Nowości

Sprawa związana z poglądami Lucyfera jest niezwykle ciekawa z punktu widzenia biografii Hieronima. Ten ostatni bowiem został wyświęcony na kapłana przez Paulina, który z kolei otrzymał święcenia episkopatu od Lucyfera. Mimo tego Strydończyk nie sympatyzował z poglądami nauczyciela z Cagliari. Wyraźne dowody można znaleźć we wspomnianym niżej dziele.

Altercatio luciferiani et orthodoxi to jeden z traktatów stanowiących pokłosie udziału Strydończyka w schizmie antiocheńskiej, w której zarówno zwolennicy Lucyfera, jak i on sam odegrali znaczącą rolę. Altercatio zostało napisane przez Hieronima, kiedy był on jeszcze młody. Badacze przyjmują rok 378 lub 379, choć dyskusja na ten temat trwa nadal. Niestety, nie posiadamy w dziele żadnej aluzji do konkretnego wydarzenia historycznego, dlatego nie sposób jednoznacznie podać datę napisania traktatu. Charakteryzuje się on sporą niedojrzałością, która wskazuje na młody wiek autora. Krytyka wewnętrzna również nie pozawala na ostateczną datację. Trzeba też zaznaczyć, że dużą rolę w napisaniu tej polemiki odegrało rozprzestrzenianie się arianizmu na Wschodzie i Zachodzie. Warto więc prześledzić chronologię wydarzeń dotyczących herezji Ariusza po roku 325.

Ta książeczka to zapis rekolekcji, prowadzonych w Żarnowcu dla kapłanów w listopadzie 2025 roku. Obejmuje częściowo teksty (lub ich fragmenty) wcześniejsze, częściowo nowe, w układzie podporządkowanym centralnej myśli, mianowicie szukaniu drogi do Boga w naukach Ojców Pustyni. Oprócz sześciu konferencji podano także trzy schematy lectio divina, prowadzonej dla uczestników przez naszego księdza kapelana, któremu za tę współpracę serdecznie dziękuję.

Od kilkunastu wieków szukamy u Ojców Pustyni pouczenia w tych sprawach, które dotyczą naszej relacji z Bogiem. Na początku, dopóki oni rzeczywiście mieszkali na pustkowiach poza terenami zamieszkałymi, to szukanie wymagało wędrówki całkiem dosłownej, wyprawy w głąb pustyni. I pierwszą rzeczą, która tam uderzała wędrowców, była cisza. Cisza w krajobrazie i cisza w samej pustelni. Czasem nawet bywało trudno skłonić pustelnika, żeby tę ciszę przerwał ze względu na gości. Abba Arseniusz nie chciał mówić nawet z arcybiskupem Aleksandrii, bo był zdania, że „jeśli się on nie zbuduje moim milczeniem, to słowami też się nie zbuduje”.

Ambroży z Mediolanu (340–397) to jeden z najwybitniejszych ojców Kościoła piszących po łacinie. Był nie tylko sprawnym politykiem, duszpasterzem, animatorem życia społecznego, ale także, wbrew opinii niektórych badaczy jego spuścizny, dobrym teologiem. Wydaje się, że krytyczne podejście uczonych do umiejętności teologicznych Ambrożego spowodowane było cierpkimi uwagami Hieronima ze Strydonu, który we wstępie do swego przekładu traktatu O Duchu Świętym Dydyma Ślepego lekceważąco wypowiedział się na temat dzieła Mediolańczyka o tym samym tytule. Obecnie stanowisko to należy, jak się wydaje, zweryfikować i przyznać, że bogactwo spuścizny literackiej związanej z teologią i egzegezą biblijną biskupa Mediolanu jest naprawdę doniosłe.

