Teologia

W jednym z esejów profesor Joseph Weiler przekonywał do otwarcia refleksji prawniczej na analizę społecznej i politycznej rzeczywistości. Autorzy tekstów zawartych w niniejszej monografii mieli podobną intuicję i podjęli problematykę wolności religijnej z intencją zbadania tego, jak ten fundamentalny rodzaj wolności funkcjonuje na poziomie państwowym i europejskim i jaka jest relacja między tymi poziomami. W centrum zainteresowania autorów znajduje się funkcjonowanie polskiego standardu ochrony wolności religijnej, jego porównanie do modelu niemieckiego i odpowiedź na pytanie, jaki sens ma proces europeizacji wolności religijnej.

Kazimierz Michał Ujazdowski

Skarb Bożego miłosierdzia

Droga do świętości. Słowa Jezusa do św. Faustyny i do nas ks. Józefa Pochwata to zaproszenie do odkrywania skarbu Bożego miłosierdzia. Autor w oparciu o jej Dzienniczek ukazuje mistyczne spotkania z Jezusem i znaczenie Jego słów dla drogi do pełni wiary.

Dzienniczek drogowskazem

Książka pokazuje, że dojrzewanie duchowe wymaga modlitwy, zaufania i wierności Jego woli. Każde słowo zapisane w Dzienniczku staje się drogowskazem, który pozwala zrozumieć sens cierpienia, moc Bożego miłosierdzia i piękno życia w przyjaźni z Chrystusem.

To inspirująca lektura dla wszystkich, którzy pragną żyć w codziennej relacji z Bogiem. Rozważania ks. Pochwata uczą, jak praktycznie wprowadzać naukę Jezusa w życie, otwierając serce na miłość, nadzieję i radość płynącą ze spotkania z żywym Zbawicielem.

Ta książka jest inna niż wszystkie. W 45 listach do samej siebie, młodszej o dwadzieścia lat, autorka przygotowuje dwudziestopięcioletnią Emily na trudne wyzwania, z którymi przyjdzie jej się zmierzyć. W niezwykle osobistych słowach porusza wiele ważnych i aktualnych tematów: grzechu i łaski, macierzyństwa i adopcji, modlitwy, cierpienia, mediów społecznościowych, niesprawiedliwości i kryzysu w Kościele. Jej listy są prawdziwym świadectwem mocy Tego, który nas uzdrawia i przemienia. Inspirują do przystanięcia w biegu codzienności i zadania sobie pytania: Co miałbyś do powiedzenia młodszej wersji siebie? Jaką radę dałbyś sobie, aby dobrze przeżyć dane ci dni?

Kiedy Tomasz z Akwinu dokonywał syntezy teologii inny dominikanin z paryskiego klasztoru św. Jakuba postanowił zrobić to samo z wiedzą o muzyce. Autor traktatu De musica, znany jako Hieronim z Moraw, stanął przed ogromnym wyzwaniem. Jak połączyć w jednym dziele dziedzictwo starożytnej teorii muzyki, wieki praktykowania śpiewu chorałowego oraz najnowsze odkrycia z dziedziny polifonii?

Hieronim dobrze wywiązał się ze swojego zadania. Dawne źródła poddał selekcji i adaptacji, zabiegając o zwięzłość i kompletność (aż 11 definicji muzyki). Dodał do nich najnowszą wiedzę: naukę o mutacjach, metodę rytmizacji chorału oraz wykład muzyki menzuralnej. To ostatnie zagadnienie przybiera u Hieronima postać doborowego zestawienia traktatów, na których można śledzić rozwój polifonii w XIII wieku.

Traktat Hieronima nie jest oficjalnym podręcznikiem muzyki Zakonu Kaznodziejskiego. Zakres tematyczny traktatu znacznie przekracza miejsce, jakie u dominikanów zajmowała muzyka. Kantor nie musiał być znawcą teorii. Z kolei polifonia nie odpowiadała dominikańskim ideałom prostoty i zwięzłości w liturgii. Również gra na instrumentach strunowych nie należała do typowych zajęć braci kaznodziejów. Obecność tych zagadnień w traktacie dowodzi zresztą, że ani polifonia, ani użycie instrumentów (poza liturgią) nie były w zakonie zakazane.

Na szczególną uwagę zasługuje rozdział poświęcony sztuce komponowania. Hieronim podaje tam proste wskazówki dla kompozytorów, częściowo zaczerpnięte od jednego z poprzedników. Natomiast jego własnym i niespotykanym pomysłem są kryteria oceny utworów muzycznych w postaci trzech stopni piękna i brzydoty.

