Pismo Święte

Ojciec Léonid Grilikhès, wybitny biblista i tłumacz, przybliża fascynujący świat judaizmu I wieku naszej ery, w którym dorastał i kształtował się Jezus z Nazaretu. Zabiera nas do świata synagog i pielgrzymek do świętego miasta – Jeruzalem, wprowadza w środowisko uczonych w Piśmie i faryzeuszy. Opisuje czasy, w których miłość do Tory miała szczególne znaczenie. Pokazuje zarazem wyjątkowość przesłania Nazarejczyka na tle historii i tradycji ówczesnego Izraela.
Ani postać, ani słowa, ani czyny Jezusa nie mieszczą się w ramach znanego nam nauczania. Oczywiście wielu nazywało Go „rabbi”. Niektórzy widzieli w Nim proroka. Jednak najbardziej zdecydowane określenie Jezusa podali Samarytanie (!): „Na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata” (J 4,42).
Przyglądając się poruszanym przez autora zagadnieniom, można lepiej poznać Jezusa jako Nauczyciela i pełniej zrozumieć cztery ewangelie. A przede wszystkim na nowo zastanowić się na tym, co dzisiaj znaczy być Jego uczniem. Gdyż – jak przypomina ojciec Grilikhès – unikalność Nauczyciela czyni unikalnymi tych, którzy należą do kręgu Jego naśladowców. Osoba Nauczyciela, który przyszedł, żeby wezwać grzeszników do pokuty, który przyszedł nie po to, żeby Jemu służono, ale żeby służyć, dać życie i zbawić świat, definiuje także działalność Jego uczniów. Leonid Grilikhès obecnie pełni posługę duszpasterską w Cerkwi św. Hioba w Brukseli. Był jednym z głównych twórców odrodzenia studiów hebrajskich w Rosji. Przez piętnaście lat wykładał język hebrajski w Akademii Teologicznej w Moskwie. Jest autorem wielu publikacji na temat Starego Testamentu, podręczników języka hebrajskiego i aramejskiego, tłumaczeń oraz zbiorów poezji o tematyce biblijnej.

Wyjątkowy podręcznik, który zaprasza do wielkiej przygody odkrywania własnego powołania i uzdrowienia w świetle jednego z najbardziej inspirujących tekstów Starego Testamentu. Formacja, oparta na 13 tygodniach systematycznych rozważań, prowadzi przez lęki i wątpliwości do autentycznej wiary i życia pełnego uwielbienia Boga. Książka pomaga zobaczyć wartość towarzyszenia i odkryć, że Bóg daje „aniołów” w codzienności – i że Ty sam możesz stać się Rafałem dla innych. Idealna dla grup formacyjnych, Kręgów Biblijnych, młodzieży rozeznającej powołanie oraz małżeństw i narzeczonych.

W słowie wstępnym do szóstego wydania Biblii Tysiąclecia, w wersji studyjnej, czytamy między innymi, że w 2016 roku Stowarzyszenie Biblistów Polskich na sympozjum w Toruniu podjęło szeroką, wielopłaszczyznową debatę nad fenomenem, który stanowi Biblia Tysiąclecia. W podsumowaniu jednej z sesji tego sympozjum padło pytanie: Czy obchody 50-lecia Biblii Tysiąclecia mają zakończyć jej dzieje, czy też mają otwierać ich kolejny rozdział? Odpowiedź była jednoznaczna. Należy udoskonalać przekład zwany Biblią Tysiąclecia.
Po latach od tego wydarzenia Wydawnictwo Pallottinum oddaje do rąk Czytelników owoce pracy biblistów. Nie jest to nowy przekład, ale rewizja ostatniego, piątego wydania Biblii Tysiąclecia. Początkowo szóste wydanie będzie ukazywać się w tomach. Nazwane zostało wydaniem studyjnym, czyli takim, do którego można zgłaszać uwagi. Wydanie szóste ukaże się docelowo jako jednotomowe, najpierw w wersji podstawowej, dobrze znanej Czytelnikom, a następnie w różnych formatach i oprawach.