Pozostawił on po sobie wiele listów adresowanych do przeróżnych osób związanych z Kościołem, światem polityki i nauki. Ponadto w jego dorobku znajdziemy dzieła mające charakter dogmatyczny, katechetyczno-pastoralny oraz ascetyczno-moralny. Jednakże doskonała większość jego dzieł to komentarze egzegetyczne do Pisma Świętego. Szczególnym upodobaniem darzył Pieśń nad Pieśniami, a chociaż nigdy osobno jej nie skomentował, to jednak gdyby zebrać poświęcone jej urywki jego twórczości – jak zaznacza Luigi F. Pizzolato – bez wątpienia powstałby prawie kompletny komentarz do tej księgi. Spośród 17 prac egzegetycznych Ambrożego większość dotyczy Starego Testamentu. Dziewięć z nich poświęcił objaśnieniu poszczególnych rozdziałów Księgi Rodzaju. Nadto w sposób metodyczny objaśnił jeszcze 13 psalmów, z Nowego Testamentu natomiast jedynie Ewangelię według św. Łukasza. Należy jednak pamiętać, że wiele egzegetycznych kwestii Ambroży roztrząsał przy innych okazjach, np. w listach / Adam Wilczyński, fragment Wstępu

W najnowszej książce bp Erik Varden mierzy się z doświadczeniem cierpienia w sposób uczciwy i głęboki. Pokazuje, że trauma – przeżyta w relacjach czy w dzieciństwie – nie znika sama i nie zostaje uleczona przez proste recepty ani religijne hasła.

Autor proponuje drogę głębszą: kontemplacje ran Chrystusa jako miejsca spotkania z Bogiem, który nie omija ludzkiego bólu, lecz wchodzi w niego, by go odmienić. To właśnie tam może rozpocząć się proces uzdrowienia – nie przez wyparcie cierpienia, ale przez jego przemianę.

To książka dla tych, którzy niosą w sobie zranienia, pytania i niepokój. Prowadzi od surowej rzeczywistości cierpienia ku nadziei odkupienia i wewnętrznej odnowy. To droga kontemplacji – zaproszenie do zatrzymania się, uczciwego spojrzenia na własne rany i odkrycia, jak mogą one zostać przemienione w świetle wiary.

Herezje nie są jedynie problemem przeszłości. Powracają zawsze wtedy, gdy prawda wiary zostaje zastąpiona kompromisem, a Objawienie – ludzką interpretacją. Historia Kościoła pokazuje, że czas zamętu bywa jednocześnie czasem próby wierności.

W książce Ucieczka od herezji bp Athanasius Schneider – wychowany wśród prześladowanych katolików Związku Sowieckiego – wzywa wiernych do duchowej czujności i odwagi: „Poznaj błędy i trwaj przy prawdzie”. Autor przedstawia systematyczny i przejrzysty przegląd ponad 130 herezji i błędów doktrynalnych od I wieku po współczesność, ukazując ich źródła, konsekwencje oraz stanowisko Kościoła.

Ta książka pomaga zrozumieć, czym jest herezja i czym nie jest, dlaczego Bóg dopuszcza błędy w dziejach Kościoła oraz jak rozróżniać prawdę od fałszu. Wzbogacona o tłumaczenia kluczowych dokumentów antyheretyckich ostatnich dwóch stuleci stanowi rzetelny przewodnik dla każdego katolika, który pragnie zachować wierność niezmiennej nauce Chrystusa.

Dziewięciodniowe nabożeństwa, które można odprawiać w ciszy własnego serca lub przed Najświętszym Sakramentem. Zanoszone w konkretnych intencjach pomagają wyprosić u Boga, najczęściej za wstawiennictwem świętych, wybrane łaski.

Odziedziczyła księgarnię swoich marzeń... Ale musi ją prowadzić z byłym chłopakiem, z którym przysięgła sobie nigdy więcej nie rozmawiać.