Monografia umiejscawia Hieronima w jego epoce, a następnie omawiała treść jego traktatu, obszernie przywołując cytaty z dzieła – w oryginale i tłumaczeniu. Badając spekulatywną część traktatu, Błażej Matusiak OP m.in. śledzi pochodzenie poszczególnych definicji muzyki i analizuje Hieronimową adaptację słów Akwinaty. Autor wiele uwagi poświęca opisowi rytmizacji i zdobienia w śpiewie. Ostatni rozdział książki poświęca analizie środków użytych przez Hieronima do nauczania muzyki. Przyjrzenie się sposobowi korzystania ze źródeł, zastosowaniu definicji, etymologii i diagramów pozwala ożywić obraz Hieronima – nauczyciela muzyki z XIII wieku.

Wszystko zaczęło się w poniedziałek rano, 30 lipca 1984 r. Siostra Czesława Polak (wtedy jeszcze osoba świecka) przechodziła skrajem sosnowego zagajnika z naręczem polnych kwiatów. Nagle zauważyła postać przypominającą Zbawiciela. Nieznajomy, w jasnej szacie, nieprzypominającej współczesnych ubrań, szedł z pochyloną głową. Dopiero kiedy postać nagle zniknęła z jej oczu, do Czesławy dotarło, że dane jej było spotkać na swojej drodze samego Jezusa Chrystusa. 6 grudnia 1992 r. S. Czesława widziała też Matkę Bożą zdążającą do kaplicy. Od tego momentu Niepokalana stale towarzyszy siostrze zakonnej w wizjach. To zdarzenie odmieniło życie Czesławy, a potem także wielu pielgrzymów, którzy nawiedzając to miejsce, byli świadkami nadprzyrodzonych zjawisk. Widywali krew na twarzy figury Jezusa w kaplicy, słyszeli śpiew aniołów, a kilka osób miało okazję dojrzeć słońce wirujące na niebie. Przymierze Dwojga Serc - teraz złączy się z Twoim!

Święty Józef Śpiący W życiu św. Józefa uderza jedno: najważniejsze decyzje zapadają wtedy, gdy on śpi. Nie wtedy, gdy analizuje, planuje, rozważa wszystkie „za” i „przeciw”. Bóg wkracza w jego życie w nocy – w czasie, gdy Józef przestaje kontrolować rzeczywistość, gdy nie działa, lecz zapada bezbronnie w sen. I właśnie tam Pan Bóg rozwiązuje jego największe problemy. Święty Józef Śpiący uczy, że czasem najbardziej duchowym aktem zaufania jest pozwolić sobie „zasnąć” jak małe dziecko w rękach Boga.

Nabożeństwo do Świętego Józefa Śpiącego zyskało szczególną popularność w ostatnich latach dzięki papieżowi Franciszkowi, który wielokrotnie publicznie mówił o swojej osobistej relacji z opiekunem Jezusa. Papież wyznał, że pod figurą Józefa Śpiącego przechowuje kartki z zapisanymi intencjami – sprawami trudnymi, bolesnymi, beznadziejnymi.

Podczas swojego pierwszego publicznego wystąpienia Leon XIV wyraził nadzieję na pokój „bez broni i rozbrojenia”, nawiązując do pokoju, o którym pisał Christian de Chergé, przeor z Tibhirine. 8 maja, dzień wyboru Roberta Prevosta na papieża, był liturgicznym świętem 19. męczenników z Algierii.

W swoich pierwszych przemówieniach papież z Ameryki Północnej przekazał niektóre ze swoich priorytetów: prymat Boga, komunia w Kościele i dążenie do pokoju. Podkreślił „konieczne zobowiązanie dla każdego w Kościele, kto sprawuje władzę: zniknąć, aby Chrystus pozostał, stać się małym, aby On mógł być znany i uwielbiony”. Dodał również: „Chciałbym, aby naszym pierwszym wielkim pragnieniem był zjednoczony Kościół, znak jedności i komunii, który stanie się zakwasem dla pojednanego świata”. Jego niezliczone wezwania do pojednania są skierowane nie tylko do polityków, ale do serca każdego człowieka: „Pokój zaczyna się od każdego z nas: od sposobu, w jaki patrzymy na innych, słuchamy innych, mówimy o innych”.

Jest to bardzo cenna książka: zawiera pierwsze przemówienia papieża Leona XIV, które pozwalają nam lepiej zrozumieć papieża poprzez jego własne słowa.

Słowo liturgia nie pojawia się ani razu w Źródłach Franciszkańskich i nigdy nie zostało zapisane a być może nawet wypowiedziane przez samego Franciszka. Nie oznacza to jednak, że rzeczywistość, do której się ono odnosi, nie była mu bliska i ważna.

