Biografie, autobiografie

Maria Felicja Guggiari Echeverría, urodzona w Villarrica del Espíritu Santo w południowym Paragwaju 12 stycznia 1925 r., w wieku szesnastu lat wstąpiła do Akcji Katolickiej i zaangażowała się w działalność religijną, poświęcając Panu Bogu swoją młodość. Była lubianą katechetką, animatorką religijną w środowiskach akademickich oraz opiekunką chorych i starców. W 1955 r. przekroczyła próg klauzury klasztoru karmelitanek bosych w Asunción. Zmarła w opinii świętości zaledwie cztery lata później, 28 kwietnia 1959 r., na zakaźną żółtaczkę. Nazywana jest zdrobniale „Chiquitungą”, tzn. „Maleńką”.

Od dawna namawiano mnie do opisania życia Chiquitungi. Gdy odeszła do Pana, najpierw zwrócono się z taką prośbą do jej pierwszego kierownika duchowego, ks. Juana Cipriano Prieto, a ten święty kapłan napisał piękny szkic biograficzny. W pracy wykorzystał niektóre rękopisy s. Marii Felicji (Dziennik A, Dziennik B), a także, choć w mniejszym stopniu, listy adresowane do Ángela Sauá Llanesa (wtedy seminarzysty), które ten zachował, wbrew wyraźnym poleceniom autorki. Wspomniany szkic nosi tytuł Un lirio de la Acción Católica Paraguaya. María Felicia Guggiari Echeverría („Maria Felicja Guggiari Echeverría. Lilia paragwajskiej Akcji Katolickiej”). Bardziej trafne byłoby użycie w tytule słowa „jaśmin”, bo paragwajski jaśmin, o drobnych kwiatach i bardzo subtelnym zapachu, to prawie symbol Chiquitungi. Nosiła go zawsze na piersi i wręczała innym jako wyraz sympatii. Szkic, napisany z wielkim entuzjazmem przez księdza J. Prieto – w czasie gdy z powodu nieodwracalnej choroby był już zamknięty w swojej „zimowej kwaterze” – stanowi cenne źródło informacji. Przez dziewięć lat miał osobisty kontakt z błogosławioną w Villarrice, a w swojej pracy uwzględnił także wspomnienia jej matki, do których już nie mamy dostępu. Stanowią one nieocenioną pomoc w zrozumieniu pierwszych lat życia s. Marii Felicji. Niestety, ks. J. Prieto nie wykorzystał ich zbyt szeroko. Dodać też trzeba, że jego tekst pozbawiony jest porządku chronologicznego, jak również ram historycznych. Trudno zatem prześledzić proces duchowy s. Marii Felicji w tak ważnych aspektach jak jej działalność apostolska, ewolucja uczuciowa – tak centralna dla całej jej egzystencji – rozwój powołania do życia zakonnego, ofiarowanie siebie w intencji kapłanów oraz tajemnica życia ukrytego z Chrystusem w Bogu – w Karmelu. Później, dopóki nie przeanalizowano obfitej dokumentacji, zgromadzonej przy okazji diecezjalnego etapu procesu beatyfikacyjnego, nie powstała żadna inna biografia. Po zbadaniu pism s. Marii Felicji zebrano je i udostępniono w czterech tomach: Dzienniki osobiste (A, B i C), Poesías („Poezje”), Cartas („Listy”) i Apuntes („Notatki”), do których należy dodać kolejny tom zawierający Escritos referentes a la Sierva de Dios („Pisma dotyczące służebnicy Bożej”). Dzięki nim możemy lepiej i dokładniej poznać życie i cnoty Chiquitungi. Prawie gotowa jest już publikacja Vida documentada de la Sierva de Dios M.ª Felicia de Jesús Sacramentado („Udokumentowane życie Służebnicy Bożej Marii Felicji od Jezusa w Najświętszym Sakramencie”). Jednak istnieje też potrzeba napisania prostszego, krótszego i bardziej przystępnego tekstu, pozbawionego całego „naukowego aparatu”, którego domaga się „udokumentowane życie”. To właśnie postaram się zrobić, używając codziennego, przystępnego języka i pozostawiając specjalistom zapisanie życia Chiquitungi w języku literackim. Trzeba zaznaczyć, że w niniejszej publikacji, z konieczności krótkiej, nie jest możliwe wskazanie źródła każdej zawartej tu informacji, co byłoby konieczne w „historii krytycznej”. Wszystko jednak oparte jest na udokumentowanych źródłach, nawet jeśli wprost ich nie podajemy.
Biografia podzielona jest na cztery etapy, wyznaczone przez cztery środowiska, w których toczyło się życie błogosławionej: Villarrica (1925–1950); Asunción (1950– 1955); Karmel (1955–1959); szpital Czerwonego Krzyża (1959). Tę niewielką pracę o życiu Chiquitungi, życiu osoby zakochanej w Jezusie i Kościele, życiu, które poświęciła apostolatowi, kontemplacji, Eucharystii i Maryi, ofiarowujemy Bogu w Trójcy Świętej, Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu, Panu, dla którego s. Maria Felicja żyła, składając siebie „jako ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną” (Rz 12, 1).

