Teologia

Autor tej pracy jest szczerze przekonany, że publikacja jej usprawiedliwiona jest z trzech powodów: 1. Książka niniejsza przytacza — i to obszernie — wypowiedzi i definicje Stolicy Apostolskiej oraz soborów powszechnych na temat konieczności Kościoła do osiągnięcia zbawienia. Analizuje te deklaracje i przedstawia w sposób wyraźny doktryny w nich zawarte oraz wynikające z nich wnioski. Analizuje też sam dogmat — tak jak został on wyrażony i wyjaśniony przez Magisterium Kościoła — w świetle tego, co źródła Objawienia mają do powiedzenia o naturze Kościoła oraz o procesie zbawienia i uświęcenia. Jest więc w stanie wykazać że to, czego Kościół zawsze nauczał i co definiował w tej kwestii, pokrywa się dokładnie z tym, co Objawienie — to jest Pismo Święte i Tradycja — mówi o zbawieniu i nadprzyrodzonym Królestwie Bożym. Każdy, kto ma ogólne choćby pojęcie o tym, co napisano o owym dogmacie w niezwykle licznych publikacjach religijnych, jakie pojawiły się w naszych czasach, świadomy jest również faktu, że — w przytłaczającej większości przypadków — publikacje te ograniczają się niemal wyłącznie do dowodzenia i wyjaśniania, iż dogmat ten nie oznacza bynajmniej, że zbawieni mogą być wyłącznie formalni członkowie Kościoła katolickiego. Jest to oczywiście prawdą. Magisterium Kościoła, nauczając i broniąc tego dogmatu, podkreśla, że poza Kościołem katolickim nie można dostąpić zbawienia, a równocześnie — że ci, którzy umierają, nie zostawszy formalnie członkami Kościoła katolickiego, mogą osiągnąć wizję uszczęśliwiającą. Gdybyśmy jednak, ze wszystkich praktycznych powodów, ograniczyli nasze wyjaśnienie dogmatu do zapewnienia, że nie oznacza on, iż każdy kto umiera, nie będąc formalnym członkiem Kościoła katolickiego, musi być skazany na wieczne potępienie — jak to wydaje się czynić wielu współczesnych autorów zajmujących się tą kwestią — utracilibyśmy z oczu tajemnice miłosierdzia Bożego w porządku nadprzyrodzonym. Albowiem — o czym nie wolno nam nigdy zapominać — prawdy objawione o konieczności Kościoła katolickiego do osiągnięcia zbawienia wiecznego należą do porządku wielkich tajemnic nadprzyrodzonych. Należą do objawionej przez Boga doktryny o łasce, o procesie zbawienia, dziele Odkupienia oraz Trójcy Przenajświętszej. Dzięki wykazaniu, że nauczanie Magisterium zawarte jest w źródłach Objawienia w tym samym sensie, w jakim zostało ono zdefiniowane przez Kościół, będziemy w stanie uznać ten dogmat Kościoła za właściwy i autorytatywny wyraz objawionej tajemnicy. 2. Podczas pontyfikatu papieża Piusa XII o znaczeniu dogmatu, wedle którego poza Kościołem katolickim nie ma zbawienia, mówiły trzy autorytatywne dokumenty ogłoszone przez Stolicę Apostolską. Dwoma z nich są encykliki: "Mystici Corporis Christi" z 29 czerwca 1943 roku oraz "Humani generis" z 12 sierpnia 1950 roku. Trzecim jest list Świętego Oficjum "Suprema haec sacra" skierowany 8 sierpnia 1949 roku z polecenia Ojca Święte- go do Najczcigodniejszego Arcybiskupa Bostonu. Część doktrynalna tego ostatniego dokumentu poświęcona jest w całości wyjaśnieniu wspomnianego dogmatu. Jest to najbardziej precyzyjna wypowiedź na temat tej doktryny, jaka kiedykolwiek pojawiła się w autorytatywnym dokumencie Magisterium Kościoła. Wydaje się, iż istnieje pilna potrzeba publikacji, która przedstawiałaby i analizowała nauczanie zawarte w owych trzech ostatnich dokumentach Stolicy Apostolskiej. Tak więc, wobec braku jakiejkolwiek innej pozycji w języ- ku angielskim poświęconej wyłącznie wyjaśnieniu tego elementu doktryny katolickiej, a powstałej po ogłoszeniu owych trzech dokumentów, mamy nadzieję, iż niniejsza praca w jakimś przynajmniej stopniu lukę tę wypełni. 3. W encyklice "Humani generis" obecny Ojciec Święty surowo zganił niektórych współczesnych autorów katolickich, ponieważ — jak pisał — „Inni sprowadzają do czczej formuły konieczność przynależenia do prawdziwego Kościoła, aby można zbawienie osiągnąć”. Wyjątkowość tej części doktryny katolickiej wynika z faktu, iż niewłaściwe jej przedstawianie lub interpretacja grożą właśnie sprowadzaniem jej do czczej formuły. Ponadto dziwaczne interpretacje tej doktryny, z jakimi spotkać się można w popularnej literaturze religijnej, są do pewnego stopnia możliwe do wytłumaczenia, biorąc pod uwagę zawiłą historię "tractatus de ecclesia" w ramach teologii scholastycznej. W książce niniejszej przedstawiam krótki zarys owej historii, sądzę bowiem, że dzięki znajomości różnych błędnych interpretacji dogmatu można lepiej zrozumieć i skuteczniej bronić prawdziwego nauczania Kościoła w tej kwestii.