Powołanie Franciszka rodzi się w liturgii i nieustannie z niej czerpie. Choć dziś trudno to sobie wyobrazić, Biedaczyna z Asyżu nigdy nie posiadał egzemplarza Pisma Świętego słuchał słowa Bożego podczas celebracji liturgicznych lub czytał je z mszalnego Ewangeliarza. Jego modlitwa bywa wylewna i pełna uczuć, a jednak Święty pozostaje bezwzględnie stanowczy w wymaganiu modlitwy liturgią godzin, sprawowanej według obrządku Kościoła Rzymskiego.

Dziś Franciszek uczy nas, jak celebracje liturgiczne, uczynić przestrzenią doświadczenia chwały Boga i szkołą miłości bliźniego. Pokazuje, jak zaangażować całe serce, całą duszę i ciało, aby w świętych znakach spotkać i uwielbić Chrystusa, a następnie pójść za Nim i pozwolić się przemieniać na Jego podobieństwo.

Misterium życia Jezusa
Kim jest Jezus Chrystus i dlaczego spotkanie z Nim zmienia ludzkie życie? Książka „Jezus Chrystus. Bóg z nami” prowadzi czytelnika przez całe misterium życia Jezusa – od Wcielenia, przez publiczną działalność i Drogę krzyżową, aż po zmartwychwstanie i zesłanie Ducha Świętego – ukazując je w świetle wiary Kościoła.

Refleksje Benedykta XVI
W oparciu o wypowiedzi i refleksje papieża Benedykta XVI książka wydobywa teologiczne i duchowe znaczenie wydarzeń ewangelicznych, łącząc rzetelną refleksję biblijną z pytaniami, które dotyczą życia współczesnego człowieka. Jezus ukazany jest jako prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek, który przychodzi, aby objawić Ojca, zbawić człowieka i pozostać z nim na zawsze.

Spotkanie z Chrystusem
Publikacja pomaga nie tylko lepiej zrozumieć Ewangelię, ale przede wszystkim zaprasza do osobistego spotkania z Chrystusem – żywą Osobą, która nadaje sens wierze, cierpieniu, nadziei i codziennym wyborom.

Tom 38 zawiera teksty homilii wygłoszonych w okresie od 01.12.2024 do 23.11.2025 w kościele Św. Krzyża w Warszawie, podczas Mszy św. transmitowanych przez I Program Polskiego Radia.

Książka stanowi wprowadzenie do modlitwy uwolnienia według modelu 5 kluczy, która pomogła już tysiącom osób na całym świecie doświadczyć wolności w Chrystusie. Publikacja niesie nadzieję osobom uwięzionym w duchowej opresji, a zarazem stanowi zachętę dla świeckich liderów, księży i biskupów do zapewnienia im skutecznej pomocy.

Autor przedstawia bezpieczne, niekonfrontacyjne podejście do posługi uwalniania:
- zamieszcza świadectwa i przykłady skutecznej modlitwy uwolnienia,
- wyjaśnia istotę MODELU 5 KLUCZY,
- opisuje rozwój tej posługi w Kościele.

Summa teologii, I, q. 75–119 jest kontynuacją rozważań Świętego Tomasza z Akwinu o dziele stworzenia i dzieli się na dwie części. Pierwsza z nich poświęcona jest człowiekowi (q. 75–102), druga – Bożym rządom nad światem (q. 103–119).

Część antropologiczna zawiera bardziej filozoficzne rozważania o naturze ludzkiej (q. 75–89) oraz teologiczne zagadnienia związane ze stworzeniem człowieka (q. 90–102). Opis natury ludzkiej porusza m.in. kwestie istoty duszy, jej władz oraz właściwych im działań.

Akwinata nie omawia tu całej antropologii, gdyż jej część, zwłaszcza dotycząca uczuć, znajduje się w dalszej części dzieła. Pisząc o stworzeniu człowieka św. Tomasz zastanawia się nad jego biblijnymi opisami, a szczególnie nad pierwotnym stanem sprawiedliwości, w którym człowiek się znajdował. Wśród tych antropologicznych rozważań znajdziemy m.in. teorię poznania przez abstrakcję, a także fragmenty o wolności człowieka:

Chrystus nie chce, aby nasze serca były sparaliżowane strachem. Pragnie dla nas duchowego i psychicznego spokoju. Osoby cierpiące z powodu skrupulatyzmu, wyolbrzymiające własne poczucie winy, widzące grzech tam, gdzie go tak naprawdę nie ma, znajdą w książce Kevina Vosta teoretyczną i praktyczną pomoc. Podążając ścieżką sakramentów, cnót, darów Ducha Świętego i modlitwy, otrzymają szansę otworzenia się na Miłość i zaakceptowania Bożego miłosierdzia.