Shelby Thatcher uwielbia pracować w urokliwej księgarni w miasteczku nad jeziorem. Po śmierci babci dziedziczy sklep, ale sprawa się komplikuje. Okazuje się, że część udziałów otrzymał Gray Briggs, który kiedyś złamał Shelby serce. Mieszkańcy Grandville szykanowali Graya przez całe życie. Gdy tylko skończył szkołę średnią, natychmiast stamtąd uciekł, porzucając dziewczynę, w której zakochał się po uszy. Po latach wraca jako jeden ze spadkobierców swojej dawnej znajomej. Zmierzenie się z wrogością ze strony otoczenia jest trudne, ale ponowne spotkanie z Shelby to prawdziwa męka. Mimo niechęci bohaterowie muszą podjąć współpracę. Jednak problemy, które przyczyniły się do rozpadu ich związku, nie zniknęły. Pojawia się też następny, zagrażający ukochanej księgarni.

W tej książce zebrano dwa cykle komentarzy kard. Grzegorza Rysia do Ewangelii. Pierwszy to objaśnienie Jezusowego wezwania „To czyńcie na moją pamiątkę” i wielkoczwartkowego obrzędu umywania nóg, zwanego mandatum. Drugi to medytacja nad sceną, która rozegrała się przed pretorium Piłata, gdy Jezus ubrany w purpurowy płaszcz i z koroną na głowie został przedstawiony tłumom zgromadzonym przed pałacem namiestnika słowami: „Oto człowiek”. W tym przypadku punktem wyjścia rozważań kard. Rysia jest nie tylko tekst Ewangelii, ale także pełen symboli obraz św. Brata Alberta „Ecce Homo”.
Jaka treść kryje się ostatecznie w wypowiedzianych przez Chrystusa słowach: „To czyńcie na moją pamiątkę”? Co to tak naprawdę znaczy?
(…) Czy chodzi tylko o święte obrzędy? Przeczuwamy, że chodzi tu o coś więcej niż obrzęd. Tu chodzi o nowego człowieka. Eucharystia uzdalnia człowieka do przyjęcia nowej postawy względem bliźniego – postawy służby. Bez takiej przemiany nie ma Eucharystii, nie ma pamiątki Pańskiej.

Dlaczego teksty św. Augustyna o miłości są tak oryginalne i wciąż aktualne? Jak wyjaśnić fakt, że wywarły ogromny wpływ na niemal wszystkie dziedziny kultury zachodniej? Dlaczego doktor Kościoła z Hippony inspirował zarówno myślicieli, jak i artystów kolejnych epok?
Odpowiedź jest prosta: św. Augustyn nie próbował definiować miłości, lecz nieustannie ją odkrywał i się nią zachwycał. Jego refleksja ani trochę nie przypomina systematycznej klasyfikacji motyli nabitych na szpilki w gablocie. Przeciwnie – jest jak pełna zdumienia pieśń o niedających się ująć w zwykłe słowa barwach skrzydeł żywego motyla. Augustyn to myśliciel nieustannie poszukujący, niepokorny, zawsze głodny prawdy i wciąż na nowo ją odkrywający. Dlatego jak nikt inny rozumiał naturę miłości i potrafił pisać o niej w sposób ekscytujący.
Zebrane w tej antologii teksty św. Augustyna o miłości, w nowym przekładzie literackim, potwierdzają nie tylko jego wrażliwość w kwestiach życia duchowego, lecz także pisarski geniusz.