Julio Félix Barco OCD

„Franciszku, czyż nie widzisz, że ten dom mój chyli się ku upadkowi? Idź więc i napraw mi go!”.
Św. Franciszek urodził się jako Giovanni di Pietro di Bernardone, syn bogatego kupca, zajmującego się handlem drogimi tkaninami. Został rycerzem i jako konny wojownik wziął udział w bitwie pod Collestradą jako przeciwnik… wojsk papieża. Po klęsce stracił zainteresowanie uczestnictwem w zabawach, wojnach oraz pracą u ojca. Rozdawał hojne jałmużny i całował po rękach trędowatych.
Został świeckim pustelnikiem: przyodział zgrzebną tunikę, rzemienny pasek i sandały. Z wolna dołączali do niego naśladowcy. Franciszek stał się założycielem zakonu franciszkanów, a pośrednio także klarysek i tercjarzy. Był gorliwym misjonarzem - nie bał się przyłączyć do krucjaty, czy wyruszyć do Egiptu, by przekonać sułtana Malika Al-Kamila do świętej wiary katolickiej.
Zawarł umowę z wilkiem z Gubbio, by ten nie terroryzował mieszkańców miasta. Swoim przykładem i bezkompromisowością porywał i nawracał wiernych. Jako pierwszy w historii przyjął na siebie stygmaty Męki Pańskiej. Chociaż stronił od sławy i zaszczytów stał się wielkim reformatorem Kościoła.
Utracjusz i hulaka, który stał się wzorem pokuty i wyrzeczenia. Mistyk i pierwszy stygmatyk w historii. Biedaczyna, którego słuchali papieże.

Głęboka wiara i miłość do Chrystusa złączyły włoskiego kapucyna i amerykańską arystokratkę więzią duchowej przyjaźni, przypominającą relację św. Franciszka i św. Klary. Oboje realizowali powołanie do świętości w San Giovanni Rotondo: ojciec Pio poprzez kapłaństwo, a Mary Pyle jako tercjarka franciszkańska.

Mary (urodzona w 1888 roku jako Adelia McAlpin Pyle) pochodziła z zamożnej nowojorskiej rodziny skoligaconej z Rockefellerami. Choć starannie kształcona na damę z wyższych sfer i biegła w pięciu językach, wybrała życie w ewangelicznym ubóstwie. Przez dziesięć lat pracowała jako asystentka i tłumaczka Marii Montessori, jednak przełomem było spotkanie z ojcem Pio w 1923 roku. Od tego czasu służyła mu jako powiernica oraz tłumaczka dla pielgrzymów z całego świata. W San Giovanni Rotondo wybudowała dom zwany "różowym zamkiem" - otwarty dla potrzebujących, w którym do śmierci opiekowała się rodzicami ojca Pio. To z jej rodzinnego majątku sfinansowano budowę klasztoru i seminarium w Pietrelcinie. Po śmierci w 1968 roku została pochowana w kaplicy grobowej kapucynów, a jej postać uwieczniono na mozaikach w nowej bazylice obok samego ojca Pio.

Jej historia to inspirujące świadectwo o tym, co może się wydarzyć, gdy Boże wezwanie zostanie podjęte bez lęku i realizowane z całkowitym oddaniem.

