Duchowość

"Spędziłem trzy dni w niebie to zmieniło moje życie na zawsze!" Kierując się własnymi ambicjami, Dale Black przez całe życie skupiał się na osobistym sukcesie aż do dnia, w którym wszystko się zmieniło. Jako jedyny ocalały z przerażającej katastrofy lotniczej, doświadczył spektakularnej chwały nieba. Po odzyskaniu przytomności Dale w nadnaturalny sposób wyzdrowiał fizycznie i wbrew wszelkim przeciwnościom losu został pilotem odrzutowców, specjalistą ds. bezpieczeństwa lotniczego i wielokrotnie nagradzanym instruktorem pilotów wielkich linii lotniczych. Dzisiaj inspiruje ludzi na całym świecie, dzieląc się informacjami o wspaniałościach nieba i miłości Boga, których doświadczył podczas swojej przemieniającej życie wizyty w niebie.

"Ci, którzy naprawdę kochają Boga, pokochają niebo. Niebo to nie miejsce rozrywki, ale prawdziwy cel i sens życia, prawdziwe spełnienie ludzkiego życia. W niebie wypełniasz swoje przeznaczenie, czerpiąc siłę ze Światła, Życia i Miłości Boga, które przenikają wszystko".

Niesamowita historia Dale'a budzi pasję do wieczności, pozwalając dotknąć życia po śmierci, odkryć niesamowity plan Boga dla naszego życia, pomaga odnaleźć już teraz cel, sens i jasność - w świetle wieczności.

Kapitan Dale Black przez wiele lat był zawodowym pilotem, ale jeden lot zmienił go na zawsze - podróż do nieba i z powrotem. Jako jedyny ocalały z katastrofy lotniczej, Dale opowiedział o Bożej rzeczywistości nieba. Kapitan Dale Black latał ponad czterdzieści lat na pasażerskich samolotach odrzutowych, był pilotem-egzaminatorem na boeingach 737, konsultantem w sprawach bezpieczeństwa i zapobiegania wypadkom, jest laureatem nagrody im. braci Wright, przyznawanej wybitnym pilotom. Przez ponad trzydzieści lat Dale prowadził usługi zarządzania odrzutowcami i był osobistym instruktorem pilotażu kadry kierowniczej i celebrytów. Ostatecznie sprzedał swoją wartą wiele milionów dolarów firmę, by w pełni polegać na Bożej opatrzności. Wraz z żoną Paulą sprzedali albo rozdali swój doczesny dobytek, by pójść za powołaniem, które Dale opisuje jako "całkowite poddanie całkowite posłuszeństwo całkowita zależność". Za uzyskane środki założyli sierociniec, budowali kościoły i kliniki, kierowali setkami zespołów misyjnych na całym świecie.

Gdy otwierają się przed nami różne możliwości i żadna z nich nie jest jednoznacznie dobra ani zła, chcielibyśmy powiedzieć: „Panie Boże, dlaczego po prostu nie przedstawisz mi swojego planu, abym mógł się zabrać do pracy?”. Rytm życia i współczesna kultura nie pomagają nam zwolnić, zanurzyć się w ciszy i poszukać odpowiedzi w modlitwie. Chcemy natychmiastowych odpowiedzi i szybkich rezultatów, a jednocześnie cały czas mamy poczucie zagubienia i trudno nam podejmować decyzje. Ta książka pomaga odkrywać, czego chce dla nas Bóg i uczy doceniania codzienności.
Udanej podróży! Życie to dar, którym należy się cieszyć, a nie problem do rozwiązania. Zachowaj cierpliwość i żyj teraźniejszością. Bóg pokieruje twoimi krokami
– napisali autorzy książki Módl się, decyduj i się nie martw. Rozeznawanie woli Boga w 5 krokach (tytuł oryginalny: Pray, Decide and Don't Worry. 5 steps to discerning God’s will).

Można powiedzieć, że to książka w popularnej kategorii „self-help”. Jej celem jest podać czytelnikowi konkretne wskazówki, jak dokonywać wyborów zgodnych z wolą Bożą, zwłaszcza tych najważniejszych związanych z edukacją, karierą, związkiem czy powołaniem. Każdy z pięciu rozdziałów przedstawia jeden krok, który należy wykonać, aby dobrze rozeznawać i decydować.

