Dokumenty

Dokument ten skierowany jest do wszystkich członków, liderów, założycieli i przełożonych wspólnot i ruchów formacyjno-ewangelizacyjnych jako narzędzie pomocne w rozeznawaniu komunii danej wspólnoty z Kościołem powszechnym oraz jej zdrowego funkcjonowania i rozwoju.

Kościół zawsze z radością przyjmował i przyjmuje powstające w jego łonie wspólnoty i ruchy formacyjno-ewangelizacyjne i traktuje je jako owoc płodnego działania Ducha Świętego oraz dar Bożej Opatrzności. Dynamizm duchowego życia widoczny w istnieniu i działaniu tych wspólnot i ruchów nie jest jednak wolny od niebezpieczeństwa wypaczeń. Duch tego świata (por. 1 Kor 2,12) już od czasów apostolskich wpływał bowiem deformująco i w konsekwencji niszcząco na dynamizm niektórych grup czy wspólnot. Dlatego też Kościół od początku swego istnienia starał się wskazywać na kryteria pozwalające odróżnić to, co w działaniu danych wspólnot pochodzi od Ducha Bożego, od tego, co pochodzi od ducha tego świata. Kryteria te miały pomóc w rozeznaniu zarówno fundamentalnej kwestii, jaką jest realna łączność danej wspólnoty czy ruchu z Kościołem powszechnym, jak i aktualnej kondycji określonej wspólnoty. Kryteria takie przez całe wieki stanowiły więc klarowny i konkretny opis sposobu, w jaki Matka Kościół rozpoznawała w różnych wspólnotach i ruchach swoje dzieci oraz określała stan ich duchowego zdrowia.

Komisja Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski, biorąc pod uwagę fenomeny obecnych czasów oraz sytuację Kościoła w Polsce, w swoim dokumencie wskazuje na kryteria pozwalające rozpoznać, które wspólnoty i ruchy pozostają w jedności wiary i życia z Kościołem powszechnym. Formułuje również kryteria pozwalające dostrzec i nazwać niepokojące tendencje, które choć same z siebie nie zrywają komunii danej wspólnoty czy ruchu formacyjno-ewangelizacyjnego z Kościołem, to jednak mogą doprowadzić do groźnego wypaczenia dynamizmu wspólnoty. Kryteria te stanowią ostrzeżenie przed niebezpieczeństwami związanymi z kierunkiem, w którym zmierzają dana wspólnota czy ruch.

Publikacja Od wiary do teologii po raz pierwszy ukazała się w 2000 roku. Drugie wydanie zawiera uzupełniony i poprawiony zbiór dokumentów opracowanych przez Międzynarodową Komisję Teologiczną w latach 1969-2000. Dokumenty te podejmują wiele różnorodnych zagadnień teologicznych, których cechą charakterystyczną jest ich aktualność i wyjątkowa waga we współczesnym życiu Kościoła. Stanowią one rzeczywistą pomoc dla Urzędu Nauczycielskiego Kościoła w jego zadaniu interpretowania i oceniania pojawiających się problemów teologicznych. Są one także wartościowym ukierunkowaniem dla poszukiwań teologicznych, gdyż starają się syntetycznie i spójnie ująć współczesną problematykę, szanując jej ortodoksję. Omawiają one zagadnienia dotyczące chrystologii i eklezjologii, a także eschatologii, małżeństwa, pracy teologicznej, interpretacji dogmatów i niektórych kwestii moralnych.

Czternasty tom serii „Synodi et Collectiones Legum” zawiera pierwsze kompletne tłumaczenie tekstu Collectio Avellana. Czytelnik znajdzie tu 244 dokumenty, w tym 200 nieznanych innym kolekcjom. Zbiór wzbudził ogromne zainteresowanie badaczy począwszy od XVI wieku. Powstało wiele analiz mających na celu ustalenie tożsamości kompilatora tekstów, a także poświęconych datowaniu kolekcji oraz jej podziałowi.
Collectio Avellana obejmuje listy dotyczące m.in.: podwójnego wyboru biskupa Rzymu, ingerencji cesarskich w sprawy kościelne (wygnanie Jana Chryzostoma), potępienia Pelagiusza i Celestiusza, jak również listy Leona Wielkiego z roku 460, korespondencję z czasów kontrowersji postchalcedońskiej (475–485) oraz panowania cesarza Justyna (518–527), a także wiele innych ważnych dokumentów.

Zranieni w Kościele – wysłuchać, zrozumieć, pomóc.