Opowieść jest jak odnaleziona po latach, stara, rodzinna fotografia. Tym cenniejsza, że niepublikowana do tej pory w Polsce i tym ciekawsza, że autorstwa Szymona Rodriguesa (1510-1579) - urodzonego w Portugalii, jednego z dziesięciu pierwszych jezuitów, oryginała, o niezwykle barwnej osobowości, szczerze oddanego współzałożonemu przez siebie Towarzystwu, a jednocześnie - swoim sprzeciwem, nieposłuszeństwem i ekscesami - wielokrotnie przysparzającego temuż Towarzystwu zmartwień i kłopotów.

Jego opowieść nie jest tekstem egzaltowanym ani hagiograficznym. To przekaz człowieka będącego u schyłku życia, któremu Opatrzność pozwoliła uczestniczyć w niezwykle doniosłych wydarzeniach i który teraz - w krótkiej i wiernej relacji - opowiada je z właściwą sobie emfazą, ale też z dystansem do samego siebie i nieagresywną, wyważoną oceną innych. Właśnie to oryginalne i osobiste spojrzenie na wydarzenia powszechnie znane pierwszym czytelnikom relacji (na prośbę o. Everarda Mercuriana, ówczesnego Generała Towarzystwa Jezusowego, pisał swój tekst głównie dla jezuitów) czyni opowieść Szymona Rodriguesa szczególnie cenną. To opowieść pisana sercem. Tym cenniejsza, że sercem po przejściach.

Wojciech Ziółek SJ

Urszula Giuliani, późniejsza Święta Weronika, długo prosiła swojego spowiednika o możliwość jak najwcześniejszego przystąpienia do pierwszej Komunii Świętej. Ten nie chciał się jednak na to zgodzić ze względu na jej zbyt młody wiek. Wyczekiwana chwila nastąpiła dopiero 2 lutego 1670 roku, gdy Urszula miała niewiele ponad 9 lat. Wspomnienie tego dnia pozostało w jej pamięci do końca życia; pamiętała swoje przeżycia, treść modlitw oraz płomień, który swoim ciepłem napełnił jej ciało.

Podczas pięćdziesięciu lat życia zakonnego przyjmowanie Komunii Świętej było dla Weroniki niezwykłym przeżyciem, związanym często z doświadczeniami mistycznymi. Choć w jej wizjach Pan Jezus często objawiał się jej w postaci Umęczonego i Ukrzyżowanego, Eucharystia zawsze wiązała się dla niej z Dzieciątkiem Jezus.

Przyjmowanie Eucharystii było dla mistyczki ukojeniem, odpoczynkiem, doświadczeniem ulgi w ciągłych cierpieniach i zmaganiach.

Bóg nigdy nie przestał mówić do człowieka. Wchodzi z jednostką w zażyłą relację, której fundamentem jest miłość. Każdego z nas uzdalnia do kochania i do dialogu. W czułym komunikowaniu z ludźmi Pan oznajmia kim jest, objawia różnorakie prawdy, pociesza, napomina, ostrzega przed konsekwencjami wyboru zła.

