Opracowania (komentarze biblijne)

Biblia to " Pismo od Boga natchnione i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości - aby człowiek Boży buł doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu" (2Tm 3, 15 -17). Dwadzieścia lat istnienia Kręgu Biblijnego stanowi żywe potwierdzenie słów św. Pawła. Większość wszak prezentowanych w jego kolejnych tomach materiałów ma formacyjny charakter. I tak tom 59 kończy cykl omówień czwartej ewangelii, w których współczesna egzegeza spotyka się z komentarzem patrystycznym. Druga część proponuje sporą dawkę wiedzy na temat Starego i Nowego Testamentu i świata biblijnego. Tym razem zaprasza do sanktuarium Izraela w Mamre oraz przybliża naj większego z proroków Starego Testamentu – Eliasza z Tiszbe – w ujęciu starotestamentalnym oraz w późniejszej tradycji, zarówno żydowskiej, jak i chrześcijańskiej. Opowiada też o Marii Magdalenie, często nazywanej „Apostołką apostołów” (św. Hipolit, św. Tomasz z Akwinu, papież Franciszek). Część liturgiczna Kręgu poświęcona została zagadnieniu posługiwania w kulcie od Starego Testamentu do narodzin Kościoła. Cały tom zwieńcza opracowanie dotyczące królewskości Jezusa w czwartej ewangelii.
Ks. prof.dr hab. Henryk Witczyk
Przewodniczący Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II

Po kilku latach od ukazania się komentarza do Ewangelii według św. Łukasza autorstwa ks. prof. Franciszka Mickiewicza otrzymujemy opracowaną przez tego samego biblistę drugą część Łukaszowego dzieła – komentarz do Dziejów Apostolskich (część 1).
Autor podchodzi do tekstu św. Łukasza z kompetencją doświadczonego egzegety i teologa. Dokonując wielostronnej analizy, nawiązuje do retoryki grecko-rzymskiej i ogólnie do kultury starożytnej, która pomaga lepiej zapoznać się z istotną treścią mów apostołów i innych postaci. Pozwala również lepiej wyjaśnić różne szczegóły w opisach św. Łukasza, umieszczając je na tle tamtych czasów, a także w świetle literatury starotestamentowej i apokryficznej, do której widoczne aluzje pojawiają się zwłaszcza we fragmentach mów.
Ksiądz prof. Mickiewicz w analizach i teologicznych syntezach opiera się na bogatej literaturze przedmiotu. Pisze językiem bardzo komunikatywnym, przejrzystym i przystępnym, dzięki czemu jego komentarz mogą czytać również osoby, które nie mają specjalistycznego wykształcenia teologicznego. Niewątpliwie niniejsza publikacja z serii Nowego Komentarza Biblijnego będzie owocnie służyła szerokiemu gronu czytelników.

Kościół staje się naprawdę misyjny, gdy jego członkowie idą razem drogą współpracy, modlitwy i braterskiej współodpowiedzialności.
Kościół wciąż musi się uczyć synodalności i misyjności, o czym przypomniał nam papież Franciszek, rozpoczynając proces nazywany drogą synodalną.
W Biblii znajdujemy przykład dwóch świadków, którzy przetarli ten szlak przed nami – Pawła i Barnabę. Ich przyjaźń, współpraca w głoszeniu Ewangelii i budowaniu wspólnoty Kościoła to dla nas inspiracja, jak umacniać wspólnotę dziś – słuchając siebie nawzajem, prowadząc dialog i biorąc odpowiedzialność za wspólnotę i jej misję.
Ksiądz Stanisław Haręzga zaprasza nas do medytacji biblijnej w rytmie lectio divina – wpatrując się w przykład Pawła i Barnaby, odkryjmy, że Kościół staje się naprawdę synodalny tam, gdzie żyją ludzie gotowi iść razem drogą Ewangelii.

Publikacja jest swoistym narzędziem do pracy ze słowem Bożym. To projekt dedykowany zarówno księżom i seminarzystom, jak i każdej osobie wierzącej.
Ta książka powstała jako przestrzeń do kontemplacji i dialogu.
Z jednej strony prowadzi nas przez rozważania fragmentów Starego i Nowego Testamentu.
Z drugiej – zostawia miejsce na zatrzymanie się, zapisanie własnych myśli i podjęcie konkretnych kroków, które pozwolą nam być bliżej Boga, bliżej ludzi, a także lepiej poznać i zrozumieć siebie samego.
Każdy z dwunastu rozdziałów nawiązuje do tematów obecnych w czytaniach danego miesiąca. W ten sposób rytm modlitwy Kościoła staje się także rytmem Twojej osobistej drogi.
Autor, ks. Dawid Wojdowski, odniósł słowo Boże oraz własne refleksje do najważniejszych życiowych kwestii, takich jak wolność, miłość, zaufanie czy miłosierdzie.