Być chrześcijaninem to być we wspólnocie Kościoła. A Kościół to Ciało Chrystusa i Bosko-ludzka wspólnota ożywiana przez Ducha Świętego. W Cerkwi jesteśmy zjednoczeni miłością Boga w Trójcy Przenajświętszych Osób, co w szczególny sposób urzeczywistnia się podczas Boskiej Liturgii. Wyznając Nicejsko-Konstantynopolitańskie Wyznanie Wiary potwierdzamy, ze Kościół jest jeden, święty, powszechny i apostolski. Kościół – Dom Boży – jest „filarem i podporą prawdy” (1 Tm 3, 15), której pełnia to Jezus Chrystus – „droga, prawda i życie” (J 14, 6). Eklezjalne odkrywanie prawdy jest nierozerwalnie związane ze słuchaniem Słowa Bożego. Pismo Święte zajmuje centralne miejsce w życiu naszej Cerkwi, w doksologii liturgiczne), zmaganiach ascetycznych i pobożności wiernych. Ewangelia w szczególny sposób jest objawieniem życia Bożego w Kościele, gdyż wprowadza w doświadczenie, które z pokolenia na pokolenie, przekazywane jest od dwudziestu wieków, począwszy od naocznych świadków Zmartwychwstania Chrystusa, abyśmy mieli całkowitą pewność (por. Łk 1, 2-4). Oni bowiem dali świadectwo o tym, co ujrzeli własnymi oczami, na co patrzyli i czego dotykały ich ręce (por. 1 J 1, 1), abyśmy byli zjednoczeni z Bogiem oraz trwali w braterskiej wspólnocie. Prawdą i życiem Kościoła jest Osoba Chrystusa – Wcielonego Słowa – będącego naszym Zbawicielem. Jedność Kościoła to objawienie prawdy i obecność życia, a nie jedynie fakt socjologiczny czy osiągnięcie moralne. Jedność Kościoła objawia prawdę o istnieniu i życiu, które ,teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno” (1 Kor 13, 12), gdyż jedność to dynamiczny proces od przemiany umysłu (gr. metanoia), skruchy i żalu za grzechy ku doskonałości: ,,Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co doskonałe, zniknıe to, co jest tylko częściowe” (1 Kor 13, 9-10) Spodobało Się Bogu w Trójcy Przenajświętszych Osób, aby nasze zbawienie dokonywało się w Kościele. Tak jak Bóg jest niepoznawalny w Swej istocie, tak też i Kościół jest tajemnicą. Refleksja nad misterium Kościoła jest niezmiernie ważna z soteriologicznego punktu widzenia, gdyż pomaga nam, prawosławnym chrześcijanom, w ziemskiej pielgrzymce ku Temu, Który pierwszy nas umiłował” (1 J 4, 19), abyśmy nie tylko Jego miłowali, ale obdarzali miłością naszych bliźnich (por. 1 J 4, 20-21). Teologiczny namysł nad misterium Kościoła jest podejmowany od samego początku jego istnienia. Każde pokolenie chrześcijan staje przed zadaniem, aby tę rzeczywistość nie tylko poznawać, ale również w niej odkrywać swoją tożsamość w relacji do Boga i innych ludzi. Kościół otwiera przed nami wgląd w misterium Boga i w misterium osoby ludzkiej, zarówno w odniesieniu do Ewangelii, jak i sakramentów. Bycie prawosławnym chrześcijaninem staje się coraz trudniejsze w obliczu coraz to większych zagrożeń cywilizacyjnych, przejawiających się w sekularyzacji, ateizmie, nihilizmie, materializmie, indywidualizmie, konsumpcjonizmie, utylitaryzmie, pragmatyzmie czy relatywizmie.

Publikacja monografii ks. dr: Jarosława Pagóra pt. Misterium Kościoła według Christosa Yannarasa jest z pewnością bardzo ważnym wydarzeniem w dziejach teologii w Polsce. Autor miał świadomość wyjątkowości wieloaspektowego dorobku twórczości myśliciela z Aten, wykraczającego poza teologię i filozofię, co wyraził już na jednej z pierwszych stron swego dzieła: „Twórczość Yannarasa wyznacza punkt zwrotny w świadomości greckiego i światowego prawosławia. Stanowi ona pierwszy wyraz sprzeciwu wobec procesów alienacji życia eklezjalnego, jakie dokonały się na gruncie Kościoła Grecji w XX i poprzednich stuleciach”. Dzieło ks. Jarosława Pagóra jest pionierskie, oryginalne, nieprzerysowane interpretacyjnie i niezwykle pożyteczne. Jestem przekonany, że zainteresuje ono zarówno dobrze przygotowanych akademicko teologów, jak i zwykłych czytelników.
Abp prof. dr hab. Jerzy (Pańkowski)