Lata traumy, emocjonalne zamknięcie, depresja – to tylko niektóre skutki, z którymi muszą mierzyć się osoby wykorzystane seksualnie. Co czuje osoba skrzywdzona przez księdza? Na jaką pomoc może liczyć? Gdzie i jak zgłosić fakt molestowania? Czy umiemy mówić o wykorzystywaniu seksualnym w taki sposób, by nie krzywdzić powtórnie tych, których ono dotknęło?

Justyna Kaczmarczyk, dziennikarka Interii, zaprosiła do rozmowy specjalistów, którzy zajmują się pomocą osobom skrzywdzonym seksualnie. Są wśród nich psychologowie, prawnicy, ci, którzy postanowili przeciwstawić się ukrywaniu sprawców i którzy pracują na rzecz ochrony dzieci.

Książkę otwiera słowo Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka i poruszające świadectwo kobiety skrzywdzonej podwójnie - po raz pierwszy przed laty przez księdza katechetę i po raz drugi przed sądem kościelnym, kiedy to w cyniczny sposób próbowano wyciszyć sprawę.

Niezwykle ważna książka, pokazująca z różnych perspektyw problem wykorzystywania seksualnego w Kościele.

„Ludzie się dziwią, że dopiero po wielu latach zaczynamy mówić o skrzywdzeniu. Zranienie pracuje w człowieku przez długi czas. To życie w lęku, poczuciu gniewu, buntu, wstydu, które buzuje, buzuje, aż w końcu wybucha.”

Encyklika papieża Jana Pawła, ogłoszona 2 czerwca 1985 roku z okazji tysiącsetnej rocznicy dzieła ewangelizacji św. Cyryla i Metodego.

Od marca 2020 roku świat próbuje sobie poradzić z pandemią koronowirusa COVID-19.

W książce Wielki reset czytelnik znajdzie przekłady dokumentów, z których wynika, że pandemia to pretekst do przeprowadzenia wielkiego resetu, dzięki któremu stanie się możliwa budowa nowego ładu światowego.

Dokumenty pokazują, że mamy do czynienia z finalizacją rozpoczętego wraz z końcem zimnej wojny projektu przebudowy świata zgodnie z globalistyczną ideologią zrównoważenia i inkluzywności, która jest nową maską światowego komunizmu.

List Apostolski Patris Corde Ojca Świętego Franciszka Z okazji 150. rocznicy ogłoszenia świętego Józefa Patronem Kościoła Powszechnego

Materiały I Sympozjum teologicznego Mariańskiej Szkoły Duchowości to zbiór artykułów przygotowanych na sympozjum, które było zaplanowane w dniach 20-21 października 2020 roku, w Licheniu, w ramach Konwentu Generalnego Zgromadzenia Księży Marianów. Pandemia, która ogarnęła w tym samym czasie cały świat, uniemożliwiła, niestety, spotkanie autorów artykułów i przeprowadzenie dyskusji nad przedstawionymi zagadnieniami. Nie przeszkodziło to jednak publikacji przygotowanych wcześniej materiałów. Co więcej, wraz z upływem czasu, do zaplanowanych na sympozjum tekstów można było dodać jeszcze inne ujęcia zagadnienia, które w szerszym kontekście ukazują znaczenie aktu Oblatio i konsekracji zakonnej. Te dwie kwestie bowiem się ze sobą wyraźnie łączą, tworząc tożsamościowy punkt odniesienia w duchowości Księży Marianów. Z tego powodu tytuł zaplanowanego sympozjum to: „Oblatio i konsekracja”. Złożenie bowiem przez św. Stanisława od Jezusa i Maryi Oblatio to akt konsekracji, stanowiący cezurę: zamyka jego okres pijarski i jednocześnie otwiera czas nowego powołania, to jest założenia Zgromadzenia Księży Marianów. W akcie Oblatio Święty staje się Ojcem i Założycielem nowego instytutu oraz wyraża na zewnątrz charyzmat założycielski, złożony już wcześniej w jego sercu przez Ducha Świętego. Kilka lat później sam da temu wyraz, opisując te chwile i własne przeżycia w dziele pt. Fundatio Domus Recollectionis (Założenie Domu Skupienia). Uznanie Oblatio za początek nowej wspólnoty zakonnej, jest równoznaczne z uznaniem konsekracji zakonnej za najbardziej istotny element tożsamości zakonnej w duchowości Księży Marianów; znaczy, że uznanie kogoś za zakonnika-marianina i rozpoczęcie życia zakonnego rozpoczyna się od konsekracji. Nawet, jeśliby później ten konsekrowany – z różnych względów uznanych za konieczne – nie mógł żyć we wspólnocie. Takie są teologiczno-duchowe skutki nadania pierwszoplanowej roli konsekracji zakonnej.