Ojciec Gargano przywołuje obraz migdała, aby zastosować go w praktyce lectio divina. Czyni to, czerpiąc inspirację z nauk ojców Kościoła, m.in. z myśli Orygenesa. Do jego metody egzegetycznej nawiązywał już wcześniej, zauważając, że praktyka lectio divina jest jak rozbijanie twardej skorupy litery, aby w końcu zakosztować jej owoców.
Pierwsze podejście do lectio divina, jakiego doświadcza chrześcijanin, który został mnichem, mogłoby zacząć się od przytoczenia metafory migdała, obecnej już w tradycji żydowskiej […]. Migdał to owoc, który jako niedojrzały ma zieloną łuskę – to wyznacza pierwszy etap. Następnie latem, gdy dojrzewa, łuska wysycha, odpada i zostaje twarda kora – to drugi etap. Aby otworzyć taki migdał, trzeba mocno uderzyć go kamieniem, lapis Christi, czyli krzyżem Chrystusa, jedynym zdolnym do rozbicia kory. W ten sposób przechodzimy do trzeciego etapu, którym jest wydobycie owocu. Można się nim cieszyć tylko wtedy, gdy usunie się ostatnią zasłonę – jest to czwarty etap, który ostatecznie nastąpi dopiero na końcu czasów. Jeśli migdał jest niedojrzały, nie ma potrzeby się spieszyć. W rzeczywistości konieczne jest, aby łuska osiągnęła stan, kiedy będzie odpowiednio dojrzała i sama się oddzieli. Jest to uniwersalne doświadczenie każdego człowieka wzrastającego do pełnej samoświadomości, zwanej także wiekiem rozumu.

Do rąk Czytelnika oddajemy współczesny komentarz do Księgi Psalmów – uniwersalnego zbioru aktów ludzkiego ducha zanoszonych do Boga: Stwórcy i Zbawiciela. Powstawał on stopniowo, jako owoc trzyletniego projektu komentowania psalmów na jednej z internetowych platform: najpierw rozważane były psalmy pojawiające się w kolejnych miesiącach w liturgii niedzielnej, a później dołączono pozostałe utwory i uzupełniono cały zbiór.
Chcemy podzielić się z Tobą niezwykłym doświadczeniem: stopniowo, w miarę wchodzenia w świat tej księgi Biblii, ujawniała ona swoje piękno i majestat. Pod względem doktrynalnym Psałterz pojawia się jako kwintesencja całej Biblii, jej historii zbawienia, teologii, pobożności. „Celem tej księgi jest nakłonienie do modlitwy, podniesienie ducha ludzkiego do Boga, do Jego doskonałości” – pisał święty Tomasz z Akwinu. Są modlitwą uwielbienia Boga (teologia powie: na wskroś teocentryczną), dlatego słusznie w czasach Starego Testamentu mówiono o psalmach sefer tehillim, czyli Księga Pochwał. A jednocześnie Księga Psalmów wyraża chyba wszystkie stany ludzkiego ducha: chwile radości i smutku, zwycięstw i klęsk, chęć chwalenia Boga, dziękowania za łaski, skarżenia się w niedoli, czy ufnej prośby o wybawienie (T. Brzegowy). Stąd też taki podtytuł: „modlitwa każdego człowieka”.
Co warte wyjaśnienia przed Twoim czytaniem: tekst psalmów oraz ich nagłówki zaczerpnięte zostały z Biblii Tysiąclecia, wyd. V (od 1999). Gdy utwór jest krótki, oraz tam, gdzie jest to konieczne dla spójności komentarza, zawarto wszystkie wersety; w pozostałych przypadkach wyjaśniono wybór wersetów (najczęściej: używanych w liturgii określonego, podanego dnia, według lekcjonarzy z 2015 r.). Aby poszerzyć grono odbiorców książki, dodano niektóre zagadnienia szczegółowsze: z biblistyki (przypisy dolne i w tekście, gatunek i czas powstania), z liturgiki (zastosowanie w brewiarzu i lekcjonarzu – z wyjątkiem tomu VIII na Msze okolicznościowe z odniesieniami do innych Mszy wspólnych, np. o pasterzach), z muzyki (nawiązania starsze i nowsze). Najczęstsze odwołania do (naprawdę licznych) innych komentarzy mają postać nazwiska autora i numeru strony jego dzieła (w przypadku św. Augustyna, G. Ravasiego, A. Szustaka – także kolejnego tomu).
Święty Hieronim uczy nas: „Modlisz się? Wtedy ty mówisz do Oblubieńca. Czytasz? To On mówi do Ciebie”. Tak więc – czytaj i módl się, drogi Czytelniku, a komentarz spełni swoją rolę! / Ks. Piotr Wróbel