Opracowania (komentarze biblijne)

Po kilku latach od ukazania się komentarza do Ewangelii według św. Łukasza autorstwa ks. prof. Franciszka Mickiewicza otrzymujemy opracowaną przez tego samego biblistę drugą część Łukaszowego dzieła – komentarz do Dziejów Apostolskich (część 1).
Autor podchodzi do tekstu św. Łukasza z kompetencją doświadczonego egzegety i teologa. Dokonując wielostronnej analizy, nawiązuje do retoryki grecko-rzymskiej i ogólnie do kultury starożytnej, która pomaga lepiej zapoznać się z istotną treścią mów apostołów i innych postaci. Pozwala również lepiej wyjaśnić różne szczegóły w opisach św. Łukasza, umieszczając je na tle tamtych czasów, a także w świetle literatury starotestamentowej i apokryficznej, do której widoczne aluzje pojawiają się zwłaszcza we fragmentach mów.
Ksiądz prof. Mickiewicz w analizach i teologicznych syntezach opiera się na bogatej literaturze przedmiotu. Pisze językiem bardzo komunikatywnym, przejrzystym i przystępnym, dzięki czemu jego komentarz mogą czytać również osoby, które nie mają specjalistycznego wykształcenia teologicznego. Niewątpliwie niniejsza publikacja z serii Nowego Komentarza Biblijnego będzie owocnie służyła szerokiemu gronu czytelników.

Ojciec Gargano przywołuje obraz migdała, aby zastosować go w praktyce lectio divina. Czyni to, czerpiąc inspirację z nauk ojców Kościoła, m.in. z myśli Orygenesa. Do jego metody egzegetycznej nawiązywał już wcześniej, zauważając, że praktyka lectio divina jest jak rozbijanie twardej skorupy litery, aby w końcu zakosztować jej owoców.
Pierwsze podejście do lectio divina, jakiego doświadcza chrześcijanin, który został mnichem, mogłoby zacząć się od przytoczenia metafory migdała, obecnej już w tradycji żydowskiej […]. Migdał to owoc, który jako niedojrzały ma zieloną łuskę – to wyznacza pierwszy etap. Następnie latem, gdy dojrzewa, łuska wysycha, odpada i zostaje twarda kora – to drugi etap. Aby otworzyć taki migdał, trzeba mocno uderzyć go kamieniem, lapis Christi, czyli krzyżem Chrystusa, jedynym zdolnym do rozbicia kory. W ten sposób przechodzimy do trzeciego etapu, którym jest wydobycie owocu. Można się nim cieszyć tylko wtedy, gdy usunie się ostatnią zasłonę – jest to czwarty etap, który ostatecznie nastąpi dopiero na końcu czasów. Jeśli migdał jest niedojrzały, nie ma potrzeby się spieszyć. W rzeczywistości konieczne jest, aby łuska osiągnęła stan, kiedy będzie odpowiednio dojrzała i sama się oddzieli. Jest to uniwersalne doświadczenie każdego człowieka wzrastającego do pełnej samoświadomości, zwanej także wiekiem rozumu.