Po kilku latach od ukazania się komentarza do Ewangelii według św. Łukasza autorstwa ks. prof. Franciszka Mickiewicza otrzymujemy opracowaną przez tego samego biblistę drugą część Łukaszowego dzieła – komentarz do Dziejów Apostolskich (część 1).
Autor podchodzi do tekstu św. Łukasza z kompetencją doświadczonego egzegety i teologa. Dokonując wielostronnej analizy, nawiązuje do retoryki grecko-rzymskiej i ogólnie do kultury starożytnej, która pomaga lepiej zapoznać się z istotną treścią mów apostołów i innych postaci. Pozwala również lepiej wyjaśnić różne szczegóły w opisach św. Łukasza, umieszczając je na tle tamtych czasów, a także w świetle literatury starotestamentowej i apokryficznej, do której widoczne aluzje pojawiają się zwłaszcza we fragmentach mów.
Ksiądz prof. Mickiewicz w analizach i teologicznych syntezach opiera się na bogatej literaturze przedmiotu. Pisze językiem bardzo komunikatywnym, przejrzystym i przystępnym, dzięki czemu jego komentarz mogą czytać również osoby, które nie mają specjalistycznego wykształcenia teologicznego. Niewątpliwie niniejsza publikacja z serii Nowego Komentarza Biblijnego będzie owocnie służyła szerokiemu gronu czytelników.

Ojciec Gargano przywołuje obraz migdała, aby zastosować go w praktyce lectio divina. Czyni to, czerpiąc inspirację z nauk ojców Kościoła, m.in. z myśli Orygenesa. Do jego metody egzegetycznej nawiązywał już wcześniej, zauważając, że praktyka lectio divina jest jak rozbijanie twardej skorupy litery, aby w końcu zakosztować jej owoców.
Pierwsze podejście do lectio divina, jakiego doświadcza chrześcijanin, który został mnichem, mogłoby zacząć się od przytoczenia metafory migdała, obecnej już w tradycji żydowskiej […]. Migdał to owoc, który jako niedojrzały ma zieloną łuskę – to wyznacza pierwszy etap. Następnie latem, gdy dojrzewa, łuska wysycha, odpada i zostaje twarda kora – to drugi etap. Aby otworzyć taki migdał, trzeba mocno uderzyć go kamieniem, lapis Christi, czyli krzyżem Chrystusa, jedynym zdolnym do rozbicia kory. W ten sposób przechodzimy do trzeciego etapu, którym jest wydobycie owocu. Można się nim cieszyć tylko wtedy, gdy usunie się ostatnią zasłonę – jest to czwarty etap, który ostatecznie nastąpi dopiero na końcu czasów. Jeśli migdał jest niedojrzały, nie ma potrzeby się spieszyć. W rzeczywistości konieczne jest, aby łuska osiągnęła stan, kiedy będzie odpowiednio dojrzała i sama się oddzieli. Jest to uniwersalne doświadczenie każdego człowieka wzrastającego do pełnej samoświadomości, zwanej także wiekiem rozumu.

