Duszpasterstwo

W punkt. Myśli kard. Grzegorza Rysia, które trafiają w sedno to wyjątkowa książka; gromadzi najciekawsze i najbardziej poruszające myśli kardynała Grzegorza Rysia historyka Kościoła i jednego z najbardziej rozpoznawalnych kaznodziejów naszych czasów.
Zebrane tu refleksje zostały zaczerpnięte z następujących publikacji, które ukazały się nakładem Wydawnictwa Świętego Wojciecha:
- Mistrzowie drugiego planu. O postaciach biblijnych w rozmowach Małgorzaty Bilskiej, autorstwa Małgorzaty Bilskiej i abpa Grzegorza Rysia
- Drogi współczucia. rozmowy o miłości do człowieka, autorstwa Małgorzaty Bilskiej.

Święty Tomasz z Akwinu w krótkim liście do młodego nowicjusza, brata Jana, udziela mu mądrych, praktycznych rad na temat tego, jak studiować, jak myśleć, a nawet jak żyć. Przekonuje, że każdy może zgłębić i wyjaśnić nawet najwznioślejsze prawdy. Naszym przewodnikiem w podążaniu śladami Akwinaty jest Kevin Vost, który uczy nas, jak analizować błędy logiczne, rozpoznawać herezje i półprawdy, które nadal zanieczyszczają świat mętnymi ideami. Opracowany przez niego zestaw ćwiczeń pomaga rozwijać intelektualne zasoby, poprawia pamięć i zdolność logicznego rozumowania.

w sprzedaży od 26 listopada

Bóg nie jest bezsilny – wciąż działa
Zmęczeni codziennością, pełni cichych rozczarowań i ukryci za filtrami uśmiechu coraz częściej zapominamy, kim naprawdę jesteśmy. Gubimy własne serce w biegu, a życie odkładamy na „kiedyś”. A przecież w głębi duszy tęsknimy za ciszą i prostotą, za Bogiem, który wcale nas nie opuścił.
Droga wiary rzadko bywa wolna od zmagańi wątpliwości. W cierpieniu, stracie i ciemności rodzą się pytania, na które niełatwo znaleźć odpowiedź. A jednak – Bóg zawsze mówi. Czasem w Słowie, czasem w drugim człowieku, innym razem w delikatnym poruszeniu serca.
Katarzyna Olubińska oraz o. Krzysztof Pałys, dominikanin, spotykają się, by rozmawiać o sprawach najistotniejszych. O wierze w świecie, który często ją neguje. O modlitwie, która nie musi być idealna, by była prawdziwa. O Bogu, który zawsze jest przy nas, nawet gdy my sami się gubimy.
Bóg nie przestaje szukać człowieka – ma swoje sposoby, by o sobie przypominać. Posługuje się wydarzeniami, spotkaniami, a czasem jednym prostym słowem.

Zbiór zadań do katechezy parafialnej przed I Komunią świętą:

zadania do wykorzystania w katechezie parafialnej, dopełniające lekcje religii w szkole;
skorelowane z aktualnym programem nauczania;
przygotowane w oparciu o najlepsze metody kreatywnego myślenia;
dwa zbiory zadań w jednym tomie pomogą uczniowi świadomie przygotować się do sakramentu pokuty i pojednania oraz Eucharystii.

W drugim tygodniu Ćwiczeń duchowych św. Ignacy Loyola zachęca nas do osobistego spotkania się z Chrystusem i rozważania Jego nauki, by móc lepiej Go poznać, pokochać i naśladować – zobaczyć, gdzie mieszka, i pozostać u Niego. Pomocne w tym są ewangeliczne kontemplacje ziemskiego życia Jezusa, które proponuje w swojej książce Józef Augustyn SJ. Jak podkreśla autor, całe życie Jezusa mówi o miłości Boga do nas i zaprasza nas do udzielenia na nią hojnej odpowiedzi. Wszystko, co opisują Ewangelie, jest także słowem o tym, kim my jesteśmy, kim mamy się stawać i jak mamy żyć. Dla tych, którzy stają przed ważnymi wyborami życiowymi, rozważania odwołujące się do treści drugiego tygodnia mogą być pomocą w szukaniu i odnajdywaniu woli Bożej.