Do rąk Czytelnika oddajemy współczesny komentarz do Księgi Psalmów – uniwersalnego zbioru aktów ludzkiego ducha zanoszonych do Boga: Stwórcy i Zbawiciela. Powstawał on stopniowo, jako owoc trzyletniego projektu komentowania psalmów na jednej z internetowych platform: najpierw rozważane były psalmy pojawiające się w kolejnych miesiącach w liturgii niedzielnej, a później dołączono pozostałe utwory i uzupełniono cały zbiór.
Chcemy podzielić się z Tobą niezwykłym doświadczeniem: stopniowo, w miarę wchodzenia w świat tej księgi Biblii, ujawniała ona swoje piękno i majestat. Pod względem doktrynalnym Psałterz pojawia się jako kwintesencja całej Biblii, jej historii zbawienia, teologii, pobożności. „Celem tej księgi jest nakłonienie do modlitwy, podniesienie ducha ludzkiego do Boga, do Jego doskonałości” – pisał święty Tomasz z Akwinu. Są modlitwą uwielbienia Boga (teologia powie: na wskroś teocentryczną), dlatego słusznie w czasach Starego Testamentu mówiono o psalmach sefer tehillim, czyli Księga Pochwał. A jednocześnie Księga Psalmów wyraża chyba wszystkie stany ludzkiego ducha: chwile radości i smutku, zwycięstw i klęsk, chęć chwalenia Boga, dziękowania za łaski, skarżenia się w niedoli, czy ufnej prośby o wybawienie (T. Brzegowy). Stąd też taki podtytuł: „modlitwa każdego człowieka”.
Co warte wyjaśnienia przed Twoim czytaniem: tekst psalmów oraz ich nagłówki zaczerpnięte zostały z Biblii Tysiąclecia, wyd. V (od 1999). Gdy utwór jest krótki, oraz tam, gdzie jest to konieczne dla spójności komentarza, zawarto wszystkie wersety; w pozostałych przypadkach wyjaśniono wybór wersetów (najczęściej: używanych w liturgii określonego, podanego dnia, według lekcjonarzy z 2015 r.). Aby poszerzyć grono odbiorców książki, dodano niektóre zagadnienia szczegółowsze: z biblistyki (przypisy dolne i w tekście, gatunek i czas powstania), z liturgiki (zastosowanie w brewiarzu i lekcjonarzu – z wyjątkiem tomu VIII na Msze okolicznościowe z odniesieniami do innych Mszy wspólnych, np. o pasterzach), z muzyki (nawiązania starsze i nowsze). Najczęstsze odwołania do (naprawdę licznych) innych komentarzy mają postać nazwiska autora i numeru strony jego dzieła (w przypadku św. Augustyna, G. Ravasiego, A. Szustaka – także kolejnego tomu).
Święty Hieronim uczy nas: „Modlisz się? Wtedy ty mówisz do Oblubieńca. Czytasz? To On mówi do Ciebie”. Tak więc – czytaj i módl się, drogi Czytelniku, a komentarz spełni swoją rolę! / Ks. Piotr Wróbel

Kobiety takie jak ty: odważne i zagubione, ciche i wyraziste, poranione i pełne nadziei. Łączy je jedno – każda z nich została pokochana przez Boga. Jezus, spotykając je na ich drodze, nie ocenia, nie narzuca niczego, tylko zatrzymuje się, patrzy z uwagą i chce być blisko.
Maria Miduch, biblistka znana z wrażliwości i głębokiego rozumienia Słowa Bożego, po raz kolejny odkrywa przed nami niezwykłe kobiety. Tym razem są to bohaterki z Nowego Testamentu. Wśród nich znajdziemy: Annę, prorokinię ze Świątyni, Marię i Martę z Betanii, Marię Magdalenę, Samarytankę, córkę Jaira czy kobietę cierpiącą na krwotok. Każdej z nich autorka daje głos, wydobywając z ewangelicznej narracji to, co najważniejsze – prawdę o Bogu, który nas dostrzega, wysłuchuje i kocha.
Przyglądam się Jezusowi i kobietom obecnym na stronach Ewangelii i w moje serce wlewa się nadzieja. (...) Czytam, pochylam się nad tymi postaciami i nabieram pewności, że pasuję do tej opowieści; że mimo upływu czasu jesteśmy sobie bliskie, znalazłybyśmy wspólny język, mogłybyśmy wzajemnie się inspirować.
To nie tylko opowieść o kobietach sprzed dwóch tysięcy lat. To także zaproszenie dla ciebie, współczesnej kobiety. Odkryj, że jesteś częścią tej samej historii miłości.