Do rąk Czytelnika oddajemy współczesny komentarz do Księgi Psalmów – uniwersalnego zbioru aktów ludzkiego ducha zanoszonych do Boga: Stwórcy i Zbawiciela. Powstawał on stopniowo, jako owoc trzyletniego projektu komentowania psalmów na jednej z internetowych platform: najpierw rozważane były psalmy pojawiające się w kolejnych miesiącach w liturgii niedzielnej, a później dołączono pozostałe utwory i uzupełniono cały zbiór.
Chcemy podzielić się z Tobą niezwykłym doświadczeniem: stopniowo, w miarę wchodzenia w świat tej księgi Biblii, ujawniała ona swoje piękno i majestat. Pod względem doktrynalnym Psałterz pojawia się jako kwintesencja całej Biblii, jej historii zbawienia, teologii, pobożności. „Celem tej księgi jest nakłonienie do modlitwy, podniesienie ducha ludzkiego do Boga, do Jego doskonałości” – pisał święty Tomasz z Akwinu. Są modlitwą uwielbienia Boga (teologia powie: na wskroś teocentryczną), dlatego słusznie w czasach Starego Testamentu mówiono o psalmach sefer tehillim, czyli Księga Pochwał. A jednocześnie Księga Psalmów wyraża chyba wszystkie stany ludzkiego ducha: chwile radości i smutku, zwycięstw i klęsk, chęć chwalenia Boga, dziękowania za łaski, skarżenia się w niedoli, czy ufnej prośby o wybawienie (T. Brzegowy). Stąd też taki podtytuł: „modlitwa każdego człowieka”.
Co warte wyjaśnienia przed Twoim czytaniem: tekst psalmów oraz ich nagłówki zaczerpnięte zostały z Biblii Tysiąclecia, wyd. V (od 1999). Gdy utwór jest krótki, oraz tam, gdzie jest to konieczne dla spójności komentarza, zawarto wszystkie wersety; w pozostałych przypadkach wyjaśniono wybór wersetów (najczęściej: używanych w liturgii określonego, podanego dnia, według lekcjonarzy z 2015 r.). Aby poszerzyć grono odbiorców książki, dodano niektóre zagadnienia szczegółowsze: z biblistyki (przypisy dolne i w tekście, gatunek i czas powstania), z liturgiki (zastosowanie w brewiarzu i lekcjonarzu – z wyjątkiem tomu VIII na Msze okolicznościowe z odniesieniami do innych Mszy wspólnych, np. o pasterzach), z muzyki (nawiązania starsze i nowsze). Najczęstsze odwołania do (naprawdę licznych) innych komentarzy mają postać nazwiska autora i numeru strony jego dzieła (w przypadku św. Augustyna, G. Ravasiego, A. Szustaka – także kolejnego tomu).
Święty Hieronim uczy nas: „Modlisz się? Wtedy ty mówisz do Oblubieńca. Czytasz? To On mówi do Ciebie”. Tak więc – czytaj i módl się, drogi Czytelniku, a komentarz spełni swoją rolę! / Ks. Piotr Wróbel

Kobiety takie jak ty: odważne i zagubione, ciche i wyraziste, poranione i pełne nadziei. Łączy je jedno – każda z nich została pokochana przez Boga. Jezus, spotykając je na ich drodze, nie ocenia, nie narzuca niczego, tylko zatrzymuje się, patrzy z uwagą i chce być blisko.
Maria Miduch, biblistka znana z wrażliwości i głębokiego rozumienia Słowa Bożego, po raz kolejny odkrywa przed nami niezwykłe kobiety. Tym razem są to bohaterki z Nowego Testamentu. Wśród nich znajdziemy: Annę, prorokinię ze Świątyni, Marię i Martę z Betanii, Marię Magdalenę, Samarytankę, córkę Jaira czy kobietę cierpiącą na krwotok. Każdej z nich autorka daje głos, wydobywając z ewangelicznej narracji to, co najważniejsze – prawdę o Bogu, który nas dostrzega, wysłuchuje i kocha.
Przyglądam się Jezusowi i kobietom obecnym na stronach Ewangelii i w moje serce wlewa się nadzieja. (...) Czytam, pochylam się nad tymi postaciami i nabieram pewności, że pasuję do tej opowieści; że mimo upływu czasu jesteśmy sobie bliskie, znalazłybyśmy wspólny język, mogłybyśmy wzajemnie się inspirować.
To nie tylko opowieść o kobietach sprzed dwóch tysięcy lat. To także zaproszenie dla ciebie, współczesnej kobiety. Odkryj, że jesteś częścią tej samej historii miłości.