Książka Józefa Augustyna SJ może pomóc w zrozumieniu istoty sakramentu pojednania i dobrym przygotowaniu się do niego. Autor ukazuje spowiedź jako duże wyzwanie, ale także ogromną szansę na pogłębione życie duchowe w bliskości z Bogiem i drugim człowiekiem. Podaje przy tym wskazówki dla osób po obu stronach kratek konfesjonału. Wszystkich wiernych przystępujących do spowiedzi zaprasza, by zainteresowali się nie tylko tym, jakie mają obowiązki, spowiadając się, ale także jakie obowiązki mają spowiadający ich kapłani.

Każdy spowiednik winien cierpliwie wysłuchać penitenta, okazać mu zrozumienie i współczucie, w ocenie moralnej grzechów odnosić się do Ewangelii oraz nauczania Stolicy Apostolskiej. Nie powinien go w żaden sposób zawstydzać, upokarzać, narzucać mu rozwiązań moralnych niezgodnych z nauczaniem Kościoła. Posługa w konfesjonale nie jest nigdy prywatną inicjatywą księdza, ale misją, jaką otrzymuje od swojego biskupa diecezjalnego, przed którym bezpośrednio odpowiada.

„W swojej ostatniej książce René Girard postawił tezę prawdziwie obrazoburczą: nieuchronnie, choć jednak na własne życzenie, zmierzamy do apokalipsy. Uzasadnienia szuka zarówno w Nowym Testamencie, jak i w traktacie O wojnie Clausewitza, który postanawia „dokończyć”. Apokalipsa tu i teraz zdecydowanie dowodzi, że teoria Girarda to jedna z najgłębszych diagnoz ludzkiej kultury, jakie postawiono. W ostatnim czasie przekonujemy się o tym coraz bardziej...”

Zamieszczone w książce rozważania wokół pierwszego tygodnia Ćwiczeń duchowych pomagają dojrzeć głębię grzechu oraz jego niszczącą siłę, która zakłóca nasze najważniejsze odniesienia: do Boga, do bliźnich i do samych siebie. Wchodząc w siebie, odkrywamy podświadome, nieprzejrzyste motywy naszego postępowania oraz niszczące nas namiętności i zranienia. Wszystko po to, by z całym tym brzemieniem przyjść po przebaczenie i uzdrowienie do Chrystusa ukrzyżowanego, bo „w Jego ranach jest nasze uzdrowienie” (Iz 53,5). Autor nie poucza i nie daje łatwych rad, ale zachęca do życia w prawdzie oraz twórczego szukania Boga, który nieustannie wychodzi nam naprzeciw, pytając jak Adama i Ewę w raju: „Gdzie jesteś?”.

Książka podzielona jest na dwie części: w pierwszej zawarte są wprowadzenia do medytacji, w drugiej zaś rozważania dotyczące praktyki codziennego życia duchowego: o roli ludzkich uczuć w życiu duchowym, zmaganiach z lękami, sztuce rozeznawania duchowego, pocieszeniu i strapieniu duchowym, sakramencie pojednania i przygotowaniu do spowiedzi.

Jakie korelacje występują między teologią boskiego dramatu a teologią liturgii? Jak zastosować teodramatykę w teologicznych rozważaniach o liturgii? Dlaczego dramatyczna soteriologia Balthasara jest tak bardzo liturgiczna? Co teodramatyczna koncepcja Bazylejczyka może wnieść do rozumienia liturgii? Dlaczego liturgia ściśle wiąże się z boskim dramatem?

Podobnie jak Joseph Ratzinger, Robert Taft dostrzega, że każda chrześcijańska teologia musi być teologią liturgiczną, w sensie: doksologiczną, badającą niekończące się, zbawcze działanie Boga oraz modlitewną, odwieczną odpowiedź ludzi. W przeciwnym wypadku teologia nie będzie badaniem tego, jak zbawia nas Bóg. Opracowanie ks. dr. Marcina Jakubiaka stanowi cenny punkt odniesienia dla badaczy teologii Balthasara oraz tworzenia syntezy teologicznej. Teksty tego typu przyczyniają się do obalenia stereotypu, zgodnie z którym rozdziela się „właściwą teologię” i liturgię. To bardzo dobry przykład teologii liturgicznej – Autor dojrzale i z dużą kompetencją wpisuje się we współczesne badania nad teologią dramatyczną.

ks. prof. dr hab. Bogusław Migut

Publikacja Myśli i pouczenia o modlitwie na każdy dzień roku to niezwykła publikacja, która oferuje czytelnikom codzienną dawkę refleksji na temat modlitwy. Wybór tekstów, dokonany przez o. Brunona Koniecko OSB, obejmuje fragmenty literatury monastycznej, głównie zaczerpnięte z serii Źródła Monastyczne. Teksty te, choć inspirowane życiem mnichów, są dostępne dla każdego, kto pragnie pogłębiać swoją duchowość i codzienną relację z Bogiem. Każdy dzień roku przynosi nowe spojrzenie na modlitwę, podkreślając jej różnorodne aspekty i praktyczne wskazówki.