Niniejsza książka ani nie pretenduje do bycia naukowym komentarzem, ani do roli kompletnego i dogłębnego opracowania teologii 1 Listu św. Jana. Ma raczej pobudzić do refleksji – nie tylko nad dziełem Janowym, ale też nad sytuacją Kościoła w XXI w., który staje przed wezwaniem wyjścia naprzeciw ludziom żyjącym w niespotykanym dotąd chaosie religijnym, moralnym, społecznym i politycznym. W tych okolicznościach jedni nieprzyzwoicie się bogacą, inni umierają z głodu, jedni zagrażają drugim, rodzą się różnego rodzaju fobie i dyktatury, a w polityce panoszy się populizm i reminiscencje po ostatniej wojnie światowej. Teologia może i powinna pytać, do czego ów stan doprowadzi.
Refleksja jest nie tylko potrzebna, ile wręcz konieczna. Powinna czerpać inspirację, mądrość i moc miłości ze zdania znajdującego się w 1 Liście św. Jana: To jest Jego przykazanie, abyśmy wierzyli imieniu Jego Syna, Jezusa Chrystusa, oraz miłowali jedni drugich zgodnie z Jego przykazaniem (1 J 3,23). Kierunek refleksji wskazuje sam autor 1 Listu św. Jana. Wystarczy połączyć ze sobą kilka jego wypowiedzi, żeby dostrzec światło zachęcające do myślenia i wyciągani wniosków. Niech więc nie dziwi, że według tego klucza skonstruowany jest plan niniejszej książki, która składa się z czterech rozdziałów.
Pierwszy – zatytułowany Wprowadzenie do 1 Listu św. Jana – może wydawać się zbędny. Tak jednak nie jest, ponieważ niemal wszystkie opracowania teologii Nowego Testamentu nie tylko szczegółowo omawiają teologię Janowej szkoły, ale też podkreślają jej znaczenie. Bez zapoznania się z problematyką dotyczącą genezy Janowej literatury trudno byłoby zrozumieć przesłanie omawianego dzieła, które z jednej strony jest głęboko zakorzenione w tradycji wczesnego chrześcijaństwa, z drugiej zaś nawet współcześnie brzmi niepokojąco i dlatego stanowi zachętę do pogłębionej refleksji.
Literatura Janowa powstała w szczególnym i historycznie rozpoznawalnym środowisku Małej Azji, jakim były tzw. Kościoły Janowe. Mówiąc dokładniej, była nim szkoła Janowa, składająca się z ograniczonej liczebnie wspólnoty, która postanowiła uchronić dziedzictwo refleksji i duchowości apostoła Jana, rozwinąć ją, wydobyć z niej to, co dla wiary i przyszłych pokoleń należy ocalić, a przede wszystkim w ten sposób ugruntować swoją tożsamość. Ten cel zdają się wyrażać słowa: Piszę do was, dzieci, ponieważ odpuszczone są wam grzechy dla Jego imienia. Napisałem wam, dzieci, bo poznaliście Ojca (1 J 2,12.14).

Niniejszy komentarz do Ewangelii św. Łukasza został pomyślany w taki sposób, by mogli z niego korzystać indywidualni czytelnicy Biblii, ale także by stał się wydatną pomocą dla osób gromadzących się przy lekturze wspólnotowej.
Autor sięga po najnowsze osiągnięcia biblistyki, przekazując je prostym językiem, zrozumiałym nie tylko dla teologów, ale każdego wierzącego zainteresowanego przesłaniem Pisma Świętego. Komentarz ma wymiar praktyczny, co oznacza, że oprócz wiedzy teologicznej czytelnik odnajdzie w nim odniesienia do codziennego życia chrześcijańskiego. Publikacja zawiera wiele odwołań do tradycji katolickiej, a wzbogacona została kilkudziesięcioma ilustracjami.

Przeżyj rok pełen pokoju z aniołami Pragniemy, aby nasze życie było wyjątkowe, pełne miłości, nadziei i radości. W obliczu trudnych wydarzeń, stresu i przebodźcowania tęsknimy za bezpiecznym światem, w którym można doświadczyć głębszej rzeczywistości, ciszy, ukojenia. Doświadczyć Boga.

Anselm Grün przypomina, że na naszej drodze nie jesteśmy sami. W każdym momencie – zwłaszcza tym trudnym – towarzyszą nam Aniołowie. To właśnie oni stoją nieustannie przy naszym boku, strzegą nas, podpowiadają nam, dokąd powinniśmy skierować nasze kroki.

Publikacja Komentarz do Reguły św. Benedykta autorstwa Dom Paula Delatte’a OSB, trzeciego opata opactwa Solesmes, to dzieło wyjątkowe, przeznaczone zarówno dla benedyktyńskich mnichów, jak i dla wszystkich, którzy pragną zgłębić mądrość i głębię duchowości monastycznej. Delatte, człowiek głębokiej erudycji oraz praktyki duchowej, prezentuje swoje dzieło jako komentarz wykraczający poza literę Reguły – proponuje czytelnikom wejście w jej głęboki sens i odkrycie jej ponadczasowej aktualności. Komentarz ten wyróżnia się nie tylko jasnym, niekiedy kategorycznym stylem, ale i autentycznością, wynikającą z codziennych wykładów dla wspólnoty mnichów.