Niniejsza książka ani nie pretenduje do bycia naukowym komentarzem, ani do roli kompletnego i dogłębnego opracowania teologii 1 Listu św. Jana. Ma raczej pobudzić do refleksji – nie tylko nad dziełem Janowym, ale też nad sytuacją Kościoła w XXI w., który staje przed wezwaniem wyjścia naprzeciw ludziom żyjącym w niespotykanym dotąd chaosie religijnym, moralnym, społecznym i politycznym. W tych okolicznościach jedni nieprzyzwoicie się bogacą, inni umierają z głodu, jedni zagrażają drugim, rodzą się różnego rodzaju fobie i dyktatury, a w polityce panoszy się populizm i reminiscencje po ostatniej wojnie światowej. Teologia może i powinna pytać, do czego ów stan doprowadzi.
Refleksja jest nie tylko potrzebna, ile wręcz konieczna. Powinna czerpać inspirację, mądrość i moc miłości ze zdania znajdującego się w 1 Liście św. Jana: To jest Jego przykazanie, abyśmy wierzyli imieniu Jego Syna, Jezusa Chrystusa, oraz miłowali jedni drugich zgodnie z Jego przykazaniem (1 J 3,23). Kierunek refleksji wskazuje sam autor 1 Listu św. Jana. Wystarczy połączyć ze sobą kilka jego wypowiedzi, żeby dostrzec światło zachęcające do myślenia i wyciągani wniosków. Niech więc nie dziwi, że według tego klucza skonstruowany jest plan niniejszej książki, która składa się z czterech rozdziałów.
Pierwszy – zatytułowany Wprowadzenie do 1 Listu św. Jana – może wydawać się zbędny. Tak jednak nie jest, ponieważ niemal wszystkie opracowania teologii Nowego Testamentu nie tylko szczegółowo omawiają teologię Janowej szkoły, ale też podkreślają jej znaczenie. Bez zapoznania się z problematyką dotyczącą genezy Janowej literatury trudno byłoby zrozumieć przesłanie omawianego dzieła, które z jednej strony jest głęboko zakorzenione w tradycji wczesnego chrześcijaństwa, z drugiej zaś nawet współcześnie brzmi niepokojąco i dlatego stanowi zachętę do pogłębionej refleksji.
Literatura Janowa powstała w szczególnym i historycznie rozpoznawalnym środowisku Małej Azji, jakim były tzw. Kościoły Janowe. Mówiąc dokładniej, była nim szkoła Janowa, składająca się z ograniczonej liczebnie wspólnoty, która postanowiła uchronić dziedzictwo refleksji i duchowości apostoła Jana, rozwinąć ją, wydobyć z niej to, co dla wiary i przyszłych pokoleń należy ocalić, a przede wszystkim w ten sposób ugruntować swoją tożsamość. Ten cel zdają się wyrażać słowa: Piszę do was, dzieci, ponieważ odpuszczone są wam grzechy dla Jego imienia. Napisałem wam, dzieci, bo poznaliście Ojca (1 J 2,12.14).

Niniejszy komentarz do Ewangelii św. Łukasza został pomyślany w taki sposób, by mogli z niego korzystać indywidualni czytelnicy Biblii, ale także by stał się wydatną pomocą dla osób gromadzących się przy lekturze wspólnotowej.
Autor sięga po najnowsze osiągnięcia biblistyki, przekazując je prostym językiem, zrozumiałym nie tylko dla teologów, ale każdego wierzącego zainteresowanego przesłaniem Pisma Świętego. Komentarz ma wymiar praktyczny, co oznacza, że oprócz wiedzy teologicznej czytelnik odnajdzie w nim odniesienia do codziennego życia chrześcijańskiego. Publikacja zawiera wiele odwołań do tradycji katolickiej, a wzbogacona została kilkudziesięcioma ilustracjami.

Przeżyj rok pełen pokoju z aniołami Pragniemy, aby nasze życie było wyjątkowe, pełne miłości, nadziei i radości. W obliczu trudnych wydarzeń, stresu i przebodźcowania tęsknimy za bezpiecznym światem, w którym można doświadczyć głębszej rzeczywistości, ciszy, ukojenia. Doświadczyć Boga.

Anselm Grün przypomina, że na naszej drodze nie jesteśmy sami. W każdym momencie – zwłaszcza tym trudnym – towarzyszą nam Aniołowie. To właśnie oni stoją nieustannie przy naszym boku, strzegą nas, podpowiadają nam, dokąd powinniśmy skierować nasze kroki.