Za dużo kupujesz? Za bardzo się martwisz? Za często jesz? Za wiele spraw do załatwienia?

Przesyt dotyka różnych obszarów naszego życia. Nadmiar rzeczy wypełnia nasze domy, a natłok myśli - głowy. Jesteśmy przebodźcowane i skupione na tym, co nieistotne. Potrzebujemy zaprosić umiar do naszych czterech kątów, do naszego wnętrza i codziennych obowiązków. Emily Rand-Przykaza, mistrzyni uważności, organizacji i porządku, pokazuje nam, jak to zrobić dzięki jednemu prostemu słowu - wystarczy.
Autorka stworzyła "wystraczalizm" - przyjazną ideę, którą każdy może dostosować do swoich potrzeb. Żeby było nie za dużo, ale i nie za mało. To rozsądne podejście do posiadania rzeczy i rozróżniania tego, co dla nas najważniejsze, od tego, co nam przeszkadza żyć prosto i szczęśliwie. W torebce, szufladach, głowie i sercu.

Szukasz rozważań, które ułatwią Ci rozmowę z Bogiem? Sięgnij po książkę „Daj mi pić” s. Bożeny Marii Hanusiak. Jej treść stanowi pomoc w przeżywaniu adoracji Najświętszego Sakramentu. Rozważania wypływają z osobistej modlitwy autorki, ukształtowanej przez wieloletnie doświadczenie życia pustelniczego i głęboką zażyłość duchową z Bogiem.
Obecny w Najświętszym Sakramencie Jezus, spragniony naszej miłości i obecności, zaprasza Cię do siebie i mówi jak do Samarytanki przy studni: „Daj Mi pić” (J 4, 7). Przyjdź na to wyjątkowe spotkanie ze Zbawicielem. Trwaj przy Nim, a On obdaruje Cię całą miłością swego Serca.

Ojciec Pio był gorliwym wspomożycielem dusz cierpiących w czyśćcu, ta książka przedstawia liczne epizody z jego życia dotyczące kontaktów z duszami czyśćcowymi i wsparcia, jakie im ofiarował swoją modlitwą, podejmowanymi ofiarami i wyrzeczeniami.
Również aniołowie w sposób nieustanny byli przy nim obecni, niemalże we wszystkich miejscach jego codziennego życia w klasztorze. Opisano tu także niezwykłą relację Ojca Pio z aniołami stróżami osób, które pozostawały z nim w bliskim kontakcie.
Dzięki tak częstym relacjom ze światem pozagrobowym Ojciec Pio otwierał ludziom oczy na inny, pełniejszy wymiar życia, wskazując na to, co nadprzyrodzone, dla wielu z nas tajemnicze i niedostępne, a dla niego tak bliskie i obecne na co dzień. Książka opisuje życie Ojca Pio w kontekście niezwykłych wydarzeń i nadprzyrodzonych relacji, jakie nawiązywał. W sposób szczególny uwzględnienia kwestię jego stygmatów, ukazuje bolesny czas, kiedy posługę Ojca Pio ograniczono restrykcjami, przedstawia też specyfikę modlitwy praktykowanej przez Świętego i proponuje modlitwy za jego wstawiennictwem.

Niniejsze rozważania pomogą nam świadomie modlić się modlitwą Ojcze nasz, która – choć bardzo krótka – zawiera wiele treści. Powrót do historii biblijnej będącej korzeniem naszej chrześcijańskiej wiary może ułatwić zrozumienie pedagogii Boga, który prowadził swój naród do pełni objawienia – Jezusa Chrystusa.
Modlitwa Ojcze nasz jest źródłem, które nas rodzi, daje życie, odnawia sens istnienia i radości, przekonuje, że jesteśmy kochani i potrzebni, że nieważna jest przeszłość, bo przecież istnieje Ktoś zauroczony nami, Ojciec, który jest miłością. Ta modlitwa stanowi nasz codzienny najważniejszy pokarm, gdyż zwracamy się w niej do Ojca, który nas stworzył, zrodził do życia ziemskiego i powołał przez Jezusa do życia z Nim w chwale.