Namysł nad Kościołem, jaki został ukazany przez ks. dr. Jarosława Pagóra – opierającego się na interdyscyplinarnej refleksji Christosa Yannarasa – jest cenny z wielu powodów. Przede wszystkim to studium wydobywa dla eklezjologii trynitarność. Więcej nawet: misteryjność. Coraz bardziej współcześnie ulegające socjologizacji ujęcie Kościoła, może właśnie skutecznie się bronić poprzez rozumienie Kościoła jako Bosko-ludzkiej tajemnicy.
Prof. dr hab. Andrzej Napiórkowski OSPPE

Nie da się zrozumieć Ewangelii bez Starego Testamentu. Czytając Ewangelię bez zakorzenienia w Starym Przymierzu, bardzo wiele się traci. Stary Testament wydaje się jednak trudny, zagmatwany i zupełnie niedzisiejszy. W dodatku święta księga opowiada historie, których bohaterowie często powinni się wstydzić .

Niektóre księgi Pisma Świętego pełne są intryg, przemocy, sojuszy, zdrad i niestety większość z nas się na tym zatrzymuje. Czytając niektóre księgi, można pobrudzić się tryskającą krwią któregoś z mordowanych królów, zgorszyć się brutalnością Słowa Bożego i nic z niego nie zrozumieć. Gorszymy się Bogiem Starego Przymierza, zamiast się nim zachwycić.

Wielu będzie zaskoczonych, czytając tę książkę. Nie zawsze spotyka się bowiem opinie tak odważne - formułowane zwłaszcza przez osobę duchowną - a zarazem tak głęboko przemyślane. O. prof. Dariusz Kowalczyk SJ wykazuje się wielką wiedzą na temat Kościoła, chrześcijaństwa, ale także aktualnych spraw społecznych i narodowych. W rozmowie z dr. Adamem Sosnowskim nie unika odpowiedzi na pytania najtrudniejsze i najbardziej kontrowersyjne: Jak Bóg może być miłosierny, jeśli dopuszcza wieczne męki w piekle? Czy naprawdę istnieje życie po śmierci - jeśli tak, to jakie? Jak zachować się wobec świata, który coraz częściej drwi z wiary, a katolików spycha na margines? Który grzech jest najcięższy? Jak pokonać własną obojętność, lenistwo duchowe, zniechęcenie i strach?

Razem czy osobno. Stworzeni do wspólnoty nowa książka o. Tadeusza Kotlewskiego SJ

Czy da się dziś budować prawdziwą wspólnotę w świecie pełnym podziałów, napięć i lęku przed bliskością?

Nakładem Wydawnictwa Diecezji Siedleckiej Unitas ukazała się kolejna książka autorstwa o. Tadeusza Kotlewskiego SJ pt. Razem czy osobno. Stworzeni do wspólnoty. To pogłębiona i aktualna refleksja nad jednym z najważniejszych wyzwań współczesnego człowieka czyli życiem w relacjach i we wspólnocie.

Autor, jezuita i doświadczony kierownik duchowy, prowadzi czytelnika przez drogę formacji osobistej i wspólnotowej. Pokazuje, że wspólnota nie jest jedynie strukturą czy zewnętrzną organizacją, ale procesem dojrzewania serca, w którym uczymy się przyjmować siebie, drugiego człowieka i Boga. W centrum rozważań znajduje się relacja oparta na zaufaniu, dialogu, gotowości do przekraczania własnych lęków oraz odpowiedzialności za drugiego.