Publikacja Komentarz do Reguły św. Benedykta autorstwa Dom Paula Delatte’a OSB, trzeciego opata opactwa Solesmes, to dzieło wyjątkowe, przeznaczone zarówno dla benedyktyńskich mnichów, jak i dla wszystkich, którzy pragną zgłębić mądrość i głębię duchowości monastycznej. Delatte, człowiek głębokiej erudycji oraz praktyki duchowej, prezentuje swoje dzieło jako komentarz wykraczający poza literę Reguły – proponuje czytelnikom wejście w jej głęboki sens i odkrycie jej ponadczasowej aktualności. Komentarz ten wyróżnia się nie tylko jasnym, niekiedy kategorycznym stylem, ale i autentycznością, wynikającą z codziennych wykładów dla wspólnoty mnichów.

Dzieło opata Solesmes przybliża wiele kluczowych aspektów życia benedyktyńskiego – od roli milczenia i posłuszeństwa, przez dążenie do pokory i doskonałości, aż po kwestię pracy i modlitwy, które splatają się w życiu mnicha w jedną, spójną całość. Delatte, odnosząc się do każdego rozdziału Reguły, pokazuje, że życie monastyczne nie jest odrębnym bytem od życia chrześcijańskiego, ale jego najgłębszym wcieleniem i świadectwem. Dla niego mnich to ktoś całkowicie oddany Bogu, jednoczący się z Nim na drodze posłuszeństwa, kontemplacji i służby we wspólnocie.

Kluczowym elementem komentarza jest spojrzenie na życie zakonne jako drogę doskonałej realizacji chrześcijańskiego synostwa Bożego. Dzięki tej perspektywie Dom Paul Delatte OSB podkreśla, że każdy chrześcijanin może odnaleźć w sobie pewien aspekt życia monastycznego, choćby „w małym stopniu”. Dla autora Reguła św. Benedykta jest przede wszystkim darem dla Kościoła, który wskazuje na głębię oddania się Bogu i życia w harmonii z Nim, a także inspiracją do poszukiwania duchowego pokoju i radykalizmu wiary.

Cennym uzupełnieniem tekstu są przypisy i opracowania dokonane przez ucznia Delatte’a, Dom Augustina Savatona OSB, który dopracował styl dzieła i opatrzył je obszernymi komentarzami. Publikacja ta, dzięki przenikliwości Dom Delatte’a oraz pracy redakcyjnej Dom Savatona, stanowi doskonały przewodnik po benedyktyńskiej duchowości, dostępny zarówno dla mnichów, jak i osób świeckich, które pragną odnaleźć w Regule źródło życia wewnętrznego.

Beda Czcigodny był jednym z bardziej poczytnych autorów w średniowieczu; cieszył się wielkim autorytetem i wymieniano go jednym tchem z innymi ojcami Kościoła. Obecnie jednak jest całkowicie nieznany w środowisku polskim – do tego stopnia, że nawet jego imię budzi ogólne zdziwienie. Również za granicą bardzo mało uwagi poświęca się tej ważnej postaci, chociaż dorobek autora sprawił, że nadano mu tytuł doktora Kościoła. Wszystkie ważniejsze monografie dotyczącego tego mnicha wydane na przestrzeni ostatnich stu lat (niemal wyłącznie w języku angielskim) zmieszczą się na jednej półce w bibliotece, a niektóre dzieła nadal nie doczekały się tłumaczenia na języki nowożytne.

Jaka jest przyczyna tak małego zainteresowania dorobkiem teologicznym Bedy Czcigodnego? Paradoksalnie przyczyniła się do tego jego wyjątkowość. Jest on teologiem okresu przejściowego między starożytnością a czasem reformy karolińskiej. Z tego powodu nie uznaje się go powszechnie za autora, którego powinna badać patrologia, z powodu czego nie dotknęła go bezpośrednio dwudziestowieczna odnowa patrystyczna. Jednocześnie jest to pisarz przedscholastyczny, więc nie cieszy się dużym zainteresowaniem osób zajmujących się teologią średniowieczną. Tego typu „ogniwa” łączące klasyczne epoki dopiero od niedawna zaczynają cieszyć się zainteresowaniem badaczy.