W swoich rozważaniach Józef Augustyn SJ, ceniony rekolekcjonista i kierownik duchowy, proponuje medytację Fundamentu Ćwiczeń duchowych św. Ignacego Loyoli pod kątem wewnętrznego uzdrowienia z tego niszczącego nas i nasze więzi odczucia. Autor zaprasza do przekraczania poczucia krzywdy, gdyż żyjąc w nim, łatwo stajemy się podejrzliwi i skłonni widzieć w innych raczej zło niż dobro. Podkreśla też, że to, co w czasie modlitwy traktujemy nieraz jako rozproszenie, na przykład myśli krążące wokół krzywdy i krzywdziciela, bywa tak naprawdę owocem działania Ducha Świętego – Ducha prawdy, przebaczenia i pojednania.

Książka została podzielona na trzy części: w pierwszej opisany jest sposób odprawiania medytacji opartej na słowie Bożym, w drugiej zawarte są wprowadzenia do medytacji, w trzeciej – rozważania na temat uzdrowienia z poczucia krzywdy.

Zawsze fascynowała mnie ewangeliczna relacja o dwóch uczniach, którzy tak byli pewni, że ich Nauczyciel nie mógł zmartwychwstać (chociaż swoje zmartwychwstanie zapowiadał), że nie poznali Go, kiedy przed nimi stanął. W zestawieniu z tym, co im się wydawało oczywistością, musiała ustąpić cała ich dotychczasowa znajomość Jego wiedzy, Jego prawdomówności i Jego misji; cała dotąd pokładana w Nim ufność. A On, zwycięzca, potraktował to załamanie się ich wiary z ogromną pobłażliwością miłości:

Jezus przybliżył się i szedł z nimi… Oczy ich były jakby zawiązane i nie poznali Go… I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich Proroków wykładał im, co w we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego… Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma (Łk 24,15–27.45).

Nie poznali Go: nie mogli poznać, skoro byli święcie przekonani, że nie żyje. To znane zjawisko, że człowiek widzi albo słyszy to tylko, co się spodziewa zobaczyć i usłyszeć: nic tak oczu nie zawiązuje, jak niepodważalne przekonanie. Kto założył z góry, że coś jest niemożliwe, nie zobaczy tego, choćby przed nim stanęło. A Pan dał im żartobliwą lekcję o skutkach ich zaślepienia, ale na końcu przygarnął obu niedowiarków do serca, dając im się poznać. Ci dwaj uczniowie byli jednak nie tylko odbiorcami cudownego żartu Bożego, ale nadto otrzymali najlepszy możliwy wykład hermeneutyki Pisma św. Starego Testamentu: wykład z ust samego Autora. Święty Łukasz w relacji o tym ogranicza się do streszczenia epizodu i nie wymienia zacytowanych wersetów Pisma, ani tym bardziej ich wyjaśnienia; dodaje tylko, że nieco później, już w Jerozolimie, w czasie swojego przyjścia do zgromadzonych razem dziesięciu apostołów, Pan udzielił im wszystkim specjalnej łaski, aby zrozumieli Pisma. Było to absolutnie konieczne, bo ludzie wychowani w Starym Przymierzu musieli zdobyć jasne pojęcie, jak ono prowadzi do Nowego – i jak bardzo konkretnie je zapowiada – zanim by mogli zacząć to Nowe głosić z przekonaniem i zrozumieniem.

Czasami tak dalece ludzi angażuje codzienne życie, że całkowicie brak im czasu dla Boga. Musi się dopiero wydarzyć coś, co nimi wstrząśnie i co sprawi, że niejako się obudzą. Bywa, że jest to śmierć bliskiej osoby, z którą wiązali swe doczesne szczęście. Wtedy zaczynają się zastanawiać nad sensem życia, nad losem ukochanej osoby, a także nad własnym, wiecznym przeznaczeniem.