Książka łączy refleksję duchową, elementy psychologii relacji oraz doświadczenie pracy z grupami i wspólnotami. Autor porusza tematy komunikacji, konfliktów, dynamiki grupy, roli lidera, a także duchowych fundamentów wspólnoty chrześcijańskiej. Obecne wydanie zostało wzbogacone o praktyczne ćwiczenia, pytania do refleksji, modlitwy i teksty medytacyjne, dzięki czemu publikacja może służyć zarówno do lektury indywidualnej, jak i pracy w grupach, wspólnotach czy podczas rekolekcji.

Razem czy osobno. Stworzeni do wspólnoty to kolejna książka o. Tadeusza Kotlewskiego SJ wydana przez Wydawnictwo Unitas propozycja dla wszystkich, którzy chcą uczyć się dojrzałych relacji i budować wspólnotę opartą na miłości, dialogu i odpowiedzialności.

Boże Miłosierdzie to książka opowiadająca historię znanego wszystkim chrześcijanom obrazu o tej samej nazwie.

Umożliwia ona czytelnikowi bliższe zapoznanie się z ideą Bożego Miłosierdzia, które otacza swoją opieką cały świat i każdego człowieka z osobna.

W książce znajdziemy szczegółową historię objawień Jezusa, związanych właśnie z pracami nad obrazem Bożego Miłosierdzia. Dodatkowo poznamy szczegółowe fakty dotyczące Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, które być może zachęcą nas do wybrania się w to wyjątkowe miejsce oraz pochylenia głowy podczas modlitwy przed wyjątkowym obrazem, którego namalowania zażyczył sobie sam Jezus.

W każdym numerze ROZWAŻANIA NA KAŻDY DZIEŃ

W kwietniowym numerze miesięcznika „Oremus”:

- czytania i modlitwy mszalne na każdy dzień;

- wprowadzenia liturgiczne i rozważania napisane przez s. Ewę Kopiec CHR, jadwiżankę z Krakowa, katechetkę;

- modlitwy wiernych, których autorką jest s. M. Bogna Cyz SBDNP z Dębicy;

- wprowadzenia do Triduum Paschalnego i do okresu wielkanocnego, które przygotował ks. prof. Daniel Brzeziński, liturgista, kierownik Katedry Teologii Praktycznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, autor wielu publikacji głównie z historii i teologii liturgii;

- rozważania Drogi Światła autorstwa Małgorzaty Kani ze Wspólnoty Chrystusa Zmartwychwstałego „Galilea”;

- tekst z działu „Pytania i odpowiedzi”. Ks. Piotr Kulbacki, teolog, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, formator Unii Kapłanów Chrystusa Sługi, kurator Instytutu Formacji Pastoralno-Liturgicznej (KUL), w ramach nowego cyklu tekstów na temat modlitwy powszechnej, odpowiada na pytanie: „Skąd się wzięła w liturgii Mszy świętej modlitwa powszechna? Jakie były jej początki?”;

- propozycje śpiewów na niedziele, uroczystości i święta, przygotowane przez Adama Kowalskiego, organistę w parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Świętej Lipce, wykładowcę Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.

W ramach „Liturgicznego ABC” Maciej Zachara MIC wprowadza nas w chrześcijaństwo tradycji ormiańskiej. Pisze o św. Grzegorzu Oświecicielu i innych misjonarzach chrystianizujących Armenię.

Michał Kozak MIC w dziale „Pokochać Psalmy” rozważa Psalm 2, którym modlimy się w trakcie Mszy świętej w poniedziałek, 13 kwietnia. Psalm ten należy do grupy psalmów królewskich, trudnych dziś do odczytania. „W interpretacji chrześcijańskiej – zaznacza autor – Psalm 2 rzeczywiście przekracza granice czasu i zostaje odniesiony do Jezusa Chrystusa”.

Halina Świrska, autorka „Naszej okładki”, omawia mozaikę „Ukazanie się zmartwychwstałego Jezusa uczniom w Galilei” (Katedra Santa Maria Nuova w Monreale, Sycylia, XII w.)