Owa komunikacja między Stwórcą a stworzeniem zachodzi na wielu płaszczyznach i w wielu formach. Jedną z nich, zananą od starożytności jest bezpośredni dialog Boga z człowiekiem, lub komunikacja przez pomocnika, którym jest prorok.

autor

Prorok Eliasz to najwspanialszy przedstawiciel całej tradycji prorockiej. Jego słowa i czyny były surowe, spontaniczne i całkowicie prawdziwe. Jeżeli przeżywał euforię, pozytywny nastrój udzielał się całym tłumom; jeżeli odczuwał lęk, wszystko w jego otoczeniu przypominało zabójczą bestię. Eliasz nie był politykiem, nie frustrował króla Achaba z powodu niesprawnej administracji czy nierówności społecznych. On kochał Boga, prawdziwego i bliskiego Jestem. Był przekonany, że tylko Jestem istnieje, że nie ma innych bóstw. Miał ten proroczy zmysł, że kult posągów o twarzach zwierząt, ptaków i owadów jest samooszukiwaniem się i wprowadzaniem lęku w przerażone tymi antropomorficznymi kreaturami serca ludzkie. Eliasz chciał jedynie zdemaskować kłamstwo, jakie często niesie ze sobą kompromis między światem i Bogiem. „Importowane” bóstwa były czcigodnym pretekstem do usprawiedliwienia zmiany standardów moralności: w praktyce okazywały się przyczyną inwolucji kulturowej i cywilizacyjnej, cofaniem człowieka do poziomu bezrozumnych zwierząt. Prawdziwy Bóg opowiedział o sobie Mojżeszowi, udowodnił swoją miłość i pokazał drogę szczęścia.

Eliaszowi natomiast odpowiedział „w ciszy łagodnego powiewu”, że ta Miłość jest łagodna i cierpliwa, chociaż przenosi góry i uspokaja wzburzone fale morskie. Być może dlatego prorok z Karmelu został wybrany na zwiastuna Mesjasza. Piotr Nyk OCD, biblista związany z Karmelitańskim Instytutem Duchowości, w nieszablonowy sposób portretuje Tiszbitę. Przedstawia kontekst jego życia i działalności, uświadamia wagę jego słów i symbolikę gestów. Ta niewielka książeczka jest efektem współpracy Autora z dwumiesięcznikiem „Głos Karmelu”, w którym sukcesywnie ukazywały się kolejne odcinki „katechezy” o tym żarliwym towarzyszu Jezusa z Góry Przemienienia.

Żywot św. Seweryna (Vita s. Severini) i Reguła (Regula) składają się na monastyczną spuściznę Eugipiusza, opata z Lukullanum, który opracował jeszcze antologię dzieł św. Augustyna, zatytułowaną: Wypisy z dzieł św. Augustyna (Excerpta ex operibus s. Augusitni). To ostatnie dzieło Eugipiusza miało również służyć lekturze mnichów – co potwierdził współczesny Eugipiuszowi Kasjodor, który posiadał egzemplarz tego dzieła w swojej bibliotece i zalecał go do czytania swoim mnichom.

W niniejszym tomie prezentujemy tłumaczenie ściśle monastycznych pism Eugipiusza, a więc: Żywota św. Seweryna i Reguły.

Jezus, który uzdrawia, wzrusza się, ceni przyjaźń, a przede wszystkim kocha – taki obraz Syna Bożego przybliża czytelnikom Stanisław Biel SJ. W rozważaniach, czerpiących obficie z ewangelicznych opisów, ukazuje serce Jezusa, Boga-Człowieka pochylającego się nieustannie nad ludzkim cierpieniem i biedą, serce pełne dobroci i czułości.

Zapraszam cię, drogi czytelniku, byś pozostawił przez chwilę wszystkie problemy i zmartwienia, znalazł wyciszone miejsce i posłuchał, jak bije serce Jezusa. Kontemplując Jego życie, z pomocą tych medytacji może dotkniesz rąbka tajemnicy Boga, doświadczysz Jego miłosierdzia i miłości.

Droga Jezusa to seria książek poświęconych życiu i działalności Chrystusa. Autor, korzystając z metody kontemplacji ewangelicznej, daje czytelnikowi przestrzeń do zatrzymania się i skupienia na ważnych momentach w historii zbawienia.

