Dokumenty

Niniejsza Nota stanowi odpowiedź na liczne pytania i propozycje, które w ostatnich dekadach wpłynęły do Stolicy Apostolskiej – w szczególności do niniejszej Dykasterii – dotyczące kwestii związanych z kultem maryjnym, a zwłaszcza niektórych tytułów maryjnych. Są to zagadnienia, które budziły niepokój ostatnich Papieży i były wielokrotnie poruszane w ciągu ostatnich trzydziestu lat w różnych obszarach działalności Dykasterii, takich jak kongresy, sesje zwyczajne itp. Dzięki temu Dykasteria posiada bogaty materiał, stanowiący podstawę niniejszej refleksji.
Wyjaśniając, w jakim znaczeniu niektóre tytuły i wyrażenia odnoszące się do Maryi są dopuszczalne, a w jakim nie, niniejszy tekst jednocześnie ma na celu pogłębienie właściwych podstaw kultu maryjnego, określając miejsce Maryi w Jej relacji z wiernymi w świetle tajemnicy Chrystusa jako jedynego Pośrednika i Odkupiciela. Oznacza to głęboką wierność tożsamości katolickiej, a jednocześnie szczególne zaangażowanie ekumeniczne.
Motywem przewodnim tych stron jest macierzyństwo Maryi wobec wierzących, kwestia, która powraca często, wraz z wielokrotnie powtarzanymi stwierdzeniami, wzbogacającymi i uzupełniającymi ją – niczym w spirali – poprzez nowe refleksje.
Pobożność maryjna, ożywiana przez Jej macierzyństwo, jest tu przedstawiona jako skarb Kościoła. Nie chodzi o korygowanie pobożności wiernych, którzy w Maryi odnajdują schronienie, siłę, czułość i nadzieję, ale przede wszystkim o jej docenienie, uznanie jej piękna i promowanie, ponieważ jest ona mistagogicznym i symbolicznym wyrazem ewangelicznej postawy zaufania Panu, którą sam Duch Święty budzi w wierzących. Rzeczywiście, ubodzy „odnajdują również czułość Boga w obliczu Maryi. W nim widzą odzwierciedlone podstawowe przesłanie Ewangelii”.
Jednocześnie istnieją pewne grupy poświęcone refleksji mariologicznej, publikacje, nowe formy pobożności oraz postulaty dogmatów maryjnych, które nie wykazują tych samych cech co pobożność ludowa, lecz ostatecznie proponują określony rozwój dogmatyczny i znajdują silny wyraz w przestrzeni medialnej, często budząc wątpliwości wśród prostych wiernych. Czasami są to reinterpretacje wyrażeń używanych w przeszłości w innym znaczeniu. Dlatego niniejszy dokument uwzględnia te propozycje, aby wskazać, w jakim znaczeniu niektóre z nich odpowiadają autentycznej pobożności maryjnej inspirowanej Ewangelią, a w jakim znaczeniu innych należy unikać, ponieważ nie sprzyjają one właściwemu zrozumieniu harmonijnego charakteru całego przesłania chrześcijańskiego.
Z drugiej strony, w różnych częściach niniejszej Noty przedstawiono obszerne rozważania biblijne, które pomagają pokazać, że autentyczna pobożność maryjna nie pojawia się jedynie w Tradycji Kościoła, ale już w Piśmie Świętym. Te istotne ślady biblijne uzupełniają teksty Ojców Kościoła, Doktorów Kościoła i ostatnich Papieży. W ten sposób Nota nie tyle nakłada ograniczenia, ile stara się towarzyszyć i wspierać miłość do Maryi oraz zaufanie do Jej macierzyńskiego wstawiennictwa.

Księga Zmarłych zawiera tabele na dane personalne zmarłego, data i miejsce pochówku, wykaz sakramentów udzielonych przed śmiercią oraz uwagi.

Księga Ochrzczonych zawiera tabele na dane personalne ochrzczonego, data i miejsce chrztu, dane rodziców i chrzestnych, miejsce na informacje z odpisu aktu urodzenia, wykaz kolejnych sakramentów oraz rubrykę na uwagi.

W święto patrona ekologów, 4 października 2023 roku, papież Franciszek podpisał adhortację apostolską Laudate Deum w sprawie kryzysu klimatycznego. To już kolejny krok pokazujący zaangażowanie wspólnoty Kościoła w odnowę zaburzonej harmonii relacji człowieka ze stworzeniem. Dokument ten, będący syntezą treści encyklik Laudato si i Fratelli tutti, został wsparty danymi naukowymi i opiniami ekspertów w kwestii konsekwencji zmian klimatycznych.