Mija już osiem wieków od śmierci Biedaczyny z Asyżu. Tymczasem fascynacja sposobem życia oraz ewangelicznym radykalizmem św. Franciszka pozostają niezmiennie żywe i inspirujące. Autor tej książki wyjaśnia, dlaczego tak się dzieje, podążając śladami św. Franciszka. Nie tylko szkicuje jego biografię, cuda dziejące się za jego przyczyną - będące oznaką jego świętości i mocy wstawienniczej, oraz zagląda do miejsc, które nieodłącznie związane zostały z Biedaczyną. Ks. prof. Janusz Królikowski spogląda daleko szerzej - prezentuje cały wachlarz zagadnień, które mogą zainteresować i zainspirować współczesnego czytelnika, jakże często pogubionego pośród niezliczonych podniet i pokus. Książka adresowana jest zarówno do tych, którzy dobrze znają św. Franciszka, jak i do tych, którzy pragną go poznać głębiej oraz chcą polecić innym dzieło Biedaczyny.

Udzielając obszernie odpowiedzi na pytanie - dlaczego jeszcze św. Franciszek? - autor książki zwraca przede wszystkim uwagę na to, że jest on autentycznym interpretatorem wiary katolickiej. Dostrzegamy bowiem w jego życiu obecność Ducha Świętego, który inspiruje i pozwala wytrwać w wierze. Święci, jak pisze ks. prof. Janusz Królikowski, są "wcielonymi odpowiedziami na pytania o liczne 'dlaczego?' dotyczące naszej egzystencji i naszego zbawienia. Pokazują nadzwyczaj jasno, że życie człowieka to udzielanie istotnych odpowiedzi na istotne pytania. Udowadniają, że te odpowiedzi są możliwe i konieczne w każdym miejscu i w każdym czasie. Potwierdzają, że każda prawdziwa i wypełniona treścią odpowiedź odnosząca się do najbardziej zasadniczych kwestii egzystencjalnych musi wychodzić od Jezusa Chrystusa, oraz bezpośrednio dotyczyć zbawienia, Kościoła, wieczności".

Spotykamy w tej książce ponadto liczne przykłady przebogatego dziedzictwa św. Franciszka, które łączy sferę duchową z materialną. Są nimi klasztory rodziny franciszkańskiej rozlane po całym świecie. Tamtejsze kościoły pełne są wspaniałych dzieł sztuki inspirowanych Biedaczyną i jego miłością do Chrystusa, którego naśladował. Iluż twórców natchnął św. Franciszek w ciągu minionych stuleci! Wiele przykładów ich dzieł znajdziemy w tej książce pośród 88 ilustracji. Uświadamiają nam one, jak wielkim skarbcem dóbr duchowych i materialnych jest chrześcijaństwo. Skarbcem sztuki inspirowanej niezachwianą wiarą w Boga, z której wyrastają prawda, dobro i piękno.

Choć arcybiskup Fulton Sheen głosił Ewangelię kilkadziesiąt lat temu, jego homilie wciąż inspirują miliony odbiorców na całym świecie. Był pierwszym biskupem wyróżnionym nagrodą Emmy i jednym z najwybitniejszych ewangelizatorów XX wieku. Odważnie głosił prawdę, podkreślając, że zadaniem kapłana jest prowadzenie człowieka ku Bogu, a nie zdobywanie popularności. Zakorzeniony w kulcie Eucharystii i Matki Bożej, pozostawił nauczanie, które pozostaje zaskakująco aktualne i inspiruje również ludzi spoza Kościoła katolickiego.

Wysyłka po 28 sierpnia
Św. Teresa z Lisieux była mistrzynią życia wiarą w zwykłej codzienności. To „duchowy Mozart”, jak ją określił jeden z najlepszych znawców jej życia biskup Guy Gaucher. Tak jak geniusz z Salzburga potrafił z kilku najprostszych dźwięków utworzyć cudowną melodię, tak Teresa ze zwykłych kwiatów zebranych tu i ówdzie na łące chrześcijańskiej duchowości uczyniła ze swego życia arcydzieło (ks. prof. Andrzej Muszala).