Dzieło opata Solesmes przybliża wiele kluczowych aspektów życia benedyktyńskiego – od roli milczenia i posłuszeństwa, przez dążenie do pokory i doskonałości, aż po kwestię pracy i modlitwy, które splatają się w życiu mnicha w jedną, spójną całość. Delatte, odnosząc się do każdego rozdziału Reguły, pokazuje, że życie monastyczne nie jest odrębnym bytem od życia chrześcijańskiego, ale jego najgłębszym wcieleniem i świadectwem. Dla niego mnich to ktoś całkowicie oddany Bogu, jednoczący się z Nim na drodze posłuszeństwa, kontemplacji i służby we wspólnocie.

Kluczowym elementem komentarza jest spojrzenie na życie zakonne jako drogę doskonałej realizacji chrześcijańskiego synostwa Bożego. Dzięki tej perspektywie Dom Paul Delatte OSB podkreśla, że każdy chrześcijanin może odnaleźć w sobie pewien aspekt życia monastycznego, choćby „w małym stopniu”. Dla autora Reguła św. Benedykta jest przede wszystkim darem dla Kościoła, który wskazuje na głębię oddania się Bogu i życia w harmonii z Nim, a także inspiracją do poszukiwania duchowego pokoju i radykalizmu wiary.

Cennym uzupełnieniem tekstu są przypisy i opracowania dokonane przez ucznia Delatte’a, Dom Augustina Savatona OSB, który dopracował styl dzieła i opatrzył je obszernymi komentarzami. Publikacja ta, dzięki przenikliwości Dom Delatte’a oraz pracy redakcyjnej Dom Savatona, stanowi doskonały przewodnik po benedyktyńskiej duchowości, dostępny zarówno dla mnichów, jak i osób świeckich, które pragną odnaleźć w Regule źródło życia wewnętrznego.

Badacze już od dłuższego czasu przestali traktować pisma Simplikiosa wyłącznie jako źródło cytatów z autorów wcześniejszych, zwłaszcza presokratyków. Obecnie stanowią one już pełnoprawny przedmiot badań. Sam komentarz do Encheiridionu doczekał się jednak bardzo niewielkiej liczby opracowań. Choć literatura dotycząca filozofii Epikteta jest bardzo obszerna, rośnie też liczba prac poświęconych Simplikiosowi, to we współczesnej literaturze przedmiotu znaleźć można zaledwie kilka monografii i artykułów poświęconych w całości, lub przynajmniej w znacznej mierze, temu tekstowi. Oprócz tego dysponujemy opatrzonym obszernym wstępem krytycznym wydaniem komentarza sporządzonym przez Ilsetraut Hadot oraz jednym angielskim przekładem, w którym przedstawiono najważniejsze zagadnienia dotyczące tego tekstu. W języku polskim zaś nie ukazała się jak dotąd żadna gruntowna publikacja omawiająca komentarz do Encheiridionu całościowo. Książka ta ma zatem charakter pionierski i pozwala na otwarcie nowych perspektyw badawczych, zwłaszcza w zakresie relacji między filozofią stoicką a neoplatońską.

List do Efezjan to najbardziej wyrazisty spośród listów przypisywanych św. Pawłowi, zawierający jedne z najgłębszych wypowiedzi teologicznych istniejących w tradycji chrześcijańskiej.

Przez niemal dwa tysiące lat chrześcijanie dawali się porywać jego natchnionym modlitwom, sugestywnemu przedstawieniu Chrystusa jako Głowy stworzenia i Kościoła, opowieściom o łasce i zbawieniu, otrzymanym dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, głoszeniu jedności pogan i Żydów w Chrystusie w siedmiorakiej jedności Kościoła, wzniosłemu wezwaniu etycznemu: „Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane” (5,1) i lirycznemu porównaniu małżeństwa do relacji oblubieńczej między Chrystusem i Kościołem – czytamy w X tomie serii „Katolicki Komentarz do Pisma Świętego”.