Ponadto w numerze – jak zawsze – części stałe Mszy świętej.

W każdym numerze ROZWAŻANIA NA KAŻDY DZIEŃ

W marcowym numerze miesięcznika „Oremus”:

- czytania i modlitwy mszalne na każdy dzień;

- wprowadzenia liturgiczne napisane przez Agnieszkę Kuryś, tłumaczkę i publicystkę;

- rozważania, które opracował ks. Andrzej Persidok, teolog, wykładowca teologii fundamentalnej w Akademii Katolickiej w Warszawie, rezydent w kościele św. Marcina w Warszawie, rekolekcjonista;

- modlitwy wiernych, których autorką jest Dominika Stoszek, z wykształcenia historyk, zawodowo związana ze środowiskiem prawniczym; współpracownik Sanktuarium Matki Bożej Pani Myślenickiej w Myślenicach;

- tekst z działu „Pytania i odpowiedzi”. Ks. Mariusz Szymański, proboszcz parafii Matki Bożej Królowej Polski w Polkowicach, w ramach cyklu tekstów na temat Mszy świętych z udziałem dzieci, odpowiada na ostatnie pytanie: „O co szczególnie powinien zadbać kapłan celebrujący Mszę świętej z udziałem dzieci?”;

- propozycje śpiewów na niedziele, uroczystości i święta, przygotowane przez Adama Kowalskiego, organistę w parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Świętej Lipce, wykładowcę Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.

W ramach „Liturgicznego ABC” Maciej Zachara MIC pisze o Eucharystii w tradycji etiopskiej, przybliżając jej kolejne elementy. „Przed słowami ustanowienia Eucharystii – zauważa autor – kapłan okadza dary chleba i wina, a po słowach nad chlebem i nad winem są aklamacje ludu, będące wyrazem wiary w realną obecność Chrystusa w postaciach eucharystycznych: «Amen. Amen. Amen. Wierzymy i wyznajemy, wielbimy Ciebie, nasz Panie i nasz Boże. Wierzymy, że to jest prawdziwe Twoje Ciało (prawdziwa Twoja Krew)»”.

Michał Kozak MIC w dziale „Pokochać Psalmy” rozważa Psalm 1, którym modlimy się podczas Mszy świętej 5 marca. Psalm ten jak w soczewce skupia przesłanie i cel Psałterza, a cała ta księga biblijna jest w istocie „wezwaniem do wyboru życia zakorzenionego w Bogu i Jego słowie oraz do odrzucenia dróg, ku którym skłania nas ucho otwarte na podszepty demona”.

Halina Świrska, autorka „Naszej okładki”, omawia mozaikę „Mesjański wjazd Jezusa do Jerozolimy” (Kaplica Palatyńska, Palermo, XII w.).

Ponadto w numerze – jak zawsze – części stałe Mszy świętej.

Wydawnictwo „Gaudium” oddaje do rąk Czytelników wydanie podręczne – w miękkiej oprawie – Targum Neofiti 1. Księgę Powtórzonego Prawa, którą profesjonalnie przetłumaczył i opracował krytycznie ks. prof. Marek Parchem z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.
Księga Powtórzonego Prawa przekazuje wiele głębokich idei teologicznych, które leżą u podstaw zbawczej relacji pomiędzy Bogiem i Jego ludem. Podkreślona jest w niej rola Mojżesza, który jako pośrednik między Bo­giem a Izraelem zostaje nazwany prorokiem. W tekście znajduje­my informacje o zadaniach proroka oraz zapowiedź nowego Proroka, który objawi oblicze Boga. Tekst ten odnoszony jest w Nowym Testamencie do Jezusa Chrystusa – Nowego Mojżesza.