Ze Słowa wstępnego

Encyklika społeczna Pawła VI, ogłoszona 26 marca 1967, w dwa lata po zakończeniu II Soboru Watykańskiego. Określana jako traktat na temat prawa do rozwoju narodów ubogich. Komentarz ks. Jan Krucina.

Encyklika papieża Franciszka Fratelli tutti podpisana 3 października 2020 r. w Asyżu jest encykliką społeczną skierowaną nie tylko do ludzi wierzących, ale do wszystkich ludzi dobrej woli. Poświęcona jest „braterstwu” i „przyjaźni społecznej” – Papież pisze o braterstwie uniwersalnym, które nie ma nic wspólnego ze wspólnotą krwi, za to przekracza granice geograficzne i granice narodów, religii i wszystkich ras. Odnosi się zwłaszcza do człowieka, który jest słaby, chory, potrzebujący. W dokumencie bardzo wyraźnie podkreślone zostało: „nie dla wojny”, „nie dla kary śmierci” i „nie dla kary dożywocia”.

W swojej trzeciej encyklice Ojciec Święty Franciszek podejmuje temat braterstwa i przyjaźni społecznej. Inspiracją do napisania dokumentu była w głównej mierze postać św. Franciszka z Asyżu, który czując się „bratem słońca, morza i wiatru”, miał świadomość swego o wiele większego zjednoczenia z tymi, którzy „tak samo żyją w ciele jak on”. Dając wyraz pragnieniom „nowego spotkania, dialogu, sprawiedliwości i pokoju”, papież zachęca wszystkich ludzi dobrej woli do wzajemnej miłości, „wykraczającej poza granice geografii i przestrzeni”.

Odpowiedzialna i dalekowzroczna odpowiedź Kościoła na dramat wykorzystania seksualnego dzieci i młodzieży musi mieć również charakter prawny. Potrzebujemy odkryć na nowo rolę prawa – zwłaszcza karnego – w życiu Kościoła.

PRZEDMOWA

Dwa lata od wydania tomu Sede Apostolica Vacante: storia, legislazione, riti, luoghi e cose (Wakat na Stolicy Apostolskiej. Historia, prawodawstwo, obrzędy, miejsca i przedmioty, Città del Vaticano 2005) UPCL publikuje nową edycję tomu pod tym samym tytułem [w edycji włoskiej]. Zmienił się jedynie podtytuł, który brzmi obecnie: Eventi e celebrazioni, aprile 2005 (Wydarzenia i celebracje w kwietniu 2005). Właśnie ten podtytuł wskazuje na zasadniczy powód odnowienia publikacji, uzupełnionej teraz o opisy i dokumentację wydarzeń oraz obchodów, które miały miejsce w kwietniu 2005 r. w związku z wakatem na Stolicy Apostolskiej. Pierwsze wydanie było prezentacją treści i znaczenia dwóch obrzędów – OERP i ORC. Wydanie drugie pokazuje natomiast, jak te dwa obrzędy zastosowano praktycznie w kwietniu 2005 r., i pomaga zachować w głębokiej pamięci – dzięki zebranej bogatej dokumentacji – wszystkie wydarzenia i obchody, które przypadły na okres świąt Wielkanocy w tymże roku.

Fratelli Tutti to tytuł, który Papież postanowił nadać swojej nowej encyklice poświęconej, jak czytamy w podtytule, „braterstwu” i „przyjaźni społecznej”. Oryginalny tytuł również w języku polskim pozostanie właśnie taki, a zatem nieprzetłumaczony – tak jak we wszystkich innych językach, w których dokument będzie rozpowszechniony. Jak wiadomo, pierwsze słowa nowej Encykliki czerpią inspirację od wielkiego Świętego z Asyżu, którego imię wybrał Papież Franciszek.

Franciszek wybrał słowa świętego z Asyżu, aby zapoczątkować refleksję, na której mu bardzo zależy, dotyczącą braterstwa oraz przyjaźni społecznej i właśnie dlatego zamierza zwrócić się do wszystkich sióstr i braci, do wszystkich mężczyzn i kobiet dobrej woli, którzy zamieszkują ziemię. Do wszystkich, w sposób włączający, a nigdy nie wyłączający. Żyjemy w czasach naznaczonych wojną, ubóstwem, migracjami, zmianami klimatycznymi, kryzysem ekonomicznym i pandemią: uznanie siebie jako braci i siostry, rozpoznanie w tych, których spotykamy brata i siostrę; a dla chrześcijan ujrzenie w drugim, który cierpi, oblicza Jezusa. Jest to sposób na potwierdzenie niezbywalnej godności każdego istnienia ludzkiego stworzonego na obraz Boga. Pomaga nam to przypomnieć sobie, że z obecnych trudnościach nie możemy wyjść jeden przeciw drugiemu, Północ przeciw Południu świata, bogaci przeciw ubogim, albo oddzieleni przez jakąkolwiek inną różnicę wykluczającą.