Nasza książka jest kompleksowym komentarzem do treści papieskiej adhortacji, poszerzonym o polską perspektywę. Niniejsza publikacja wnosi też bogactwo spojrzeń zarówno ludzi Kościoła (bp Damian Muskus, o. Józef Bremer, o. Stanisław Jaromi), jak i wybitnych ekspertów oraz aktywistów zaangażowanych w budowę świata jako wspólnego i gościnnego domu dla wszystkich. Są wśród nich: Ewa Bińczyk, Rafał Cekiera, Cezary Kościelniak, Michał Latawiec, Piotr Wojciechowski, Zbigniew Wróblewski oraz inni, których wypowiedzi stanowią mocny głos w debacie o współczesności.

Franciszek woła, "Laudate Deum!". To Bóg jest źródłem wszelkiego życia i do Niego należy prawo własności nad światem. Ekologiczne przebudzenie nie jest więc ideologiczną mrzonką i nie może być traktowane pobłażliwie jak romantyczny zryw pięknoducha! Jest bodźcem do przywrócenia właściwego porządku świata i hierarchii, która wnosi w nie harmonię i jest źródłem jego piękna. Bo tylko w ten sposób możemy ocalić ziemię i przekazać ją w zarządzenie dla następnych pokoleń.

bp Damian Muskus

Pierwsze w Polsce wydanie oryginalnych tekstów soborów wraz z tłumaczeniem polskim. Obecny tom zawiera dokumenty soborów uznanych za powszechne w Kościele łacińskim począwszy od Soboru Konstantynopolitańskiegom IV (869) aż po Sobór w Vienne (1311-1312). Zajmowano się na nich przede wszystkim sprawą reformy Kościoła, którą starano się przeprowadzić drogą regulacji prawnych, oraz krucjatami. Odzwierciedlają się w tych tekstach wszystkie problemy ówczesnego Kościoła, od lichwy po wykonywanie kary śmierci. Wydanie zaopatrzone jest we wszystkie potrzebne indeksy: imion, dzieł cytowanych, kanonów synodalnych i soborowych, do których się odwoływano, nazw geograficznych oraz indeks rzeczowy odsyłający do najważniejszych poruszanych zagadnień. Książka ta stanowi niezbędne źródło dla mediewistów oraz wszystkich zainteresowanych historią Kościoła i całej europejskiej cywilizacji.

Publikacja jest gorącym apelem o praktykę stałej adoracji eucharystycznej w intencji wszystkich kapłanów oraz powołań kapłańskich. Zawiera też poruszające relacje o osobach, które w sposób szczególny były oddane modlitwie za duchowieństwo. Są to m.in. 
Eliza Vaughan, kard. Herbert Vaughan, s. Luiza Małgorzata Claret de la Touche, bł. Alesandrina da Costa, służebnica Boża Consolata Betrone, bp Wilhelm Emanuel Ketteler, św. Teresa z Lisieux, bł. kard. Klemens August von Galen.

Podstawowym celem niniejszej publikacji jest udostępnienie i przedstawienie tych dokumentów Stolicy Apostolskiej, które wydawano dla zatwierdzenia lub innego rekomendowania drukowanych wydań ksiąg liturgicznych obrządku rzymskiego. W niniejszym, pierwszym tomie chodzi o księgi rzymskie wydawane w okresie od publikacji pierwszych drukowanych ich edycji aż do roku 1962, gdy ukazały się ostatnie wydania sprzed reform zarządzonych przez Sobór Watykański II w konstytucji Sacrosanctum Concilium.

Takie doprecyzowanie ram naszego zbioru mówi już dość wyraźnie, że poza nim znajdzie się cała przeobfitość dokumentów rzymskich, które nie miały w sobie nic z zatwierdzenia konkretnej księgi obrzędowej. Czytelnik nie uzyska więc tutaj wglądu ani w nauczanie papieży dotyczące liturgii w ogóle, ani w szczegółowe prawodawstwo liturgiczne, które prezentują np.. Tomy Decreta authentica Świętej Kongregacji Obrzędów (DCSR). Nie pominięto natomiast żadnego aktu, który był formalnym zatwierdzeniem obrzędów, mniej formalnym potwierdzeniem autentyczności księgi liturgicznej bądź jedynie świadectwem, że jej wydanie jest zgodne z życzeniem Stolicy Apostolskiej.