Ojciec Leonard Głowacki zaprasza do szkoły formacji fatimskiej. Dzieje objawień w Fatimie nie są bowiem tylko pobożnym wspomnieniem czy ujawnioną i wypełnioną już tajemnicą. To duchowa formacja, prowadząca do życia w pełni chrześcijańskiego. Przesłanie ukazujące szczegółowo, jak można żyć Ewangelią, jak wypełnić swoje dzisiaj modlitwą i ofiarą, które mają głęboki sens. Tak jak głosił św. Jan Paweł II: „Wezwanie Maryi nie jest jednorazowe. Jej apel musi być podejmowany z pokolenia na pokolenie, zgodnie z coraz nowymi «znakami czasu». Trzeba do niego nieustannie powracać”.
W fatimskiej szkole formacji uczymy się modlić, o co Maryja prosi we wszystkich swoich objawieniach. Nasz modlitewnik zawiera te modlitwy, których sami Pastuszkowie z Fatimy nauczyli się od Maryi, Anioła Pokoju i poznanych księży, oraz inne, które zrodziły się z pobożności związanej z tym miejscem. Rozszerzona wersja rozważań różańcowych powstała, by wzbogacić zasób treści do naszych własnych rozmyślań, dla pełniejszego przeżycia nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca. Aby wciąż na nowo podejmować fatimskie orędzie – to znaczy żyć jego przesłaniem w naszej codzienności.
W pierwszym wydaniu pozycji Podejmować wciąż na nowo fatimskie orędzie modlitewnik stanowił trzecią część książki. Tym razem wydajemy go osobno, aby wygodniej było z niego korzystać tak w domu, jak i w kościele.

„Przewodnik po polskim Loretto” to książka, która zabiera czytelnika w podróż po historii i duchowości jednego z najbardziej niezwykłych sanktuariów maryjnych w Polsce. Publikacja przedstawia początki Loretto – miejsce, które zrodziło się z gorącego pragnienia i wizji bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego. Ukazuje jego rolę jako fundatora i duchowego opiekuna tego dzieła, a także opisuje, jak z prostej leśnej kaplicy rozwinęło się sanktuarium będące dziś przestrzenią modlitwy, ciszy i spotkania z Bogiem.
Przewodnik nie tylko przybliża kolejne etapy historii – „od Leśnej kaplicy do Sanktuarium” – ale także pomaga odkryć współczesne oblicze Loretto. Czytelnik znajdzie w nim informacje o miejscach szczególnych dla pielgrzymów, o życiu religijnym i wydarzeniach, które tworzą dzisiejszą duchową atmosferę tego miejsca. To pozycja zarówno dla tych, którzy chcą lepiej poznać historię i dziedzictwo polskiego Loretto.

Często modlenie się przychodzi nam z dużą trudnością. Zwłaszcza jeśli przeżywamy je jako nudną, niezwiązaną z życiem formalność. Co by się jednak stało, gdybyś odkrył prostą modlitwę, która całkowicie to zmienia? Gdybyś odkrył modlitwę, która zmienia ciebie?
Jim Manney zaprasza do poznania modlitwy, która radykalnie odmieniła jego relację z Bogiem i sposób patrzenia na życie. Ta oparta na uważności metoda św. Ignacego sprawi, że lepiej zrozumiesz siebie i swoje emocje. Przede wszystkim jednak dostrzeżesz codzienną obecność Boga, który aktywnie działa w twoim życiu.
W rozpędzonym świecie przepełnionym obowiązkami często brakuje nam czasu, by na chwilę przystanąć, skontaktować się ze sobą i z Bogiem. Kropla duchowości to seria książek najlepszych autorów, pozwalających w krótkiej i treściwej, codziennej lekturze dotknąć tego, co w życiu najważniejsze.
Zatrzymaj się i ugaś pragnienie.