Twoje życie to list pisany ręką Boga. Pozwól Mu dokończyć zdanie. Przekonaj się, że Boża wola spada na nas jak deszcz z nieba nie po to, aby nas przemoczyć, ale by użyźnić naszą ziemię i dać plon. Pomoże Ci w tym najnowsza książka Arkadiusza Łodziewskiego, autora bestsellerów: Boży poradnik antydepresyjny, Boży poradnik zwycięstwa nad lękiem, Boży poradnik odzyskiwania radości, Boży poradnik relacji z aniołami, Boży poradnik walki duchowej i wywiadu Moja baza jest w niebie.

Ojciec Léonid Grilikhès, wybitny biblista i tłumacz, przybliża fascynujący świat judaizmu I wieku naszej ery, w którym dorastał i kształtował się Jezus z Nazaretu. Zabiera nas do świata synagog i pielgrzymek do świętego miasta – Jeruzalem, wprowadza w środowisko uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Opisuje czasy, w których miłość do Tory miała szczególne znaczenie. Pokazuje zarazem wyjątkowość przesłania Nazarejczyka na tle historii i tradycji ówczesnego Izraela.
Ani postać, ani słowa, ani czyny Jezusa nie mieszczą się w ramach znanego nam nauczania. Oczywiście wielu nazywało Go „rabbi”. Niektórzy widzieli w Nim proroka. Jednak najbardziej zdecydowane określenie Jezusa podali Samarytanie (!): „Na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata” (J 4,42).
Przyglądając się poruszanym przez autora zagadnieniom, można lepiej poznać Jezusa jako Nauczyciela i pełniej zrozumieć cztery ewangelie. A przede wszystkim na nowo zastanowić się na tym, co dzisiaj znaczy być Jego uczniem. Gdyż – jak przypomina ojciec Grilikhès – unikalność Nauczyciela czyni unikalnymi tych, którzy należą do kręgu Jego naśladowców. Osoba Nauczyciela, który przyszedł, żeby wezwać grzeszników do pokuty, który przyszedł nie po to, żeby Jemu służono, ale żeby służyć, dać życie i zbawić świat, definiuje także działalność Jego uczniów. Leonid Grilikhès obecnie pełni posługę duszpasterską w Cerkwi św. Hioba w Brukseli. Był jednym z głównych twórców odrodzenia studiów hebrajskich w Rosji. Przez piętnaście lat wykładał język hebrajski w Akademii Teologicznej w Moskwie. Jest autorem wielu publikacji na temat Starego Testamentu, podręczników języka hebrajskiego i aramejskiego, tłumaczeń oraz zbiorów poezji o tematyce biblijnej.

Niezwykłe lustro

Czy istnieje lustro, w którym można zobaczyć nie tylko własne odbicie, ale całą prawdę o swojej duszy? Okazuje się, że tak jest nim Księga Psalmów, od wieków stanowiąca mapę ludzkich emocji, od lęku po ekstazę.

Praktyczne ćwiczenia

Autor, brat Piotr Kwiatek OFMCap, odwołując się do historii Dawida, zaprasza, by spojrzeć w głąb siebie jak w lustro. Proponowane w książce ćwiczenia, oparte na doświadczeniach i emocjach, pozwalają zatrzymać się, poznać siebie, otworzyć na spotkanie z Bogiem.

W głąb siebie

Seria Psalmoterapia w Praktyce to wyjątkowe zaproszenie do podróży w głąb siebie z przewodnikiem, jakim są psalmy. To nie jest zbiór gotowych recept czy technik motywacyjnych, lecz odważna anatomia duszy, w której każde słowo staje się kluczem do zrozumienia naszych pragnień i zranień. Psalmy pozwalają stanąć twarzą w twarz z samym sobą, by w tym autentycznym spotkaniu odkryć kogoś jeszcze Boga, który zamieszkuje w naszym wnętrzu i nieustannie czeka na dialog. To droga do prawdziwego życia, które rodzi się na styku psychologii i duchowości.