Na rynku wydawniczym pojawia się nowa pozycja naszego wydawnictwa, na cieszący się wciąż rosnącym zainteresowaniem temat świata duchów niebieskich. Tym razem jest to pozycja zatytułowana „O Michale, Niebieski Starosto”. Ten intrygująco brzmiący tytuł, nawiązuje do słów najstarszej poświadczonej pieśni liturgicznej, poświęconej św. Michałowi Archaniołowi, wykonywanej w Polsce. Chociaż tytuł wskazuje na Księcia i Wodza Aniołów, to w treści książki, która jest zbiorem krótkich medytacji, znajdziemy rozważania na temat Aniołów Stróżów, zadań aniołów, chórach anielskich, miejscach biblijnych, w których występują Aniołowie, upadku Lucyfera, a także Królowej Aniołów. Znaczna część poświęcona została tytułowemu bohaterowi. Autor obficie czerpie w swych medytacjach z literatury na temat duchów niebieskich.

Jest to z pewnością książka zarówno dla tych, którzy już z aniołami się przyjaźnią, jak i dla tych, którzy tę przyjaźń pragną nawiązać. To także dobra książka dla zafascynowanych światem anielskim.

To drugi już tom imponującej publikacji Yves’a Congara OP, jednego z najsłynniejszych teologów XX wieku, na temat Tradycji. Pierwszy przedstawiał szeroką panoramę historyczną związaną z tym pojęciem, ten natomiast ujmuje Tradycję z perspektywy teologicznej.

Autor bierze pod uwagę zarówno głosy teologów w obrębie Kościoła katolickiego, jak i kontekst ekumeniczny, ze szczególnym uwzględnieniem myśli protestanckiej.

Praca ta powstała nieomalże w przeddzień Soboru Watykańskiego II, na którym Congar był jednym z ekspertów. Omawia ona szereg zagadnień, do których Kościół stale powraca w momentach wielkich przesileń, m.in..:

Co w naszej wierze i praktyce musi pozostawać niezmienne, co zaś może być modyfikowane?
Co z przekazywanej przez nas nauki rzeczywiście pochodzi od Boga, a co ma źródła czysto ludzkie?
Czy wiarę można budować w oparciu o samo Pismo Święte?
Kto w Kościele ma właściwie prawo decydować o kształcie Tradycji?
Obecnie pytania te są równie aktualne, jak wówczas, gdy zadawał je ojciec Congar. Jego dzieło stało się pozycją klasyczną dla wszystkich, którzy chcą się z nimi zmierzyć. Twórczość autora cechują: przenikliwość myśli, erudycja i korzystanie z bogatego materiału źródłowego.

Czy ktoś, kto nie miał konta na Facebooku, nie używał poczty elektronicznej, owszem, wysyłał krótkie wiadomości tekstowe, ale nie ze swojego iphona, lecz pisane na starych wykorzystanych już kopertach, kartkach z kalendarza lub innych zużytych kawałkach papieru, ktoś, kto nie miał laptopa, ani nawet tabletu, do pisania nie używał Worda, nie mógł więc wykorzystać funkcji kopiuj-wklej, mieszkał w niewielkiej celi, bez światła elektrycznego i bez ogrzewania, a w zimie do łóżka musiał wkładać gliniane naczynie wypełnione żarzącym się węglem, aby nie zamarznąć na kość, czy ktoś, kto spędził całe dorosłe życie zamknięty w karmelitańskiej klauzurze bez dostępu do radia i telewizji, czy ktoś taki może mieć coś do powiedzenia nam, ludziom XXI wieku?

Ta książka jest o modlitwie Teresy. O modlitwie, która nie jest jedynie zwykłym i automatycznym powtarzaniem wyuczonych na pamięć formułek, ale głęboką i nadprzyrodzoną rzeczywistością opisaną szczegółowo przez karmelitańskich mistyków, w której człowiek spotyka się z Bogiem. Modlitwa to proste spojrzenie na Boga pod wpływem miłości. To spojrzenie stopniowo przemienia człowieka i prowadzi do jego ostatecznego zjednoczenia ze Stwórcą. W tym wymiarze książka ta jest o duchowym wzroście Małej Teresy, o jej drodze do świętości.