Jim Manney pracuje w wydawnictwie Loyola Press, jest redaktorem wielu książek poświęconych duchowości ignacjańskiej. Wraz z żoną i dziećmi mieszka w Michigan (USA).

Sankofa – afrykańskie słowo, które oznacza mitycznego ptaka patrzącego w przeszłość, po to, żeby ją zrozumieć i ruszyć ku przyszłości.

Rodzimy się z możliwościami, które tylko my sami jesteśmy w stanie zrealizować. Nikt inny tego za nas nie zrobi. Z różnych powodów w trakcie naszego życia zakopujemy talenty i zaczynamy żyć poniżej własnych umiejętności. A przecież potrafimy więcej.

Kim jestem i jaki jest sens mojego życia?
Czy wiara i psychologia się ze sobą kłócą?
Gdzie mogę znaleźć zgubione poczucie własnej wartości?
Jak mam uporządkować swoje uczucia: te chciane i te, z którymi żyje mi się trudno? Czy potrafię tworzyć dobre, budujące relacje i uchronić się przed tymi, które odbierają mi wolność?

Modlitwa to sposób bycia

Wielu z nas, na przekór rozmaitym trudnościom, stara się dobrze modlić. Chcemy, by nasza rozmowa z Bogiem była owocna i przynosiła zmiany w życiu. Szukamy nowych form, angażujemy się w różne grupy modlitewne. Mimo to często traktujemy ją jak czynność oderwaną od naszej rzeczywistości, nie dostrzegamy jej wpływu na nas, na nasze relacje i codzienne życie. Bardzo często skupiamy się na recytowaniu pięknych formuł, zapominając, jaki jest prawdziwy sens modlitwy.

Kardynał Grzegorz Ryś przypomina, że modlitwa ogarnia całego człowieka: postawę, miejsce, gesty i słowa. Gdy jest nieustanna i pełna zaangażowania, staje się źródłem pokoju. Jest zarazem realnym spotkaniem. To postawa serca, która prowadzi do prawdziwej więzi i przyjaźni z Bogiem.

Setny jubileusz powstania Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej stał się bezpośrednią okazją do opracowania nowych publikacji o tym instytucie zakonnym. Wielu autorów zapragnęło ukazać historię i działalność Zgromadzenia założonego w 1920 roku przez bł. Ignacego Kłopotowskiego i zadanie to realizowało w różnoraki sposób i w różnorodnych formach. Jednym z owoców jest niniejsza publikacja. To monograficzne opracowanie historii Zgromadzenia ukazuje jego dzieje w latach powojennych i w okresie rządów komunistycznych w Polsce. […]

Na kartach Dzienniczka Jezus wielokrotnie zachęcał przez pośrednictwo św. s. Faustyny, by zaufać Jego dobroci. „Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem – wyjaśniał – a nim jest ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma”. Orędzie o miłosiernej miłości Boga dotyka serc ludzi nie tylko w Europie, ale także na innych kontynentach. Odmawiając Koronkę do Miłosierdzia Bożego czy wypowiadając słowa: „Jezu, ufam Tobie”, zawierzają Bogu siebie i swoich bliskich oraz wypraszają potrzebne łaski.

Ośmioletni Robert cierpiał na porażenie mózgowe, często miał napady padaczki i poruszał się na wózku (...). Kilka razy był bliski śmierci. Ciało miał prawie bez muskulatury. Mówił tak niewyraźnie, że trudno było go zrozumieć. Po pobycie w Łagiewnikach (...) ataki padaczki więcej się nie pojawiły. Chłopiec zaczął rosnąć i mówić.

Istnieje powszechne, choć błędne, przekonanie, że mistycyzm pozostaje wyłącznie prywatną sferą uprzywilejowanej jednostki. Jego owoce pojawiają się podczas samotnej modlitwy, na którą mistyk poświęca wiele czasu. Inne aktywności muszą być ograniczone do minimum, aby móc koncentrować się na Bogu. Tymczasem mistycyzm dostępny jest dla każdego ochrzczonego, a większość z nich prowadzi zwyczajne, wypełnione wieloma aktywnościami życie. Mają obowiązki rodzinne, społeczne i zawodowe, które pochłaniają mnóstwo czasu i energii. Co by było, gdyby istniał mistycyzm nieoderwany od świata – mistycyzm codzienności?