Najbardziej prawdopodobna hipoteza głosi, że List do Efezjan miał za zadanie krążyć zarówno po Kościołach domowych Efezu, jak i wśród innych nowo powstających Kościołów Azji. Św. Paweł nie koncentruje się w nim na konkretnych problemach w Kościele lokalnym, ale prezentuje nauczanie przeznaczone dla chrześcijan wywodzących się z pogaństwa, poświęcone temu, co Bóg uczynił dla nich przez Jezusa Chrystusa, przy czym płynące z tego wnioski można było bezpośrednio zastosować w większości Kościołów lokalnych I wieku w imperium rzymskim poza Palestyną.

List do Efezjan jest arcydziełem literatury chrześcijańskiej i jednym z najcenniejszych klejnotów Biblii!

Zanim Diodor został biskupem Tarsu w Cylicji, przez długie lata był wykładowcą sławnej szkoły egzegetycznej w rodzinnej Antiochii. Do grona jego uczniów należał m.in. Jan Chryzostom. W przeciwieństwie do alegorycznej metody wykładu Biblii, którą propagował Orygenes w egipskiej Aleksandrii, Diodor był zwolennikiem interpretacji dosłownej, historycznej i literalnej.

Dzięki wnikliwej analizie ks. Troniny, możemy poznać dzieło Diodora, który uważany jest za twórcę antiocheńskiej szkoły egzegetycznej.

W zeszycie 47 "Kręgu Biblijnego", ukazującego się już od piętnastu lat pod egidą Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II, rozpoczynamy dokładne omówienie Ewangelii według św. Łukasza. I jej właśnie przez dłuższy czas będzie poświęcona pierwsza jego część. Druga część "Kręgu" będzie przybliżać kolejne święta i tradycje biblijne (w najnowszym odcinku Święto Przaśników), a także bohaterów Starego i Nowego Testamentu (w tym zeszycie są to Izaak i św. Jakub Starszy). W trzeciej części, odwołującej się do wielkiej tradycji Kościoła, refleksji liturgiczno-biblijnej towarzyszyć będą krótkie wykłady na temat pierwszych świadków Dobrej Nowiny. ludzi, którzy na własne oczy słyszeli, czego Jezus nauczał, i na własne oczy widzieli to, czego dokonywał, lub też formowali się pod ich wpływem. DO tego zeszytu "Kręgu Biblijnego" dołączona będzie płyta CD, tym razem z nagraniem całości Ewangelii św. Łukasza.

Ks. prof. dr hab. Henryk Witczyk

Choć Drugi List do Koryntian liczy nieomal dwa tysiące lat, przemawia do nas z niezwykłą aktualnością. W tym liście Święty Paweł pokazuje, jak rozumie swoje apostolskie życie i posługę na wzór Jezusa. Możemy dostrzec jego miłość i troskę względem założonego przez niego Kościoła korynckiego. Zauważamy jego radości, ale też frustracje. Ta raczkująca wspólnota zmaga się z wieloma problemami, które są aktualne także dla współczesnych chrześcijan. Od św. Pawła nauczyć się możemy: „tego, kim jest Bóg i jak z miłości wyciągnął On rękę ku światu poprzez życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa oraz dar Ducha Świętego. Uzyskanie takiego poznania Bożej wierności i miłości pociąga za sobą konieczność należytej odpowiedzi na nie i Paweł wzywa mieszkańców Koryntu – oraz nas samych – do jej udzielenia”.

Książka ta zrodziła się z duchowej lektury Ewangelii św. Jana, wspartej wieloletnim naukowym poznawaniem tego dzieła. Jest ona świadectwem wiary autora a jednocześnie kopalnią egzegetycznej i teologicznej wiedzy. Stanowi duchowy i egzegetyczny komentarz, otwierający przed czytelnikiem skarbiec biblijnej duchowości. Czytelnik głodny biblijnej wiedzy znajdzie w niej również wszechstronne wprowadzenie w bogactwo kultury świata ródziemnomorskiego czasów Nowego Testamentu. Liczne nawiązania do historycznych wydarzeń oraz życia religijnego i społecznego tamtego czasu ułatwią czytelnikowi osobiste spotkanie Jezusa – Słowa Bożego w zapisanym słowie Ewangelii.