Braterstwo i przyjaźń społeczna, tematy uwypuklone w podtytule, wskazują na to, co łączy mężczyzn i kobiety, uczucie, które powstaje pomiędzy osobami niespokrewnionymi ze sobą, a wyrażające się poprzez akty dobroczynne, poprzez formy pomocy i hojne działania w momentach potrzeby. Bezinteresowne uczucie do innych istnień ludzkich, bez względu na różnice i przynależność. Z tego powodu wykluczone są wszelkie nieporozumienia oraz częściowe odczytania uniwersalnego i włączającego przesłania słów: „Fratelli tutti”.

Dzieło to prezentuje w prosty i interesujący sposób całość orędzia chrześcijańskiego, ukazując zagadnienia wiary chrześcijańskiej przeznaczone współczesnego człowieka. Kompendium z odwagą podejmuje wielkie problemy współczesności, odwołując się do rozwoju nauk, roli sumienia oraz praw człowieka. Dzieło jawi się jako aktualny, pewny i solidny sposób ukazania wiary chrześcijańskiej dzisiaj ? przyjmując jakby formę dialogu między mistrzem a uczniem. Zawiera 15 pięknych reprodukcji dzieł sztuki, pochodzących z różnych epok i stylów sztuki chrześcijańskiej, opatrzonych komentarzami, które stanowią swoiste introdukcje do poszczególnych części dzieła.

Encyklika o pokoju między wszystkimi narodami opartym na prawdzie, sprawiedliwości, miłości i wolności. Komentarz ks. Józef Majka.

23 marca 2020 roku Ojciec Święty Franciszek zatwierdził nowe Dyrektorium o katechizacji, które mamy zaszczyt i zadanie przedstawić polskim czytelnikom. Stanowi ono kolejny etap dynamicznej odnowy, jaka dokonuje się w katechezie. Co więcej, dzięki studiom prowadzonym nad katechezą i stałemu zaangażowaniu wielu Konferencji Episkopatów udało się osiągnąć efekty o wielkim znaczeniu dla życia Kościoła i procesu dojrzewania ludzi w wierze. Wszystkie one wymagają nowego usystematyzowania.

W ciągu kilkudziesięciu lat, które minęły od Soboru Watykańskiego II, Kościół wielokrotnie powracał refleksją do powierzonego mu przez Chrystusa wielkiego posłannictwa. O tym ewangelizacyjnym wymogu mówią przede wszystkim dwa dokumenty. Święty Paweł VI w Evangelii nuntiandi i papież Franciszek w Evangelii gaudium kreślą kierunek codziennego zaangażowania w ewangelizację, która jest zadaniem każdego wierzącego – dla jego zaniechania nie ma zaś usprawiedliwienia. „Kościół jest dla ewangelizacji” (EN 14), pisał z mocą św. Paweł VI; „Ja jestem misją na tym świecie” (EG 273), powtarza równie wyraźnie papież Franciszek. Nie ma takiego alibi, które mogłoby znieść odpowiedzialność, jaka spoczywa na każdej osobie wierzącej i na całym Kościele. Ścisła więź między ewangelizacją a katechizacją staje się zatem wyróżnikiem niniejszego Dyrektorium. Pragnie ono zaproponować drogę, w której głoszenie kerygmatu i jego dojrzewanie są ze sobą bardzo blisko związane.