W studiach angielskich interesowano się głównie Historią kościelną ludu angielskiego, która jest podstawowym źródłem do badań nad wczesnośredniowieczną historią Wysp Brytyjskich. Beda był więc znany głównie jako historyk, a nie teolog. Przylgnęła do niego opinia mało oryginalnego kompilatora, który skupiał się jedynie na cytowaniu autorów starożytnych. Dopiero niedawno opinia ta została skorygowana.

Obecnie również w Polsce zaczynają pojawiać się ślady zainteresowania Bedą Czcigodnym. Na język polski przełożono jego niektóre dzieła przyrodnicze i komentarze biblijne, a także Historię kościelną ludu angielskiego. Pojawiają się też pierwsze prace naukowe. Jest to jednak nadal niewiele w zestawieniu z bogatą spuścizną literacką, którą pozostawił po sobie ten doktor Kościoła / Beda Karol Kisiel OSB, fragment Wstępu

Słowo Boże jest dostępne dla każdego

Nie wiesz, od czego zacząć lekturę Pisma Świętego? Trudno ci się zmotywować? Czujesz się zagubiony, trafiając na trudne, niekiedy sprzeczne ze stanem dzisiejszej wiedzy o świecie teksty? Zastanawiasz się, co kryje się za twoim postanowieniem czytania codziennie chociażby kilku zdań napisanych przed tysiącami lat? Czy chodzi o wiedzę czy też pragniesz lepiej poznać Boga?

Maria Miduch, doświadczona biblistka i teolożka, krok po kroku prowadzi nas przez lekturę Biblii. Daje wskazówki, jak właściwie, skutecznie, z pełnym zaangażowaniem i zrozumieniem czytać Pismo Święte. Pomaga też w odkrywaniu głębi duchowej oraz radości, jaką niesie z sobą znajomość tej świętej księgi, poznawanie oraz doświadczenie Boga tu i teraz.

Epithalamium sive Explanatio in Canticis Canticorum (dalej: De Epithalamio) Grzegorza z Elwiry (IV w.) uważane jest za najstarszy komentarz do Pieśni nad pieśniami napisany po łacinie, który przetrwał do naszych czasów. Starsze komentarze: Wiktoryna z Patawii (250–303) i Retycjusza z Autun (IV w.) zaginęły. Dzieło dotychczas nie było tłumaczone na język polski, tym samym niniejsza książka jest udostępnieniem polskiemu czytelnikowi tego tekstu w postaci przekładu. Został on poprzedzony wprowadzeniem do lektury i towarzyszą mu komentarze, które zawierają uwagi filologiczne oraz konieczne objaśnienia rzeczowe. We wprowadzeniu została przedstawiona postać jego autora: zaprezentowano świadectwa pisane potwierdzające historyczność betyckiego biskupa oraz omówiono wątpliwości związane z określeniem dat jego narodzin i śmierci. Osobny paragraf poświęcono jego rzekomej przynależności do sekty lucyferian. Po omówieniu spuścizny literackiej przeanalizowano kwestie związane z De Epithalamio, takie jak: zachowane manuskrypty, autorstwo dzieła i wątpliwości co do poprzedzającego je wstępu, istnienie dwóch redakcji tekstu oraz pochodzenie i brzmienie cytatów biblijnych przytaczanych w komentarzu. Zaprezentowano związek pomiędzy działalnością homiletyczną Grzegorza z Elwiry a stosowaną przez niego metodą egzegezy biblijnej, zaś w kolejnym punkcie uwagi tłumacza odnośnie procesu translatorskiego.

Centralną część książki stanowi tekst przekładu De Epithalamio. Tłumacz musiał zmierzyć się z dość charakterystycznym dla glosy językiem, który – przez swoją oszczędność na poziomie semantycznym i gramatycznym – niejednokrotnie sprawiał istotne trudności. Wyzwaniem okazywała się niekiedy interpunkcja zastosowana przez hiszpańskiego wydawcę tekstu łacińskiego, z którego korzystano w niniejszej pracy, dlatego konieczne było sięgnięcie do wydania niemieckiego, co rzuciło światło na niejasne fragmenty De Epithalamio.

