Pieśń o wywyższeniu człowieka

Opis

Można to traktować jako zapis sanjuanistycznej fascynacji, otwierania oczu i pokornego ich zamykania, sporu o format myślenia i aspiracji ducha. To, co najcenniejsze u Jana, to swoista łaska obcowania z nagą treścią, słowem surowym i boskim, dla niektórych bezwzględnym, a może nawet okrutnym. Ale stąd też płynie siła prawdy o Bogu i człowieku i jakiś przedziwny mistyczny magnetyzm. Huragan jego słów rozbija wszelkie stosowane miary i strąca w otchłanie bez dna. Tu nie można ani siebie ocalić, ani czegoś wygrać, bo człowiek musi być pokonany. A tym, co pokonuje, co zwycięża – jest Miłość. Otworzyć oczy serca na tę olśniewającą prawdę o zrównaniu z Bogiem, odkryć to w blaskach jutrzenki innego dnia, zderzyć się z tym, uchwycić się tego nad przepaścią znaczeń – to zasadnicze uderzenie w nasze przyzwyczajenia, pielęgnowanie ważnych spraw. Wdarcie się Boskiego huraganu do posprzątanego i zadbanego według naszego pomysłu domu nie tylko wywraca, nie tylko zmiata, ale wręcz miażdży życie, a wszelki retusz zdzierany niemiłosiernie i ostatecznie odsłania bliskość Ukrytego.