Ojciec stworzył nas na obraz i podobieństwo swojego Syna. Ukochał nas od zawsze i na zawsze.
Otwórzmy Biblię i pozwólmy Bogu mówić o sobie, o swoim ojcostwie. Pozwólmy się zaskoczyć przez Ojca, zadziwić Nim. Niech zarumieni się nasza dusza Jego ojcowskim sercem. Słuchajmy Go z wiarą. Słuchać z wiarą znaczy coś więcej, niż tylko wierzyć, że On jest, że jest Ojcem. Nie wystarczy wierzyć w Boga. Trzeba wierzyć Bogu. Kiedy uwierzymy Bogu, będziemy czytali Biblię i słuchali Jego wyznań z wypiekami na duszy. Poczujemy się skąpani w świetle Jego obecności i się zarumienimy. Starajmy się podążać tą właśnie drogą. Jest Ktoś jeden, kto tą drogą może nas poprowadzić. Tylko Ktoś, kto zna Ojca – Jego Syn, Jezus. Poprośmy Go z wiarą i wewnętrzną pasją: „Pokaż nam Ojca”.

Chrystologia - jak każda nauka teologiczna - rodzi się z wiary szukającej zrozumienia: "należy ona do dynamiki wiary, która dąży do głębszego zrozumienia objawienia się Boga, którego kulminacją jest tajemnica Chrystusa" (Lumen fidei, 36). W studium chrystologii rozum oświecony wiarą stara się pogłębić poznanie osoby Jezusa Chrystusa i Jego dzieła zbawienia. Można powiedzieć, że chrystologia, uwzględniając przede wszystkim wyznanie wiary Kościoła, stara się odpowiedzieć na zasadnicze pytania: kim jest Jezus i jak uzyskał zbawienie dla ludzi.

Podręcznik, który tu przedstawiamy, stanowi część serii opracowanej przez Wyższy Instytut Nauk Religijnych Uniwersytetu Nawarry i ma ukazać podstawowe treści chrystologii w przystępny i dydaktyczny sposób. Źródło tej książki stanowi dwadzieścia osiem wykładów z chrystologii, które prof. Lucas Francisco Mateo-Seco przygotował na użytek studentów Wyższego Instytutu Nauk Religijnych.

w sprzedaży od 24 marca

Niedługo po wojnie trzydziestoletniej żołnierz Nicolas Herman dostępuje niezwykłej duchowej wizji, która przemienia jego życie.

Wstępuje do klasztoru karmelitów bosych i – jako brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania – żyje w nim kilkadziesiąt lat, zajmując się przede wszystkim skromną pracą w kuchni i naprawą obuwia.

Odnalezione po jego śmierci zapiski i listy pokazały niezwykły geniusz duchowy tego skromnego człowieka, którego myśl porównywana jest dzisiaj ze św. Tomaszem a Kempis czy św. Teresą z Lisieux.

W książce znajdziesz m.in.:

• szczere rozmowy o relacjach, samotności, nadziei i zaufaniu;
• pełne wrażliwości spojrzenie na Kościół „od środka”;
• myśli ks. Pawlukiewicza, które porządkują codzienność;
• krótkie zadania domowe, które zachęcają do wprowadzenia w życie dobrych nawyków.

W niniejszej książce zadaję kardynałowi Sarah wiele pytań dotyczących istnienia i realnej obecności Boga w naszym życiu, Jego pozornego milczenia, jak również dotyczących śmierci, cierpienia, bólu, radości i wielu innych kwestii. Myślę, że dzisiaj – może nawet bardziej niż kiedyś – wszyscy bardzo potrzebujemy jasnych, uzasadnionych i oświeconych Pismem Świętym odpowiedzi, namacalnych świadectw, spotkań objawiających istnienie i realną obecność Boga. […]

Autor w sposób syntetyczny prezentuje niezwykle bogate dziedzictwo katolickiej duchowości. Ukazuje przy tym prawdziwe piękno chrześcijańskiego życia na przestrzeni wieków, nie wyłączając czasów współczesnych. Dla studentów teologii książka stanowi właściwe i wielokierunkowe przygotowanie do uprawiania teologii duchowości jako dyscypliny akademickiej, dla pozostałych zaś czytelników – uzupełnienie chrześcijańskiej formacji oraz pomoc w poszukiwaniu odpowiedzi na aktualne wyzwania kulturowe.

Św. Rita góruje nad wszystkimi, a historia jej życia i wielu równie niezwykłych cudów za jej wstawiennictwem, przekona Czytelnika, że Bóg jest naprawdę cudowny w swoich świętych i że św. Rita, jest prawdziwie, świętą od spraw trudnych i beznadziejnych.