Przekładowi towarzyszy komentarz. Zawiera on nie tylko uwagi co do rozstrzygnięć translatorskich poczynionych przez tłumacza, ale także inne, o charakterze teologicznym oraz historyczno-kulturowym i biologicznym, co pozwala czytelnikowi lepiej uchwycić przesłanie tłumaczonego tekstu / Marek Gubernat MSF

Badacze już od dłuższego czasu przestali traktować pisma Simplikiosa wyłącznie jako źródło cytatów z autorów wcześniejszych, zwłaszcza presokratyków. Obecnie stanowią one już pełnoprawny przedmiot badań. Sam komentarz do Encheiridionu doczekał się jednak bardzo niewielkiej liczby opracowań. Choć literatura dotycząca filozofii Epikteta jest bardzo obszerna, rośnie też liczba prac poświęconych Simplikiosowi, to we współczesnej literaturze przedmiotu znaleźć można zaledwie kilka monografii i artykułów poświęconych w całości, lub przynajmniej w znacznej mierze, temu tekstowi. Oprócz tego dysponujemy opatrzonym obszernym wstępem krytycznym wydaniem komentarza sporządzonym przez Ilsetraut Hadot oraz jednym angielskim przekładem, w którym przedstawiono najważniejsze zagadnienia dotyczące tego tekstu. W języku polskim zaś nie ukazała się jak dotąd żadna gruntowna publikacja omawiająca komentarz do Encheiridionu całościowo. Książka ta ma zatem charakter pionierski i pozwala na otwarcie nowych perspektyw badawczych, zwłaszcza w zakresie relacji między filozofią stoicką a neoplatońską.

Książka Twoje Słowo daje mi życie zawiera zapis konferencji wygłoszonych podczas jubileuszowej sesji z okazji 25-lecia Centrum Formacji Duchowej w Krakowie, która odbyła się w dniach 9-13 listopada 2022 roku. Autorami konferencji są osoby należące do znakomitego, szerokiego grona formatorów, mistrzów duchowych, teologów, biblistów, pedagogów i psychologów, które przez minione ćwierćwiecze kształtowały umysły i serca uczestników spotkań w CFD – Domu Słowa. Poszczególne rozdziały publikacji odsłaniają w pewnej mierze główne rozdziały życia i formacji CFD w ciągu minionego 25-lecia. Wieńczy je rozmowa z o. Innocenzo Gargano pod znamiennym tytułem Moja historia miłości do Słowa.
(Krzysztof Wons SDS)

Motywy biblijne w sztuce Zachodu były obecne już od zarania chrześcijaństwa. Nowa religia dotarła na ziemie imperium rzymskiego z Bliskiego Wschodu i szybko zaczęła zdobywać nowych wyznawców. Mimo trudnych początków, kultura związana z chrześcijaństwem na trwałe odmieniła oblicze cywilizacji zachodnioeuropejskiej. Ta publikacja to wyjątkowa pozycja poświęcona malarstwu o tematyce biblijnej, autorka opisała w niej kilkadziesiąt obrazów, które tworzą chronologiczną biblijną historię, od stworzenia świata, poprzez motywy znane ze Starego Testamentu, następnie pojawiają się sceny z Nowego Testamentu, aż do wniebowstąpienia i sądu ostatecznego. Artystyczna wizja religijności i chrześcijaństwa zmieniała się na przestrzeni wieków, w tej książce zaprezentowano ciekawy przekrój dzieł i twórców od czasów najdawniejszych po współczesność. Pasjonujące teksty zostały wzbogacone dużymi, kolorowymi reprodukcjami dzieł sztuki.