Biorąc pod uwagę ścisły związek zebranych dokumentów z konkretnymi wydaniami ksiąg liturgicznych, z rozmysłem zachowano w sposobie prezentacji dokumentów chronologię ich wydań. Co więcej, skoro księgi liturgiczne tradycji rzymskiej były uprzednie w stosunku do oficjalnych zatwierdzeń, pierwsze sekcje tego zbioru poświęcono właśnie owym pierwszym drukowanym księgom „według zwyczaju Kurii Rzymskiej”, które nie posiadały żadnych oficjalnych zatwierdzeń. To istotne spostrzeżenie: księgi były przed dokumentami, te zaś przychodziły później. Podobnie jak w wielu innych kwestiach, również tu historia podpowiada ważną prawdę: nawet najwyższa władza jest tylko strażnikiem depozytu, a nie jego pierwotnym twórcą. Czy uczy nas tego także historia nowożytnej, potrydenckiej odnowy liturgii? / Paweł Milcarek

Dokument ten skierowany jest do wszystkich członków, liderów, założycieli i przełożonych wspólnot i ruchów formacyjno-ewangelizacyjnych jako narzędzie pomocne w rozeznawaniu komunii danej wspólnoty z Kościołem powszechnym oraz jej zdrowego funkcjonowania i rozwoju.

Kościół zawsze z radością przyjmował i przyjmuje powstające w jego łonie wspólnoty i ruchy formacyjno-ewangelizacyjne i traktuje je jako owoc płodnego działania Ducha Świętego oraz dar Bożej Opatrzności. Dynamizm duchowego życia widoczny w istnieniu i działaniu tych wspólnot i ruchów nie jest jednak wolny od niebezpieczeństwa wypaczeń. Duch tego świata (por. 1 Kor 2,12) już od czasów apostolskich wpływał bowiem deformująco i w konsekwencji niszcząco na dynamizm niektórych grup czy wspólnot. Dlatego też Kościół od początku swego istnienia starał się wskazywać na kryteria pozwalające odróżnić to, co w działaniu danych wspólnot pochodzi od Ducha Bożego, od tego, co pochodzi od ducha tego świata. Kryteria te miały pomóc w rozeznaniu zarówno fundamentalnej kwestii, jaką jest realna łączność danej wspólnoty czy ruchu z Kościołem powszechnym, jak i aktualnej kondycji określonej wspólnoty. Kryteria takie przez całe wieki stanowiły więc klarowny i konkretny opis sposobu, w jaki Matka Kościół rozpoznawała w różnych wspólnotach i ruchach swoje dzieci oraz określała stan ich duchowego zdrowia.

Komisja Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski, biorąc pod uwagę fenomeny obecnych czasów oraz sytuację Kościoła w Polsce, w swoim dokumencie wskazuje na kryteria pozwalające rozpoznać, które wspólnoty i ruchy pozostają w jedności wiary i życia z Kościołem powszechnym. Formułuje również kryteria pozwalające dostrzec i nazwać niepokojące tendencje, które choć same z siebie nie zrywają komunii danej wspólnoty czy ruchu formacyjno-ewangelizacyjnego z Kościołem, to jednak mogą doprowadzić do groźnego wypaczenia dynamizmu wspólnoty. Kryteria te stanowią ostrzeżenie przed niebezpieczeństwami związanymi z kierunkiem, w którym zmierzają dana wspólnota czy ruch.

Publikacja Od wiary do teologii po raz pierwszy ukazała się w 2000 roku. Drugie wydanie zawiera uzupełniony i poprawiony zbiór dokumentów opracowanych przez Międzynarodową Komisję Teologiczną w latach 1969-2000. Dokumenty te podejmują wiele różnorodnych zagadnień teologicznych, których cechą charakterystyczną jest ich aktualność i wyjątkowa waga we współczesnym życiu Kościoła. Stanowią one rzeczywistą pomoc dla Urzędu Nauczycielskiego Kościoła w jego zadaniu interpretowania i oceniania pojawiających się problemów teologicznych. Są one także wartościowym ukierunkowaniem dla poszukiwań teologicznych, gdyż starają się syntetycznie i spójnie ująć współczesną problematykę, szanując jej ortodoksję. Omawiają one zagadnienia dotyczące chrystologii i eklezjologii, a także eschatologii, małżeństwa, pracy teologicznej, interpretacji dogmatów i niektórych kwestii moralnych.