Czy chrześcijanie potrzebują dzisiaj apologii? Amerykański biskup, filozof i teolog, Robert Barron wskazuje na pilną potrzebę obrony chrześcijaństwa. Chodzi o stworzenie „przekonującej apologetyki dla podstawowej narracji wiary”. Takiego zadania podjął się ks. Przemysław Artemiuk. W swojej książce Apologia przeprowadza analizę współczesnej obrony chrześcijaństwa i zbudowanej na nim cywilizacji. Definiuje obecną postać apologii oraz przedstawia wynikające z niej działania. Udowadnia, że mimo upływu czasu, wiara w Zmartwychwstałego niezmiennie jest intelektualnie logiczna i historycznie prawdziwa.

Utwór Cycerona zawiera wiele odniesień do historii i kultury starożytnego Rzymu. Mówiąc o przyjaźni, Leliusz przywołuje często postaci wybitnych wodzów wojskowych, polityków, mówców i poetów rzymskich. Jego przyjaciel, Scypion Afrykański, staje się uosobieniem wszelkich cnót republikańskich z poświęceniem dobru wspólnemu, umiłowaniem wolności i polityczną rozwagą na czele. Zastosowane w przypadku chociażby nazw urzędów strategie translatorskie Budnego pozwalają na przybliżenie czytelnikowi tłumaczonego tekstu (udomowienie), choć trzeba oczywiście pamiętać, że ustrój dawnej Rzeczypospolitej, monarchii elekcyjnej z instytucjami demokracji szlacheckiej (sejm, senat, sejmiki, trybunały, konwokacje), nie stanowi dokładnego odwzorowania organizacji społeczno-politycznej Republiki Rzymskiej. Wprowadza zatem Budny następujące odpowiedniki rzymskich urzędów: rządźa (doroczny) – konsul wybierany na roczną kadencję, wojski (pospólstwa) – trybun ludowy reprezentujący w senacie interesy plebejuszy, rewizor – cenzor, urzędnik zajmujący się tworzeniem spisów obywateli rzymskich i ich majątku (census), wieszczek – augur, czyli kapłan wróżący na podstawie lotu ptaków i zjawisk na niebie i wójt – pretor, urzędnik sprawujący władzę sądowniczą. Zgromadzenie ludowe (contio) staje się u Budnego, jak można się łatwo domyślić, sejmikiem.

Pamiętnik Tchnienie Ducha Świętego został napisany przez pustelniczkę i mistyczkę Mieczysławę Faryniak, która złączyła swoje życie z Dursztynem na prawie 50 lat. Pobyt w tej wiosce traktowała jako specjalną misję. Prowadziła w niej życie pustelnicze całkowicie oddana Bogu na modlitwie w radykalnym ubóstwie i prostocie. Równocześnie dzieliła z mieszkańcami ich codzienne doświadczenia, trudy i radości. Swoim przykładem i słowem uczyła, jak żyć po chrześcijańsku w miłości do Boga i nade wszystko w miłości wzajemnej. Dbała o dobre i religijne wychowanie dzieci i młodzieży. Troszczyła się o miejscową świątynię i piękno liturgii, współpracując wiernie z miejscowymi duszpasterzami franciszkanami. Nie zrażała się przeciwnościami, niezrozumieniem i nieżyczliwością niektórych ludzi jak najlepiej potrafiła, pełniła wytrwale swoją zwyczajną posługę.

Biblijny spacer po Mszy Świętej to światowy bestseller, który oczaruje i pochłonie cię od pierwszej strony. Dzięki tej pasjonującej książce zanurzysz się, jak nigdy dotąd w biblijne korzenie liturgii eucharystycznej. Odsłoni ona przed tobą, że wszystko, co się dzieje podczas Eucharystii, jest głęboko zanurzone w Biblii. To fascynujący spacer, który z każdym krokiem pozwala odkryć, jak bardzo biblijna jest Najświętsza Ofiara.

Nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że zewsząd otaczają nas anioły, a w kościele, podczas celebrowania Eucharystii są niemal wszechobecne. Gdybyśmy posiedli dar widzenia tego, co niewidzialne, bylibyśmy zszokowani i oszołomieni. Dzięki tej anielskiej książce, dowiemy się o roli Michała Archanioła podczas Mszy Świętej. Poznamy Anioła Portugalii i jego działalność w Fatimie. Dowiemy się też skąd wzięły się anioły, jakie były losy czterech Archaniołów, a co najważniejsze, jaka jest ich rola we Mszy Świętej.