Biblia jest pokarmem dla każdego człowieka. Nie została napisana dla pobożnych erudytów, teologów, uczonych. Miała opowiadać człowiekowi o Bogu. Jej lektura musi być "świecka", tak z religijnego , naukowego, jak i politycznego punktu widzenia. Dlaczego? Bo Jezus był zwykłym świeckim. Nie należał do bogatej klasy kapłanów ani do pobożnej klasy faryzeuszy, ani nawet do uczonych w Piśmie. Owszem, był potomkiem króla Dawida, ale na tym kończyły się Jego arystokartyczne tytuły.
Pobożna, uczona, i apologetyczna lektura Biblii nie oddaje tego, co Księga ta sprawiła i co wciąż sprawia w świecie. Jej tejamnica została objawiona nie uczonym czy ekspertom, lecz ludziom prostym, żyjącym na świecie, mającym codzienne problemy.
Nie bój się Pisma Świętego!
Ono jest dla ciebie! Weź je do ręki i czytaj!
Nie wiesz jak to zrobić? Silvano Fausti, ceniony teolog, poprowadzi cię krok po kroku. Pokaże drogę, zburzy stereotypy, nauczy cię widzieć Boga takim, jakim jest, a nie takim, jakim Go sobie wyobrażasz. Spróbuj!

Biblia Nawarska to nowość dla katolików w Polsce. To jedyna Biblia z tak obszernym komentarzem obejmującym 2000 lat tradycji. Zawiera wyjaśnienia ojców Kościoła, Papieży i świętych (także polskich, m.in. św. Jana Pawła II, św. Faustyny i Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego). Opiera się na dokumentach Kościoła. Biblia Nawarska jest uważana przez wielu za najlepszy dostępny współcześnie katolicki komentarz do Pisma Świętego.

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, napisał we wstępie do Biblii Nawarskiej, że komentarze w niej zawarte „stanowią znakomitą pomoc w owocnej lekturze Pisma Świętego i ułatwiają odpowiedź na najgłębsze pytania egzystencjalne”.

Nazwa „Biblia Nawarska” pochodzi od Uniwersytetu w Nawarze (Hiszpania). Tam opracowano komentarze do Biblii na polecenie św. Josemaríi Escrivy, założyciela Opus Dei. Prace trwały ponad 30 lat. Biblia w szybkim czasie stała się bestsellerem na całym świecie i została przetłumaczona na kilka języków.

W polskim wydaniu Biblii Nawarskiej tekst Pisma Świętego jest ten sam, który słyszymy w kościele podczas liturgii Mszy św., czyli V wydanie Biblii Tysiąclecia. Obszerne komentarze pomagają go lepiej zrozumieć. Są napisane prostym językiem. Mają charakter duchowy i praktyczny. To wielka pomoc także w modlitewnym czytaniu Pisma Świętego.

List do Efezjan to najbardziej wyrazisty spośród listów przypisywanych św. Pawłowi, zawierający jedne z najgłębszych wypowiedzi teologicznych istniejących w tradycji chrześcijańskiej.

Przez niemal dwa tysiące lat chrześcijanie dawali się porywać jego natchnionym modlitwom, sugestywnemu przedstawieniu Chrystusa jako Głowy stworzenia i Kościoła, opowieściom o łasce i zbawieniu, otrzymanym dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, głoszeniu jedności pogan i Żydów w Chrystusie w siedmiorakiej jedności Kościoła, wzniosłemu wezwaniu etycznemu: „Bądźcie więc naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane” (5,1) i lirycznemu porównaniu małżeństwa do relacji oblubieńczej między Chrystusem i Kościołem – czytamy w X tomie serii „Katolicki Komentarz do Pisma Świętego”.

Najbardziej prawdopodobna hipoteza głosi, że List do Efezjan miał za zadanie krążyć zarówno po Kościołach domowych Efezu, jak i wśród innych nowo powstających Kościołów Azji. Św. Paweł nie koncentruje się w nim na konkretnych problemach w Kościele lokalnym, ale prezentuje nauczanie przeznaczone dla chrześcijan wywodzących się z pogaństwa, poświęcone temu, co Bóg uczynił dla nich przez Jezusa Chrystusa, przy czym płynące z tego wnioski można było bezpośrednio zastosować w większości Kościołów lokalnych I wieku w imperium rzymskim poza Palestyną.

List do Efezjan jest arcydziełem literatury chrześcijańskiej i jednym z najcenniejszych klejnotów Biblii!