Święty Ignacy znany jest przede wszystkim jako autor Ćwiczeń duchowych i założyciel Towarzystwa Jezusowego. Rzadko mówi się o nim jako o mistyku. Brian O’Leary, irlandzki jezuita i znawca duchowości ignacjańskiej, ukazuje go w innym świetle. Pisze o głębokiej relacji Ignacego z Bogiem, która staje się źródłem jego mistycznych doświadczeń. Podkreśla też, że wewnętrzne odczuwanie Boga przez Ignacego ma miejsce nie tylko podczas niezwykłych wizji, ale także w czasie prozaicznych czynności.

Kolejnym tomikiem: Apelowe „głosów zbieranie”, czuję się zobowiązany do wdzięczności za całokształt pasterskiej służby i świadectwa Księdza Arcybiskupa Józefa Michalika. Chciałbym w tym słowie zaznaczyć bardzo ważne przesłanie, które wypływa z pasterskiego nauczania metropolity przemyskiego i byłego przewodniczącego Konfederacji Episkopatu Polski: „Droga wiary Maryi jest drogą współczesnego, nowoczesnego chrześcijaństwa… Jeśli Naród zachowa charakter maryjny, będzie Narodem nadziei i przyszłości”…

„Loretański kwadrans z Maryją” to niewielka, poręczna broszurka, która może stać się Twoim towarzyszem w codziennej modlitwie. Zawiera starannie dobrane modlitwy w różnych intencjach, które pomogą Ci w skupieniu i pogłębianiu relacji z Bogiem za przyczyną Maryi i Świętych Orędowników. Dzięki starannie dobranym tekstom każda chwila modlitwy może stać się bardziej owocna i pełna duchowej głębi. Niewielki format sprawia, że zawsze będzie pod ręką, zwłaszcza w chwilach gdy potrzebujesz duchowego wytchnienia.

Św. Jan Maria Vianney - urodził się w 1786 r. na południu Francji w chłopskiej rodzinie. Od dzieciństwa odznaczał się głęboką pobożnością i pragnieniem kapłaństwa. Przezwyciężywszy przeszkody związane z trudnościami w nauce, został przyjęty do seminarium w Lyonie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1815 r. Trzy lata później objął probostwo w Ars, niewielkiej miejscowości ze zobojętniałymi religijnie mieszkańcami. Dzięki swym kazaniom oraz przykładowi pobożności i ubóstwa pozyskał serca parafian. Wiele godzin spędzał w konfesjonale spowiadając nie tylko mieszkańców Ars, ale też wiernych przybywających z całej Francji. Zmarł w 1859 r. Kanonizowany przez papieża Piusa XI w 1925 r. Funkcjonalne kieszonkowe wydanie publikacji pozwala na wygodny transport i poręczne używanie jej w kościele czy w środkach komunikacji.

Poznaj lekarstwo św. Ignacego Loyoli na zmagania w życiu duchowym

Jak się modlić, kiedy ogarnia nas zniechęcenie i brakuje nam zapału? Co robić, kiedy modlitwa pełna jest rozproszeń i nie przynosi pokoju? Dlaczego nie czujemy bliskości Boga, choć tak bardzo pragniemy jej doświadczyć?

Wielu z nas mierzy się na swojej drodze modlitwy z podobnymi pytaniami, nie znajdując na nie odpowiedzi i zastanawiając się, co dalej. Timothy M. Gallagher OMV dokładnie opisuje różne formy duchowych i nieduchowych problemów wpływających na naszą relację z Bogiem, a jednocześnie – odwołując się do reguł rozeznawania św. Ignacego Loyoli – podpowiada, jak je przezwyciężać. Na konkretnych przykładach pokazuje, jak rozpoznać, czy dane zmagania wynikają z uwarunkowań psychofizycznych, czy też są dopuszczonymi przez Boga strapieniami, które ostatecznie mogą stać się okazją do rozwoju.