Książka jest jedynym w Polsce całościowym opracowaniem zagadnienia udzielania Komunii św. pod obiema postaciami. Ksiądz prof. Czesław Krakowiak – znany w Polsce i ceniony liturgista stara się w niej odpowiedzieć na pytania często stawiane sobie przez ludzi wierzących, którzy pragną pełniej i bardziej świadomie uczestniczyć we Mszy św.

Autor podejmuje zarówno aspekt historyczny, jak i teologiczny opracowywanego zagadnienia i analizuje temat od starożytności chrześcijańskiej aż do Soboru Watykańskiego II i czasów współczesnych. Wykazuje, że Komunia św. Przyjmowana pod obiema postaciami (Chleba i Wina) jest doskonalszym wypełnieniem polecenia Chrystusa z ostatniej wieczerzy: „Bierzcie i jedzcie (…) Pijcie z niego wszyscy” (Mt 26, 26-27), pełniejszym znakiem udziału w Świętej Uczcie oraz zapowiedzią uczestnictwa w uczcie eschatologicznej.

Franciszek z Asyżu słuchał Boga ze skupieniem. Słuchał Go mądrze i z miłością, starając się, by żadne Jego słowo nie zostało przeoczone. Napełniony słowami Pana, przygotował dla braci dwadzieścia osiem Napomnień – pouczeń i zachęt, w swojej literackiej formie zbliżonych do Jezusowych błogosławieństw. Wiedział, że tylko ten, kto słucha Boga i trzyma się Jego wskazań spogląda ufnie w przyszłość.
Naucz się od św. Franciszka, jak zapraszać Boga w świat codziennych zdarzeń, jak korzystać z drobnych okazji, które pomogą ci na drodze do dojrzałości i duchowego wzrostu.
Nie czekaj! Daj się zaprosić już dziś! Pielgrzymowanie raz rozpoczęte skaje się niekończącą się przygodą, dzięki której nauczysz się przebaczać, kochać i budować lepszy świat.

Doskonałe uzupełnienie lektury O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. Ksiąg czworo. De imitatione Christi, w którym Św. à Kempis porusza towarzyszące ludziom problemy duchowe. Książka będąca przewodnikiem, pomagającym doskonaleniu życia duchowego dla zbudowania osobistej relacji z Panem Bogiem. Obowiązkowa pozycja w biblioteczce każdego katolika.

Listy przyjaźni duchowej to wybór listów św. Franciszka Salezego do św. Joanny Franciszki de Chantal. Korespondencja ta jest świadectwem głębokiej przyjaźni łączącej dwoje świętych i zapisem niezwykłej historii powstania Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Zawarte w listach rady duchowe zachwycają współczesnego czytelnika swoją aktualnością, głębią, ciepłem i subtelnym humorem. Książka skierowana jest do osób, które pragną lepiej poznać duchowość salezjańską, do miłośników dzieł św. Franciszka Salezego oraz do każdego, kto chce odkryć, jak pogłębić swą przyjaźń z Bogiem i z drugim człowiekiem.

Trzeci tom Listów Ojca Pio to skarbnica duchowości Stygmatyka z San Giovanni Rotondo. Zbiera on korespondencję z około trzydziestoma córkami duchowymi (adresatek niektórych listów nie udało się ustalić) powstałą w latach 1914-1923, kiedy to, w pierwszym półroczu 1923 roku, Święte Oficjum zabroniło Ojcu Pio kontynuowania korespondencji o tematyce duchowej.

W tomie odnajdziemy ogromne bogactwo treści oraz rad i wskazówek duchowego ojca, których udziela swym córkom na różnych etapach ich duchowego wzrostu. Niezwykle umiejętnie Ojciec Pio łączy w swych listach duchowe, ascetyczne i mistyczne treści, poparte osobistym doświadczeniem, z konkretnymi potrzebami swych duchowych córek. W listach Stygmatyk ukazuje nam oblicze pełne wrażliwości i wyczucia, potrafi jednak, kiedy zachodzi taka konieczność, przypomnieć o swym autorytecie oraz to, że wypowiada się w imieniu Boga, któremu na modlitwie nieustannie powierza wszystkie sprawy kierowanych osób.

Prezentowany tom to niewątpliwie najciekawsza część korespondencji Stygmatyka. Każdy odnajdzie w nim słowa inspirujące do pogłębienia więzi z Chrystusem oraz radosnego kroczenia drogami Ewangelii.