Rok 2021 został ogłoszony rokiem Sługi Bożego księdza Stefana kardynała Wyszyńskiego. Przez dziesięciolecia swojej posługi Prymas Tysiąclecia prowadził kościół w Polsce przez niezwykle trudny dla jego funkcjonowania czas komunizmu. Pośród wielu zasług prymasa Wyszyńskiego należy wymienić jego zaangażowanie w powstanie pierwszego w Kościele tłumaczenia całej Biblii na język polski - tłumaczenia, które ukazało się na rok przed milenijną rocznicą chrztu Polski. W słowie wstępnym do pierwszego wydania Biblii Tysiąclecia prymas Polski życzył wszystkim sięgającym po Biblię: "Oby wszyscy głodni Słowa Żywota poszli za natchnieniem Ezechiela: <> (Ez 3,1)" Otwarty na to natchnienie "Krąg Biblijny", który współtworzą polscy bibliści, jak mamy nadzieję, pomaga czytelnikom - osobą duchownym i świeckim - otwierać się na tajemnicę i moc Bożego słowa. Bóg w najróżniejszy sposób przemawia do tych, którzy pragną Go usłyszeć. Wielkim Jego darem dla nas jest Biblia, w której możemy słuchać Jego słów.

Czy narody mają swoje zadania w planach Bożych? Jakie zadanie przygotowała Opatrzność dla Polski?

Jakie są polskie cechy narodowe? Czy można oprzeć na tych cechach organizowanie życia społecznego? Co mówią o Polsce Rozmówcy z Nieba; święci, błogosławieni, bohaterowie i zwykli mieszkańcy Niebieskiego Jeruzalem odwiedzający Annę Dąmbską? Co oznacza dla nas, że Matka Boża jest Królową Polski? Czy Niebo ofiarowując więcej, oczekuje od nas również zdecydowanie więcej? Jak ma wyglądać czas wielkiej próby?

Książka zawiera odpowiedzi na te pytania. To sposób mówienia i myślenia o Polsce i polskości, jaki zazwyczaj jest nieobecny w dyskursie publicznym.

Bóg w najróżniejszy sposób mówi do tych, którzy pragną Go usłyszeć. Jak pisze autor Listu do Hebrajczyków: „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatnich dniach przemówił do nas przez Syna" (Hbr 1,1). Dlatego tak wielkim darem jest dla nas Biblia jako żywe słowo Boga kierowane do człowieka przez całe dzieje zbawienia. Mamy nadzieję, że „Krąg Biblijny” pomaga czytelnikom, duchownym i świeckim, otwierać się - jak św. Józef – na tajemnicę i moc Bożego słowa. Przed nami już jego zeszyt 45.

Część pierwsza koncentruje się na omówieniach kolejnych perykop Ewangelii według św. Mateusza. Jak zdążyliśmy się już przyzwyczaić, współczesna egzegeza biblijna znajduje w nich swoje oświetlenie w komentarzach ojców Kościoła, manifestując w ten sposób właściwy katolicyzmowi sojusz Pisma św. i Tradycji. Jeśli chodzi o część drugą, to nie ulega wątpliwości, że czekają nas poważne zmiany, jako że dobiegają właśnie końca wszystkie trzy cykle dotychczas składające się na nią. Cykl poświęcony starożytnym pismom żydowskim i wczesnochrześcijańskim zamyka artykuł o apokryfach nowotestamentalnych. Szczegółowa charakterystyka Księgi Malachiasza wraz z przedstawieniem obowiązującego w niej rozumienia przymierza z Bogiem zwieńcza omawianie Starego Testamentu, natomiast interpretacja ostatniej serii wizji, jakie stały się udziałem św. Jana na wyspie Patmos, kończy prezentację Apokalipsy, a wraz z nią - pism Nowego Testamentu. W części trzeciej jak zwykle zostały podjęte zagadnienia liturgiczne w perspektywie biblijnej. Po omówieniu siedmiu sakramentów kolej na sakramentalia i błogosławieństwa i im jest ona tym razem poświęcona.

Dzieło Biblijne im. św. Jana Pawła II zaprasza nas, abyśmy wzorem św. Józefa nieustannie zanurzali się w tajemnicę Boga, który pragnie do nas mówić poprzez swoje słowo.