Czternasty tom serii „Synodi et Collectiones Legum” zawiera pierwsze kompletne tłumaczenie tekstu Collectio Avellana. Czytelnik znajdzie tu 244 dokumenty, w tym 200 nieznanych innym kolekcjom. Zbiór wzbudził ogromne zainteresowanie badaczy począwszy od XVI wieku. Powstało wiele analiz mających na celu ustalenie tożsamości kompilatora tekstów, a także poświęconych datowaniu kolekcji oraz jej podziałowi.
Collectio Avellana obejmuje listy dotyczące m.in.: podwójnego wyboru biskupa Rzymu, ingerencji cesarskich w sprawy kościelne (wygnanie Jana Chryzostoma), potępienia Pelagiusza i Celestiusza, jak również listy Leona Wielkiego z roku 460, korespondencję z czasów kontrowersji postchalcedońskiej (475–485) oraz panowania cesarza Justyna (518–527), a także wiele innych ważnych dokumentów.

SPIS TREŚCI

ENCYKLIKA o studiowaniu Pisma Świętego

Wprowadzenie

1. Znaczenie badań Pisma Świętego
2. Pismo Święte w życiu Kościoła
3. Uporządkowanie studiów biblijnych
4. Obrona autorytetu Pisma Świętego
Zakończenie
KOMENTARZ

Wprowadzenie

1. Tło historyczne
2. Pojęcie Magisterium Kościoła
3. Natchnienie Pisma Świętego
4. Hermeneutyka biblijna
5. Wulgata a teksty pierwotne
6. Znaczenie Pisma Świętego
7. Uporządkowanie studiów biblijnych
Zakończenie
Wykaz skrótów

Zranieni w Kościele – wysłuchać, zrozumieć, pomóc.

Lata traumy, emocjonalne zamknięcie, depresja – to tylko niektóre skutki, z którymi muszą mierzyć się osoby wykorzystane seksualnie. Co czuje osoba skrzywdzona przez księdza? Na jaką pomoc może liczyć? Gdzie i jak zgłosić fakt molestowania? Czy umiemy mówić o wykorzystywaniu seksualnym w taki sposób, by nie krzywdzić powtórnie tych, których ono dotknęło?

Justyna Kaczmarczyk, dziennikarka Interii, zaprosiła do rozmowy specjalistów, którzy zajmują się pomocą osobom skrzywdzonym seksualnie. Są wśród nich psychologowie, prawnicy, ci, którzy postanowili przeciwstawić się ukrywaniu sprawców i którzy pracują na rzecz ochrony dzieci.

Książkę otwiera słowo Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka i poruszające świadectwo kobiety skrzywdzonej podwójnie - po raz pierwszy przed laty przez księdza katechetę i po raz drugi przed sądem kościelnym, kiedy to w cyniczny sposób próbowano wyciszyć sprawę.

Niezwykle ważna książka, pokazująca z różnych perspektyw problem wykorzystywania seksualnego w Kościele.

„Ludzie się dziwią, że dopiero po wielu latach zaczynamy mówić o skrzywdzeniu. Zranienie pracuje w człowieku przez długi czas. To życie w lęku, poczuciu gniewu, buntu, wstydu, które buzuje, buzuje, aż w końcu wybucha.”

Encyklika papieża Jana Pawła, ogłoszona 2 czerwca 1985 roku z okazji tysiącsetnej rocznicy dzieła ewangelizacji św. Cyryla i Metodego.

Od marca 2020 roku świat próbuje sobie poradzić z pandemią koronowirusa COVID-19.

W książce Wielki reset czytelnik znajdzie przekłady dokumentów, z których wynika, że pandemia to pretekst do przeprowadzenia wielkiego resetu, dzięki któremu stanie się możliwa budowa nowego ładu światowego.

Dokumenty pokazują, że mamy do czynienia z finalizacją rozpoczętego wraz z końcem zimnej wojny projektu przebudowy świata zgodnie z globalistyczną ideologią zrównoważenia i inkluzywności, która jest nową maską światowego komunizmu.