Gdzie liturgia Kościoła ma swój początek? W jaki sposób Duch Święty działa w niej i wpływa przez nią na wierzących w Chrystusa?
Jak przeżywać celebracje liturgiczne, by karmić się ich sycącymi treściami?

Niektórzy dzielą swoje uczestnictwo w liturgii na dwa okresy: do momentu poznania teologii Jeana Corbona i po zaznajomieniu się z nią. Jego klasyczne dzieło na jej temat jest bowiem niezwykłą medytacyjną podróżą w głąb misterium. Francuski teolog – czerpiący obficie z Pisma Świętego oraz z bogactwa Tradycji chrześcijańskiego Wschodu i Zachodu – otwiera przed czytelnikami nieznane wcześniej horyzonty. Podpowiada, jak przeżywać uczestnictwo w Eucharystii, by owocowało ono miłością i żywą relacją z Chrystusem oraz uwrażliwiało na bliźnich.

Autor przekazuje słowo Boże w sposób uporządkowany, przy czym zostawia czytelnikowi miejsce do osobistej refleksji. Poszczególne sprawy przedstawia problemowo i pobudza do myślenia. Istotne jest, aby głoszący te homilie zachował umiarkowane tempo i wystrzegał się monotonii. Homilie ks. Jerzego Niestępskiego są interesujące, napisane komunikatywnym i płynnym językiem, zawierają w sobie dużo ciepła, budzą zainteresowanie. Jeżeli przekazane zostaną mową żywą, kształtowaną przez autentycznego świadka słowa Pańskiego, z pewnością przyniosą oczekiwane owoce, które płyną z głębi ducha. Powinny one przyciągać do Boga i budować wspólnotę eklezjalną.

Ojciec Stanisław Przepierski (1959–2020), dominikanin, gorliwy czciciel Maryi i apostoł różańca, trzy lata przed śmiercią wygłosił w Gietrzwałdzie rekolekcje dla moderatorów kół różańcowych. Głosił z pasją i charakterystyczną żarliwością. Ukazywał różaniec jako drogę poznania Serca Jezusa, jako szkołę kontemplacji. Dzielił się doświadczeniem głębi tej modlitwy, zarówno w konferencjach czy warsztatach, podczas których uczył różnych metod odmawiania różańca, jak i w rozważaniach poszczególnych tajemnic. Tekst rekolekcji jest niezwykle dynamiczny, okraszony humorem i… dosadnymi uwagami korygującymi nieprawidłowości w modlitwie różańcowej. Niezwykła siła przekazu łączy się tu z prostotą: różaniec bowiem jest prosty i stąd właśnie płynie jego moc.

Propozycje rachunku sumienia mają zainspirować nas do osobistej refleksji nad tym, kim jesteśmy i jaką wartość moralną mają nasze postawy, słowa i działania. Stawiane pytania, z natury rzeczy nie ujmują całej rzeczywistości naszego istnienia, ale pomagają nam ją lepiej rozeznać.

w sprzedaży od 3 kwietnia

Możesz żyć spokojnie

Czujesz się zmęczony, przeładowany informacjami, a przez to pełen niepokoju i wewnętrznego chaosu? Dociera do ciebie mnóstwo bodźców, które cię przytłaczają? Tęsknisz za chwilą zatrzymania i głębokiego oddechu? Marzysz o ciszy i skupieniu na czymś innym niż ekran telefonu czy komputera?

Rozważania oparte są na Piśmie św. i słowach zawartych w Dzienniczku św. siostry Faustyny. Ukazują najgłębszą miłość Bożą w jej różnorodnych aspektach. Mają na celu przybliżenie nam Bożego miłosierdzia, czyli darmowej miłości. Teksty pisane są językiem dostępnym dla każdego odbiorcy. Spełnią zaś swój cel, gdy z ufnością będziemy zbliżać się do Bożego miłosierdzia.

Bóg poszukuje człowieka. Niezależnie od tego, jak daleko człowiek odszedł, a nawet wtedy, gdy świadomie nie szuka on Boga. Często pomaga w tym Maryja – matczyną miłością zdobywa ludzi i prowadzi ich do Syna, by odnaleźli upragnione szczęście. Świadczą o tym historie nawróceń opisane w niniejszym zbiorze.