Obszerne i bardzo wnikliwe opracowanie wyjątkowo dramatycznej księgi Starego Testamentu. Księga Lamentacji jest wyrazem heroicznej wiary Izraela, stanowi swoisty skarbiec lingwistyczny i gramatyczny, do którego często odnoszą się komentatorzy innych ksiąg biblijnych. Ksiądz Cezary Korzec dogłębnie analizuje tradycję, zastosowane gatunki literackie, teologie dzieła. Podejmuje kwestie historyczno- -krytyczne, takie jak: czas i miejsce powstania, autor i odbiorcy. Starannie objaśnia kolejne poematy oraz związane z nimi kwestie historyczne, językowe, translacyjne. Autor nie obawia się także stawiać śmiałych tez i stosować ciekawych odniesień. Nadaje to jego komentarzowi oryginalności i stanowi cenny wkład w dyskusje, zarówno nad samą księgą Lamentacji, jak i nad odniesieniami do innych ksiąg biblijnych.

Najbardziej znana historia świata w nowej prozatorskiej odsłonie!

„Maryja jest w ciąży!” – powoli powiedział Joachim. Strug nie chciał się zatrzymać i bezmyślnie kontynuował ślizg. Serce i oddech Józefa zatrzymały się na długo, jakby on chciał o to samo prosić także świat. Ale czas się nie zatrzymał. W końcu serce i oddech Józefa również się poddały. „Maryja jest w ciąży!” – powtórzył Joachim, być może świadomy, że takie wieści trzeba powtarzać, aby móc w nie uwierzyć. I zapłakał, że „nigdy nie słyszano o niej czegoś takiego”. Jego załamany przez łzy męski głos brzmiał komicznie. „Skoro starcy opowiedzieli swoje, słudzy zmieszali się bardzo; nigdy bowiem nie mówiono takich rzeczy o Zuzannie”. „Znasz Prawo, Józefie. Dobrze zrobisz, jeśli postąpisz tak, jak musisz” – powiedział i wyszedł niepewnym krokiem, jakby nie wiedział, dokąd ma teraz pójść. Jego słowa – „dobrze zrobisz, jeśli postąpisz tak, jak musisz” – pozostały jednak w warsztacie, jak Szema w mezuzie…

Niesamowite, jak nawyki dnia codziennego są silne – kiedy wszystko się wali, można do nich na chwilę przylgnąć. Józef kontynuował więc swoją pracę. Przyjrzał się uważnie wykonywanemu przedmiotowi i obrócił go w swoich rękach, jakby fachowym okiem chciał zmierzyć stopień doskonałości jego wykonania. Wreszcie położył go na blacie. „Maryja jest w ciąży!” To prawda, że wiadomość potrafi zmienić życie. Wszystko się zmieniło. „Każda rana, byle nie rana serca” – przypomniał sobie. Józef znał ból tego rodzaju – jego dom był pusty. Śmierć jednak byłaby tu bólem „sprawiedliwym”, tymczasem doświadczony został prawdziwym cierpieniem, które pochodzi z niesprawiedliwości.

Księga Hodajot jest kolekcją około trzydziestu psalmów wzorowanych na Psalmach biblijnych. Mają one charakter osobistych psalmów dziękczynnych. Dzielą się na dwie grupy, pieśni nauczyciela i pieśni wspólnoty. Znajdujemy w nich podstawowe założenie doktrynalne gminy qumrańskiej, tj. konflikt między Bogiem a Belialem, między Synami Światłości a Synami Ciemności. Monografia Hodajot przygotowywana przez dra Przemysława Deca do druku została ukończona dzięki życzliwej pomocy ks. prof. dr. hab. A. Troniny, który napisał obszerny wstęp. Wykorzystano trzy podstawowe elementy pracy doktorskiej Deca: jego rozważania na temat Nauczyciela Sprawiedliwości i funkcji Hodajot wśród pism z Qumran, analizę struktury literackiej tekstu oraz zasadniczy zarys teologii utworu. Ten ostatni element wzbogacono aneksem uzupełniającym tematy doktrynalne, poruszając problemy determinizmu sekty, jej pojęcia przymierza i rolę aniołów.