Krótkie spojrzenie wstecz ukazuje, że każde z dyrektoriów, które ukazały się w posoborowej historii, stanowiło pokłosie publikacji ważnych wcześniejszych dokumentów Magisterium. Dla pierwszej instrukcji (18.03.1971 Ogólna Instrukcja Katechetyczna), odniesieniem było nauczanie Soboru Watykańskiego II; dla drugiego dyrektorium (15.08.1997 Dyrektorium ogólne o katechizacji) – Katechizm Kościoła Katolickiego (1992), a dla obecnego dokumentu – Synod poświęcony Nowej ewangelizacji dla przekazu wiary chrześcijańskiej (2012) oraz adhortacja apostolska papieża Franciszka Evangelii gaudium (2013). Te trzy teksty łączy to, że wszystkie upominają się o te same cele i zadania dla katechezy. Rożni je natomiast odmienny kontekst historyczny i uaktualnione Magisterium. Pierwszą instrukcję i kolejne dyrektorium dzieli dwadzieścia sześć lat. Od tego drugiego dokumentu do najnowszego minęły dwadzieścia trzy lata. Chronologia wskazuje poniekąd na historyczną dynamikę, z jaką trzeba się zmierzyć. Z głębszego spojrzenia na kontekst kulturowy wyłania się szereg nowych kwestii, do których przeżycia Kościół jest wezwany. Dwie z nich zasługują na szczególną uwagę. Pierwszą jest zjawisko kultury cyfrowej, które niesie już niejako w sobie i to drugie odniesienie, tj. globalizację kultury. Jedno i drugie są tak ściśle ze sobą powiązane, że wzajemnie się determinują i są źródłem zjawisk, które ukazują radykalną przemianę ludzkiej egzystencji.

W trzech częściach, które składają się na niniejsze Dyrektorium o katechizacji, opisano zatem drogę katechezy podporządkowanej prymatowi ewangelizacji. W opisie procesu katechezy położono nacisk na egzystencjalną stronę doświadczenia poszczególnych kategorii osób, w ich środowisku życia. Obszernie potraktowany został temat formacji katechetów, gdyż naglące wydaje się przywrócenie wymiaru posługi ich działalności w chrześcijańskiej wspólnocie. Zresztą, jedynie katecheci, którzy przeżywają swoją posługę jako powołanie, skutecznie przyczyniają się do katechizacji. Na katechezie, jako realizującej się w perspektywie spotkania, spoczywa wreszcie odpowiedzialne zadanie współdziałania w inkulturacji wiary. W procesie tym wypracowywane są nowe języki i metody, które różnorodnością form wyrazu jeszcze dobitniej ukazują bogactwo Kościoła powszechnego.

Ogłoszona 20 lipca br. przez Kongregację ds. Duchowieństwa Instrukcja „Nawrócenie duszpasterskie wspólnoty parafialnej w służbie ewangelizacyjnej misji Kościoła” proponuje sposoby lepszego wykorzystania istniejącego ustawodawstwa w tym zakresie, tak aby zwiększyć współodpowiedzialność wiernych oraz wspierać duszpasterstwo bliskości i współpracy między parafiami. W Kościele jest miejsce dla wszystkich i wszyscy mogą w nim znaleźć miejsce dla siebie, aby jak najlepiej pełnić swe powołanie – i kapłani, i wierni.

Na treść Instrukcji składa się 11 rozdziałów, które można podzielić na dwie wyraźne części. Część pierwsza – rozdziały 1–6 – zawiera szerokie rozważania nt. nawrócenia duszpasterskiego, poczucia misyjnego i wartości parafii w dzisiejszych okolicznościach, podczas gdy w części drugiej – rozdziały 7–11 – omówione zostały różne zadania wspólnot parafialnych, ich role i sposoby stosowania w nich norm, które ich dotyczą.

„Jest to znakomita lektura dla tych, którzy wątpią, że świętość można pogodzić z codziennym życiowym trudem… Z kart Zapisków wyłania nam się osoba niezwykle wrażliwa, serdeczna i współczująca – w znaczeniu umiejętności współodczuwania świata z innymi. To także natura mistyczna, ale jednocześnie twardo stąpająca po ziemi, zakorzeniona w życiu… Posiada ona również doskonale wyostrzony zmysł obserwacji, a wiec tę cechę, która czyni z niej świetnego «kronikarza codzienności». Dzięki temu Zapiski są fascynującym dokumentem minionego czasu i ludzi: przyjaciół, rodziny, znajomych, których portrety autorka kreśli z prawdziwie literackim zacięciem… Jednak z całą pewnością możemy powiedzieć, że głównym tematem Zapisków jest miłość. Miłość do narzeczonego, rodziny, do przyrody, miłość bliźniego, ale również miłość nieprzyjaciół i w końcu miłość najważniejsza w jej życiu – Bóg… Na kartach Zapisków obserwować możemy nie tylko duchowe dojrzewanie Natalii, ale również odkrywanie przez nią własnej drogi życiowej… Była duchową maksymalistką, przekonaną o tym, że celem, do którego powinien zmierzać każdy chrześcijanin, jest świętość” (Katarzyna Sokołowska, Maksymalistka, „Więź” 2017, nr 3).

Misja na Syberii z aneksem od naocznego światka