List Apostolski Patris Corde Ojca Świętego Franciszka Z okazji 150. rocznicy ogłoszenia świętego Józefa Patronem Kościoła Powszechnego

Materiały I Sympozjum teologicznego Mariańskiej Szkoły Duchowości to zbiór artykułów przygotowanych na sympozjum, które było zaplanowane w dniach 20-21 października 2020 roku, w Licheniu, w ramach Konwentu Generalnego Zgromadzenia Księży Marianów. Pandemia, która ogarnęła w tym samym czasie cały świat, uniemożliwiła, niestety, spotkanie autorów artykułów i przeprowadzenie dyskusji nad przedstawionymi zagadnieniami. Nie przeszkodziło to jednak publikacji przygotowanych wcześniej materiałów. Co więcej, wraz z upływem czasu, do zaplanowanych na sympozjum tekstów można było dodać jeszcze inne ujęcia zagadnienia, które w szerszym kontekście ukazują znaczenie aktu Oblatio i konsekracji zakonnej. Te dwie kwestie bowiem się ze sobą wyraźnie łączą, tworząc tożsamościowy punkt odniesienia w duchowości Księży Marianów. Z tego powodu tytuł zaplanowanego sympozjum to: „Oblatio i konsekracja”. Złożenie bowiem przez św. Stanisława od Jezusa i Maryi Oblatio to akt konsekracji, stanowiący cezurę: zamyka jego okres pijarski i jednocześnie otwiera czas nowego powołania, to jest założenia Zgromadzenia Księży Marianów. W akcie Oblatio Święty staje się Ojcem i Założycielem nowego instytutu oraz wyraża na zewnątrz charyzmat założycielski, złożony już wcześniej w jego sercu przez Ducha Świętego. Kilka lat później sam da temu wyraz, opisując te chwile i własne przeżycia w dziele pt. Fundatio Domus Recollectionis (Założenie Domu Skupienia). Uznanie Oblatio za początek nowej wspólnoty zakonnej, jest równoznaczne z uznaniem konsekracji zakonnej za najbardziej istotny element tożsamości zakonnej w duchowości Księży Marianów; znaczy, że uznanie kogoś za zakonnika-marianina i rozpoczęcie życia zakonnego rozpoczyna się od konsekracji. Nawet, jeśliby później ten konsekrowany – z różnych względów uznanych za konieczne – nie mógł żyć we wspólnocie. Takie są teologiczno-duchowe skutki nadania pierwszoplanowej roli konsekracji zakonnej.

Ze Słowa wstępnego

Encyklika społeczna Pawła VI, ogłoszona 26 marca 1967, w dwa lata po zakończeniu II Soboru Watykańskiego. Określana jako traktat na temat prawa do rozwoju narodów ubogich. Komentarz ks. Jan Krucina.

Encyklika papieża Franciszka Fratelli tutti podpisana 3 października 2020 r. w Asyżu jest encykliką społeczną skierowaną nie tylko do ludzi wierzących, ale do wszystkich ludzi dobrej woli. Poświęcona jest „braterstwu” i „przyjaźni społecznej” – Papież pisze o braterstwie uniwersalnym, które nie ma nic wspólnego ze wspólnotą krwi, za to przekracza granice geograficzne i granice narodów, religii i wszystkich ras. Odnosi się zwłaszcza do człowieka, który jest słaby, chory, potrzebujący. W dokumencie bardzo wyraźnie podkreślone zostało: „nie dla wojny”, „nie dla kary śmierci” i „nie dla kary dożywocia”.

W swojej trzeciej encyklice Ojciec Święty Franciszek podejmuje temat braterstwa i przyjaźni społecznej. Inspiracją do napisania dokumentu była w głównej mierze postać św. Franciszka z Asyżu, który czując się „bratem słońca, morza i wiatru”, miał świadomość swego o wiele większego zjednoczenia z tymi, którzy „tak samo żyją w ciele jak on”. Dając wyraz pragnieniom „nowego spotkania, dialogu, sprawiedliwości i pokoju”, papież zachęca wszystkich ludzi dobrej woli do wzajemnej miłości, „wykraczającej poza granice geografii i przestrzeni”.

Odpowiedzialna i dalekowzroczna odpowiedź Kościoła na dramat wykorzystania seksualnego dzieci i młodzieży musi mieć również charakter prawny. Potrzebujemy odkryć na nowo rolę prawa – zwłaszcza karnego – w życiu Kościoła.