Ta książka to idealna propozycja dla tych, którzy pragną pogłębiać swoją więź z Bogiem, ale często czują się zagubieni lub pogrążeni w stagnacji.

Istnieje droga prowadząca do wyzwolenia od zniechęcenia, zamętu i cierpienia w życiu duchowym. Bóg nie powołał nas do niewoli, lecz do wolności. Możliwe jest zrozumienie naszych zmagań, dostępne są także środki zaradcze. Zacznij. Postaw pierwszy krok. Zrób to teraz.

Niemal przez całą starożytność chrześcijańską i przez średniowiecze wierzono, że Maria z Magdali (zob. Mt 27,56.61; Mk 15,40.47; 16,1.9; Łk 8,2; J 19,25; 20,1.11–18), Maria z Betanii, która podejmowała Pana, przysłuchiwała się Mu (zob. Łk 10,38–42) i namaściła Jego stopy olejkiem nardowym (zob. J 11,2; 12,3–7), kobieta, która – również w Betanii – namaściła głowę Pana (zob. Mt 26,6–13; Mk 14,3–9), i grzesznica, która obmyła Jego stopy łzami, aby następnie otrzeć je własnymi włosami (zob. Łk 7,36–50) – to jedna i ta sama osoba. Chociaż nie brakuje ojców dostrzegających tu więcej kobiet, bł. Paweł Giustiniani bez wątpienia staje po stronie tych, którzy w św. Marii Magdalenie widzą jedną tylko osobę, i jak sam wyznaje, obdarza ją głębokim nabożeństwem – zyskał tę łaskę, że zostało ono umocnione również w eremie w Camaldoli.

Znaczenie pustyni w tradycji chrześcijańskiej ma wiele odcieni. Przede wszystkim zawsze podkreślany był jej pierwotny charakter i nieprzyjazne dla życia warunki. Pozwoliło to uznać ją za miejsce zamieszkane przez demony i moce uznawane za nieczyste, które nieustannie zagrażały podróżującym i kupcom. Koncepcja ta swoimi korzeniami sięga prawdopodobnie starożytnego Egiptu, którego mieszkańcy łączyli tereny pustynne z bogiem chaosu i zniszczenia – Setem, głównym oponentem bóstwa płodności Ozyrysa i jego syna Horusa uosabiającego faraońską władzę. Tradycja ta przeszła później do kultury żydowskiej. Księga Kapłańska nakazuje w Dzień Przebłagania (Jom Kippur) wygnać na pustynię kozła, aby zabrał ze sobą przewinienia społeczności względem Pana. Zwierzę miało być ofiarą dla upadłego anioła Azazela, który według żydowskiej mitologii stał się demonem pustyni.

Dla narodu wybranego pustynia była dodatkowo symbolem początku. Nasuwała skojarzenia z czasami Mojżesza i wyjściem z Egiptu, kiedy przez symboliczne czterdzieści lat spędzone na pustyni, w tym właśnie na Negewie, z dwunastu plemion wywodzących się od jednego przodka zaczął formować się jeden naród. W późniejszych czasach motyw pustyni był bardzo często wykorzystywany przez proroków, m.in. Ozeasza, którzy nawoływali naród do wyjścia na pustynię. Czas spędzony na niej był okresem bardzo szczególnej relacji z Bogiem, kiedy przemawiał On bezpośrednio do każdego z ludu. Był to też czas relacji wolnej od rytualizmu, a także wpływów obcych kultur i tradycji religijnych, które potępiane były przez proroków jako przejaw niewierności wobec Najwższego. W agrarnych religiach ludów ościennych płodność ziemi była postrzegana w kategoriach ściśle powiązanych z seksualnością. Wypalenie kiełkujących roślin przez słońce sprawiało, że pustynia stała się także symbolem czystości seksualnej. Towarzysząca pustce cisza, odczuwalna zwłaszcza pod pozbawionym chmur, rozgwieżdżonym niebem, niezakłócana szelestem roślinności, wzmagała tylko poczucie obcowania z nieskończonością / Maciej Wacławik